Τρίτη, 24 Ιουνίου 2014

η πόλη

















η πόλη με πνίγει
Τα κτήρια φαντάζουν
αγόρια στην εφηβεία.
ταχύτατα αναπτυσσόμενα.

η πόλη με πνίγει
Τα άστρα φτιάχτηκαν
για να φωτίσουν τη γη.
και οι πόλεις για να τα κρύψουν.

η πόλη με πνίγει
Τα τροχοφόρα του αιώνα
παίζουν τον ρόλο του Αχέροντα.
βαρκάρηδες που μεταφέρουν ψυχές στην άβυσσο.

η πόλη με πνίγει
δεν μπορώ να ανασάνω
Μ' ακούς(!);

δεν σε κατηγορώ
αν όχι

η βοή της πόλης
είναι πιο δυνατή
από ποτέ.

πνίγει την κραυγή μου.

Τετάρτη, 21 Μαΐου 2014

ΕΝΕΡΓΕΙΑ


 
 Φανταστείτε το σκοτάδι. Όχι, όχι έτσι! Όχι το σκοτάδι δωματίου που δεν έχει αναμμένα φώτα, όχι το σκοτάδι της νύχτας, ούτε το σκοτάδι στα βάθη των ωκεανών, φανταστείτε το απόλυτο, συντριπτικό σκοτάδι. Το σκοτάδι που αλλοιώνει έννοιες όπως ο χώρος ή χρόνος. Κατά την θρησκεία όμως ο Θεός είπε γενηθήτω φως και το φως, θέλοντας και μη, γεννήθηκε. Ενώ παράλληλα, μαζί με το φως, γεννήθηκαν και τόσα άλλα πράγματα, όπως η ενέργεια. Φανταστείτε τώρα θάλασσες, βουνά, κοιλάδες, δέντρα, ποτάμια, τα αστέρια, το φεγγάρι, τον ήλιο, τον ουρανό, το σύμπαν ολόκληρο και μέσα σε όλη αυτήν την ιδιοφυία ύπαρξης, τον άνθρωπο. Το είδος αυτό που είναι τόσο περίεργο που πάντα αποζητά απαντήσεις σε ερωτήματα που το ίδιο θέτει, ενώ πολλές φορές όταν αδυνατεί να τις βρει, τις εφευρίσκει.
      Κάπως έτσι φτάνουμε στον Θαλή τον Μιλήσιο, τον Εμπεδοκλή και τον Γαλιλαίο οι οποίοι πρώτοι μίλησαν για την ενέργεια, και τέλος, το κερασάκι στην τούρτα, τον Gottfried Wilhelm Leibniz, ο οποίος έθεσε τα θεμέλια της αρχής της διατήρησης της ενέργειαςΕίναι λογικό να τους καταλογίσουμε πως ήταν από τους πρωτοπόρους που ανόρθωσαν περήφανα το ανάστημά τους και αψήφισαν τον δημιουργό του φωτός και της ενέργειας. Αψήφισαν τον Θεό.
     Η βασική ιδέα είναι πως ενέργεια δεν δημιουργείται, ούτε χάνεται, απλώς αλλάζει μορφές. Αρκετά απλό προς χώνεψη. Παραδείγματος χάριν, όταν το πιτσιρίκι εκσφενδονίζει το αμαξάκι του, του δίνει με το χέρι κάποια ενέργεια. Το αμαξάκι σταματάει, όχι επειδή αυτή η ενέργεια χάθηκε σε κάποια μαύρη τρύπα που καταπίνει ενέργειες, αλλά επειδή άλλαξε μορφή, έγινε κίνηση και θερμότητα.  Επομένως είναι λογικό να συμπεράνουμε πως δεν υπήρξε κανένας δημιουργός, πως όλη η ενέργεια του σύμπαντος ήταν από πάντα ορισμένη, ήταν προκαθορισμένη. Όμως τότε αξίζει να αναρωτηθούμε, αν η ενέργεια είναι προκαθορισμένη, πόση αντιστοιχεί στη Γη(;), πόση στα φυτά(;), στα ζώα(;), πόση ενέργεια αντιστοιχεί στον καθένα μας;
    Οι οργανισμοί είναι πολύπλοκα σχεδιασμένοι μηχανισμοί, ιδιοφυέσταστα πολύπλοκα. Εν συντομία, το γενετικό υλικό βρίσκεται στα κύτταρα, τα κύτταρα δομούν ιστούς, οι ιστοί όργανα και τα όργανα τον οργανισμό. Όλη μας η σύσταση είναι κύτταρα που υπακούν στη γενετική πληροφορία. Όμως οι οργανισμοί δεν αποτελούνται μόνο από ύλη. (Επειδή δεν θέλω να μπλέξω με τα δύο αντίπαλα στρατόπεδα, που πραγματεύονται για το αν και το τι είναι αυτό που διαχωρίζει τους ανθρώπους από τα ζώα και τα φυτά, θα μιλήσω συγκεκριμένα για τον άνθρωπο, όπου οι περισσότεροι συμφωνούν πως διαθέτει τόσο σκέψη όσο και ψυχή). Θα ήταν λοιπόν πραγματικά χαζό να προσποιηθούμε πως απουσιάζει από τον άνθρωπο η σκέψη, η ψυχή και το πνεύμα. Όμως είναι και εξαιρετικά δύσκολο να διανοηθούμε ένα τέτοιο σενάριο καθώς το ίδιο μας το μυαλό μας αποδεικνύει το αντίθετο. Όμως τι είναι σκέψη, τι ψυχή και τι πνεύμα; Αυτό το θέμα απασχολούσε ανέκαθεν τους φιλοσόφους της εκάστοτε εποχής. Είναι μια συζήτηση δίχως αρχή και τέλος, μια μάταιη αναζήτηση για τους ερωτικούς, δίχως να μπορεί να βρεθεί κάποιο απτό πόρισμα, ακριβώς επειδή η σκέψη, η ψυχή και το πνεύμα δεν είναι ύλη, δεν είναι κάτι το εξετάσιμο, είναι αφηρημένες έννοιες.
     Έτσι ο περίεργος άνθρωπος γεννάει την ανάγκη να προσδιορίσει τα προαναφερθέντα με μια εξίσου αφηρημένη και άπιαστη έννοια. Κάπου εδώ βεβαίως έρχεται και η μάταιη αναζήτηση των ερωτικών. Ελπίζω να είχες τον χρόνο να σκεφτείς τα περί ενέργειας, μετά την εκτενέστατη αναφορά σε αυτήν, γιατί πρόκειται να ισχυριστώ πως ήμαστε να ενέργεια.
     Τα κύτταρα μας δομούνται από ενέργεια, το γενετικό μας υλικό είναι καθαρή ενέργεια. Κάθε σκέψη είναι ενέργεια, η ψυχή και το πνεύμα είναι ενέργεια. Και η ενέργεια είναι αυτή που περικλείει το άυλο και το υλικό σε μια ευρύτερη έννοια. Προσπάθησε να νιώσεις όλη την ενέργεια του σύμπαντος να ρέει γύρω σου, στη συνέχεια ψάξε μέσα σου και βρες την ψυχή σου και θα ανακαλύψεις πως αυτά τα δύο δεν διαφέρουν και τόσο πολύ.


