Παρασκευή, 31 Δεκεμβρίου 2010

Αντιλήψεις περί Μουσικής

Η μουσική είναι πάντα ένας τρόπος έκφρασης, έκφρασης της ηρεμίας, του θυμού, της χαράς, της ανησυχίας μας κτλ. Κάθε μέρα ψάχνουμε τραγούδια που να μας εκφράζουν, που να μπορούμε να αποδώσουμε πάνω τους την ψυχή μας.
Άλλες φορές βάζουμε το MP3 να παίζει και απλός ακούμε, χωρίς να επιλέγουμε εμείς το τι θέλουμε να ακούσουμε συγκεκριμένα, αφήνοντας το να καθοδηγήσει την διάθεση μας.

Όμως εγώ ρωτάω, γιατί να πρέπει να εκφραζόμαστε μέσα από άλλους; Γιατί να πρέπει να ψάχνουμε στο youtube ή στα CD μας για να βρούμε αυτό που μας ταιριάζει απόλυτα, με τον κίνδυνο να μην το βρούμε τελικά. Όταν το αναλογιστείς ακούγεται χαζό έτσι; Και έτσι φτάνουμε στην χρησιμότητα του να ξέρεις να παίζεις ένα μουσικό όργανο.

Μέσα του μπορείς να εκφραστείς απόλυτα, μετατρέποντας τις συγχορδίες, προσθέτοντας ή αφαιρώντας νότες, αλλάζοντας τον ρυθμό και την ταχύτητα, προσαρμόζοντας το τελικό αποτέλεσμα σε αυτό που σου ταιριάζει, είτε παίζεις κιθάρα, μπάσο, βιολί, drums, πιάνο κτλ.
Άλλωστε στην αρχαιότητα η μουσική ήταν ένα από τα πρώτα και τα τελευταία μαθήματα, και από τα πιο σημαντικά (βλ. πχ. "Η μουσική εξημερώνει" Πολύβιος)

Αρκετοί νομίζουν πως την μία μέρα αρχίζεις να παίζεις και την άλλη μπορείς να κάνεις αυτοσχεδιασμούς. Η αλήθεια είναι πως χρειάζεται αρκετή εξάσκηση, να μάθεις το όργανο, ώσπου να φτάσει να είναι μια προέκταση σου, να μην φαίνεται ξένο πάνω σου, και το παίξιμο σου να είναι ρευστό. Δύσκολο ε; Εγώ θα έλεγα πως όχι, άμα το αγαπάς θα σου βγει πολύ εύκολα.

[Ένα πράγμα που ο κύριος μου λέει πάντα, "όση περισσότερη ώρα κρατάς την κιθάρα τόσο γρηγορότερα θα μάθεις, για παράδειγμα όταν κάτσεις να δεις μισή ώρα τηλεόραση, πάρ' την μαζί σου και απλός βάρα τις χορδές ή τα δάχτυλα σου πάνω της, χωρίς να παίζεις τίποτα συγκεκριμένο", χαζό θα έλεγε κανείς, αλλά πραγματικά έχει δίκιο]

Κατά την γνώμη μου, η μουσική στην Ελλάδα αργοπεθαίνει. Και θα φέρω ένα απλό παράδειγμα, όταν στην Βουλγαρία και στα Σκόπια είχαν ειδικότητα σε όλα τα μουσικά όργανα, στην Ελλάδα υπήρχε ειδικότητα μόνο σε κλασική κιθάρα και κλασικό πιάνο (και αυτές οι χώρες θεωρούνταν υπανάπτυξη). Και φτάνω και στην μουσική εκπαίδευση που δεχόμαστε από τα σχολεία, όπου είναι πραγματικά ελεεινή Έχει φτάσει να θεωρείται δευτερεύον μάθημα, και όποιος/α μουσικός αποφασίσει πως θέλει να κάνει κανονικό μάθημα μουσικής όλοι οι μαθητές τον/την κράζουν για αυτό και στο τέλος όταν θα βάλει ανάλογους βαθμούς όλοι οι γονείς επίσης θα τον/την κράζουν, λέγοντας "άμα δεν πάρει στην μουσική μεγάλο βαθμό που θα πάρει;"

Έτσι ελπίζω, μόνο ελπίζω.

Υ.Γ:Δεν θέλω να το παίξω μάγκας κι έτσι, γιατί στο κάτω κάτω κι εγώ παλιότερα ούτε θα μπορούσα να διανοηθώ κάτι τέτοιο περί μουσικής, και ούτε έχω σκοπό να "τα ρίξω" σε όσα παιδιά "δεν ξέρουν μουσική". Γράφοντας το κείμενο είχα σκοπό να πληροφορήσω και να κεντρίσω το ενδιαφέρον, ελπίζω να το κατάφερα.

Πέμπτη, 23 Δεκεμβρίου 2010

It's a beautiful world after all.