     Αλλά, όπως προαναφέρθηκε, η ενέργεια δεν δημιουργείται ούτε χάνεται, αλλάζει μορφές. Όταν περπατάμε, όταν τρέχουμε, όταν μιλάμε, όταν σκεφτόμαστε μετατρέπουμε συνεχώς την ενέργεια που μας χαρακτηρίζει σε άλλες μορφές. Όμως ο θάνατος είναι αναπόφευκτος, και σχετίζεται με την κούραση. Από ένα σημείο και μετά το υλικό που περικλείει την ύπαρξή μας κουράζεται, αποδυναμώνεται, φθείρει, χαλάει. Όλη η ενέργεια είναι δανεική και όταν πεθάνουμε θα κληθούμε να την δώσουμε πίσω.
    Αξίζει να κρατήσουμε στο μυαλό μας τον Gottfried Wilhelm Leibniz και την αρχή της διατήρησης της ενέργειας. Αξίζει να πιστέψουμε πως η ενέργεια που μας χαρακτηρίζει δεν θα χαθεί σε κάποια μαύρη τρύπα που καταπίνει ενέργειες, αλλά θα αλλάξει μορφή μετά τον θάνατό μας και θα γίνει ένα με την ενέργεια του σύμπαντος. Η μοναδική επιθυμία μου ίσως είναι όταν κληθούμε να την επιστρέψουμε να της έχουμε προσδώσει ένα κομμάτι αυτού που ήμασταν.
     Όμως τελικά όλα αυτά δεν είναι παρά άλλη μια μάταιη αναζήτηση των ερωτικών, είναι η ελπίδα πως η λήθη δεν είναι αναπόφευκτη και πως όταν η ύλη πεθάνει, η σκέψη, η ψυχή και το πνεύμα δεν θα χαθούν στο κενό. Είναι η ελπίδα πως όταν χαθούμε θα έχουμε αφήσει πίσω ίχνη της ύπαρξης μας.
    

Πέμπτη, 8 Μαΐου 2014

ΤΟ ΠΟΡΤΡΕΤΟ ΤΟΥ ΣΥΓΧΡΟΝΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ

 
Ο σύγχρονος άνθρωπος γεννιέται ελεγχόμενα, ώστε να μην υπάρξουν επιπλοκές· μεγαλώνει ελεγχόμενα ώστε να μην υπάρξουν επιπλοκές· ζει ελεγχόμενα ώστε να μην υπάρξουν επιπλοκές και πεθαίνει ελεγχόμενα, ώστε να μην υπάρξουν επιπλοκές.
    Στο δημοτικό μαθαίνει το σωστό και το λάθος, μαθαίνει να λέει ευχαριστώ και παρακαλώ και μαθαίνει να σέβεται τους μεγαλυτέρους του. Αργότερα στο γυμνάσιο μαθαίνει την αξία του διαβάσματος, μαθαίνει το δίκιο και το άδικο και μαθαίνει να σέβεται τους συνομιλίκους του. Τέλος, στο λύκειο μαθαίνει την αξία της γνώσης, την αξία της επιλογής και ανακαλύπτει πως και οι άλλοι σέβονται τον ίδιο.
    Και έτσι λοιπόν κυρίες και κύριοι(!), στα δεκαοκτώ του χρόνια, τελειώνοντας περήφανα το λύκειο βγαίνει ένας διαμορφωμένος χαρακτήρας, ένας άξιος πολίτης και ένα άτομο με δικιά του βούληση. Αυτός ο άνθρωπος διακατέχεται από μια μπερδεμένη αντίληψη του σωστού και του λάθους, της ευγένειας και κυρίως του σεβασμού. Δεν μπορεί να ξεχωρίσει το δίκιο από το άδικο ή όταν έχει την ικανότητα, τον εμποδίζει η ομιχλώδης αντίληψη του σωστού και του λάθους. Ακόμη είναι υπέρμαχος της ελευθερίας, μα βρίσκει μια περίεργη ευχαρίστηση στον έλεγχο των άλλων.
    Μα κάπου εδώ είναι που αρχίζουν τα δύσκολα για τον σύγχρονο άνθρωπο. Είναι πολίτης τώρα πια, πρέπει να ζήσει μια ζωή διαφορετική από αυτήν του μικρόκοσμου του τηλεκουτιού, αυτό θα το ανακαλύψει στην πορεία βέβαια. Πρέπει να ζήσει μια ζωή ως ελεύθερος πολίτης, ελεύθερος να ακούσει όποια από τις πάμπολλες φωνές επιθυμεί που του λένε τι πρέπει να κάνει. Με την εργασία θα συνεισφέρει στη συνέχιση της κληρονομιάς της ίδιας κοινωνίας που τον κάνει να έχει αυτοκτονικές τάσεις τα βράδια. Ενώ παράλληλα μέσα από όλες αυτές τις επαναλαμβανόμενες κλωνικές διαδικασίες κοινωνικοποίησης, θα έχει μάθει πως να μεταβιβάσει γνώσεις, αξίες και πιστεύω στους συνεχιστές του ένδοξου αυτού είδους Homo Sapiens, Άνθρωπος ο Σοφότερος!
     Επαναλαμβάνω, Άνθρωπος ο Σοφότερος! Γιατί στο τέλος της ημέρας, όταν ο σύγχρονος άνθρωπος βρεθεί αντιμέτωπος με την αρρωστημένη του σκέψη, έχει αυτήν την παρηγοριά, πως είναι ο Σοφότερος, πως έχει καταφέρει τόσα πολλά που θα καταφέρει να επιβιώσει άλλη μια νύχτα μαζί με τον μίζερο εαυτό του. Όλες αυτές οι σκέψεις βέβαια θα περάσουν τόσο αστραπιαία από το μυαλό του, ανάμεσα στις τόσες άλλες πολύ μεγαλύτερης σημασίας, που το πιο πιθανόν είναι να μην συνειδητοποιήσει καν τι σκέφτηκε. Θα ανοιγοκλείσει τα μάτια και μέσα σε αυτό το βλεφάρισμα θα χωρέσει όλη τη μιζέρια του κόσμου.
     Αυτός είναι λοιπόν ο σύγχρονος άνθρωπος κυρίες και κύριοι, ο Homo Sapiens σας, ο Άνθρωπος ο Σοφότερος, που τόσο σοφά επιλέγει να αγνοεί την μικρή, πολύ μικρή φωνούλα μέσα του, η μόνη από τόσες άλλες, που του λέει πως κάτι δεν πάει καλά. Που του λέει πως η κοινωνία που τον ανέθρεψε είναι πιο αρρωστημένη από τον ίδιο. Απολαύστε τον.

Τρίτη, 22 Απριλίου 2014

Coming soon

"Το δοκίμιο ορίζεται ως πεζό κείμενο περιορισμένης συνήθως εκτάσεως, που πραγματεύεται συγκεκριμένο θέμα χωρίς να το εξαντλεί και το οποίο αποδίδει με σαφήνεια τις απόψεις του γράφοντος." (wiki)

Στην συγκεκριμένη σελίδα θα ευτελισθεί ο παραπάνω ορισμός. Πρόκειται για μια, αποκλειστικά και μόνο, προσπάθεια αποτύπωσης της κοινωνίας όπως την βιώνουν οι έφηβοι. Γιατί επιλέχτηκε ο τίτλος "Δοκιμιακώς"; Διότι αν μπορούσα να εντάξω κάπου τα κείμενα μέσα στα οποία προσπαθώ να χωρέσω την κοινωνία θα ήταν το δοκίμιο.

Από εκεί και πέρα, δεν υπόσχομαι ούτε για την περιορισμένη έκταση, ούτε για το συγκεκριμένο θέμα, αλλά κυρίως, δεν υπόσχομαι για την σαφήνεια.

Δευτέρα, 21 Απριλίου 2014

Προσανατολισμός

Οι περαστικοί περνάνε, πάντα αυτό κάνουν.
Κι εγώ με τη σειρά μου τους κοιτάω.
Δεν ενδιαφέρονται για πολλά πράγματα.
Η δουλειά, το σπίτι, τα λεφτά.
Κυρίως τα λεφτά.
Δεν κοιτάνε γύρω τους,
σηκώνουν το βλέμμα
μόνο για να δουν το φανάρι να ανάβει πράσινο.

Ψάχνω απεγνωσμένα
ένα βλέμμα αναγνώρισης, ένα νεύμα συμπόνιας.
Αλλά έτσι είναι το πλήθος βλέπεις,
ούτε αναγνώριση, ούτε συμπόνια.

Μια άμορφη μάζα που συνεχώς αλλάζει

προσανατολισμό στο χώρο.
προσανατολισμό στο χρόνο.
προσανατολισμό.


Τρίτη, 1 Απριλίου 2014

Τα φωτάκια της πόλης #2

θα μείνω σπίτι απόψε
θα καθίσω στο δωμάτιό μου
και θα αφήσω τον χρόνο να περάσει
χωρίς να αφήσει κανένα σημάδι πάνω μου

θα απελευθερώσω το μυαλό μου
από κάθε περιττή σκέψη
ή μάλλον καλύτερα
από κάθε σκέψη

θα καθίσω στην αγαπητή μου καρέκλα
που έχει αποκτήσει το σχήμα του κώλου μου
και θα αφήσω το δωμάτιο να σκοτεινιάσει
σταδιακά, μαζί με την πόλη

θα σταθώ στην άκρη του μπαλκονιού
και θα βγάλω φτερά
και θα πετάξω
πάνω από τα φωτάκια της πόλης

απόψε θα ξενυχτίσω
πετώντας

απόψε θα πεθάνω
κάτω από την επιρροή του ανελέητου χρόνου

Σάββατο, 22 Μαρτίου 2014

Το πρόβατο

Απέναντι από την οικοδομή που μένω υπάρχει μια άλλη οικοδομή που ο κάτω τελευταίος όροφος έχει κήπο. Έναν μικρό αλλά όμορφο κήπο στη μέση της πόλης. Καθώς περνούσε ο καιρός έβλεπα αυτόν τον κήπο να αλλάζει, πρώτα εμφανίστηκαν παρτέρια με λουλούδια και ζαρζαβατικά και μαζί με αυτά μικρά φραχτάκια. Όταν οι ιδιοκτήτες πήραν σκύλο και αυτός χαλούσε τα παρτέρια, εμφανίστηκε η ανάγκη να χωρίσουν την αυλή με έναν κανονικό μεγαλοπρεπή φράχτη. Ακριβώς(!), ο σκύλος είχε τον χώρο του και τα φυτά τον δικό τους, φαινόταν αρκετά δίκαιο. Δεν μπόρεσα όμως παρά να παρατηρήσω πως ο χώρος που είχε ο μεγαλόσωμος σκύλος ήταν ένας στενός διάδρομος στρωμένος με τσιμέντο. Ένιωθα άσχημα πότε πότε για τον σκύλο, αλλά δεν με απασχολούσε ιδιαίτερα το θέμα, ίσως επειδή ο σκύλος γαύγιζε μανιωδώς μέρα νύχτα και φαινόταν να είναι ο πιο κακιασμένος σκύλος του κόσμου. Όταν γυρνούσα από το σχολείο και αναγκαστικά περνούσα μπροστά από την αυλίτσα, μου γαύγιζε με μίσος, λες και ήθελε να με ξεσκίσει.

Κάποια στιγμή πριν το Πάσχα ξύπνησα ένα πρωί από τον ήχο βελάσματος. Οι άνθρωποι με την αυλή είχαν πάρει ένα προβατάκι, ένα προβατάκι που έκλαιγε την περισσότερη ώρα. Δεν μπορώ να το κατηγορήσω είναι η αλήθεια. Το πρόβατο και ο σκύλος δεν μπορούσαν να είναι στον ίδιο χώρο, οπότε η αυλή ξαναχωρίστηκε. Το πρόβατο είχε τον χώρο του, ο σκύλος είχε τον χώρο του και τα παρτέρια τον δικό τους, όλοι οι χώροι διαχωρισμένοι με ωραίους συρματένιους φράχτες, το οποίο και πάλι μου είχε φανεί αρκετά δίκαιο. Το πρόβλημα ήταν πως ο σκύλος και πάλι είχε τον τσιμεντένιο διάδρομο, ενώ το πρόβατο είχε πάρει ένα χωματοστρωμένο τετράγωνο 3x3. Τις επόμενες μέρες συνειδητοποίησα πως ερχόταν το Πάσχα και μου ήρθε και η άλλη, η τόσο προφανής, συνειδητοποίηση πως το προβατάκι προοριζόταν για σφαγή. Αυτή ήταν η στιγμή που ένιωσα πραγματικά άσχημα. Αλλά οι μέρες πέρασαν, το Πάσχα ήρθε και πέρασε και το προβατάκι ήταν ακόμη εκεί, να βελάζει στεναχωρημένο. Το όλο θέμα έληξε κάποια στιγμή το καλοκαίρι, όπου ξύπνησα χωρίς να ακούω το γνώριμο πια κλάμα του.

Το οποίο μας φέρνει λίγα χρόνια αργότερα, στο σήμερα. Για άλλη μια φορά ξύπνησα ακούγοντας βέλασμα. Για άλλη μια φορά οι άνθρωποι με την αυλή έχουν πάρει ένα προβατάκι, ένα μικρό άσπρο προβατάκι που κλαίει την περισσότερη ώρα. Και για άλλη μια φορά δεν το κατηγορώ. Φέτος η αυλή δεν έχει λουλούδια, ούτε ζαρζαβατικά, μόνο οι ωραίοι συρματένιοι φράχτες έχουν μείνει και ο σκύλος έχει ακόμη τον τσιμεντένιο του διάδρομο. Αρχικά σκέφτηκα πως θα βάλουν το προβατάκι στην άχρηστη πια αυλή, αλλά σύντομα ανακάλυψα πως το έχουν βάλει σε μια τσιμεντένια, σοβατισμένη, άσπρη γωνία του κήπου τους που έχουν περιορίσει σε ένα δωμάτιο 1x2, με έναν από αυτούς τους ωραίους φράχτες. Κοιτάω από το μπαλκόνι μου το στεναχωρημένο πρόβατο που σαν χρυσόψαρο κάνει κύκλους στο δωματιάκι του. Αλλά δεν θέλω να γίνομαι άδικη, το μεσημέρι το βγάλαν από εκεί και το άφησαν για μισή ώρα στην αυλή, πρέπει να είναι πολύ γενναιόδωροι.