Δώρα. Σε ποιον δεν αρέσουν; Προσωπικά μου αρέσουν, όχι ως υλικά αγαθά (αυτό θα ήταν πολύ ρηχό), αλλά ως έναν τρόπο να δείξω στους φίλους μου πως τους νοιάζομαι, τους σκέφτομαι και τους αγαπάω. Χαζό να τα δηλώνεις αυτά με αυτόν τον τρόπο, θα έλεγε κανείς, αλλά νταξ' το παραδέχομαι δεν νιώθω άνετα να λέω αυτό το τυπικό "σ' αγαπώ, "σε λατρεύω" και όλα τα σχετικά που λένε οι φίλες μεταξύ τους, μου φαίνεται πολύ περίεργο. Αντίθετα μου αρέσει να εκφράζομαι λίγο διαφορετικά (με ένα χαμόγελο, με ένα δώρο, μια αγκαλιά κ.α.)

Φέτος θα ήθελα να κάνω κάποια "περίεργα" δώρα.

Όμορφη μουσική και όμορφο video στην Άλια (ελπίζοντας να με πάρει μαζί της),








Ένα δάσος στη Δάφνη, για να μπορέσει να περιπλανηθεί,







Τον ήλιο στην Δανάη, γιατί χάθηκε μέσα του κάποια στιγμή,





Στην Ελένη, μπλε τριαντάφυλλα (παρόλο που ξέρω πως θα της άρεσαν τα κόκκινα πιο πολύ)






Στην Μαρία Δ. όνειρα, για να κάνει πραγματικότητα αυτά που στον ξύπνιο της δεν μπορεί,

Στην Θάλεια τα αστέρια, γιατί πάντα προσπαθεί να τα φτάσει,




Λίγο χρόνο στo Korineto, δεν ξέρω γιατί, αλλά πάντα έχω την αίσθηση πως δεν προλαβαίνει,


Στην Βάσια αερόστατα, σαν τις σκέψεις της,
και τέλος, ένα χαμόγελο σε όλους, γιατί η όλη ιδέα ξεκίνησε από αυτό.

Τρίτη, 14 Δεκεμβρίου 2010

Ονειρέψου αγαπητή μου. Μην το φοβάσαι!


Από μικρή σου έλεγαν, να μην πιστεύεις στα όνειρα. Δεν είναι αλήθειες, είναι ψέματα καλά καμουφλαρισμένα, σου έλεγαν.

Μήπως όμως είναι όντως αλήθειες, που σου δίνονται με ένα διαφορετικό τρόπο;
Μήπως σου είπαν ψέματα; Θέλοντας να σε υποτάξουν;
Μήπως σου απεύθυναν λάθος κατηγορίες όταν σε δίκασαν για τα όνειρα σου;
Μήπως, μήπως, μήπως........

Τώρα που κοιμάσαι και ονειρεύεσαι οι αμφιβολίες επιστρέφουν, θέλοντας να σε κάνουν να καταλάβεις, προσπαθώντας να σε κάνουν να καταλάβεις αυτό που στον ξύπνιο σου δεν μπορείς. Θέλοντας να σου δείξουν τον δρόμο του γυρισμού προς την δική σου Ιθάκη.

Οι φιλοσοφίες και οι προβληματισμοί καταλαγιάζουν σιγά σιγά. Απομακρύνονται, δίνοντας λίγο χρόνο και σε εσένα. Γρήγορα το μικρό σου μυαλουδάκι αρχίζει και σχηματίζει κόσμους, καταστάσεις, ανθρώπους και ιδέες. Το πρόσωπο σου χαλαρώνει και η αγωνία δίνει την θέση της σε ένα μικρό χαμόγελο.

Πέμπτη, 9 Δεκεμβρίου 2010

Ας το πούμε παραλήρημα


Τρίτη. 07:45 η ώρα. Απέναντι από τα κτελ. Ίσα που ψιχαλίζει. Ένα κορίτσι κοιτάει γύρω του με ένα ύφος ενδιαφέροντος. Παρατηρεί τους πεζούς να περνάνε γρήγορα, βιάζονται. Κοιτάει το ρολόι της για άλλη μια φορά. 07:49. Όπου να 'ναι θα φανεί σκέφτεται, και όντως μισό λεπτό αργότερα βλέπει λίγο παρακάτω αυτήν την τόσο γνώριμη ζακέτα του Άλεξ. Ο, ναι τον ήξερε καλά τον Άλεξ, όχι με τον κλασικό τον τρόπο. Ήξερε τι χρώματα του αρέσουν, ποιοι ήταν οι φίλοι του, πότε ήταν χαρούμενος και πότε λυπημένος. Αλλά από την άλλη δεν ήξερε τον ήχο της φωνής του, ούτε σε ποιο σχολείο πηγαίνει, ούτε ήξερε το χρώμα των ματιών του.

[Αυτός από την άλλη δεν γνώριζε την Ελένη. Ήξερε πολύ κόσμο αλλά αυτήν όχι. Το μόνο που μπορούσε να ισχυριστεί πως ήξερε ήταν η εξωτερικής της εμφάνιση. Λυτή αλλά πάντα προσεγμένη, με χρώματα που συμπλήρωναν το ένα το άλλο. Αλλά δεν είχε δει ποτέ το πρόσωπο της, όπως δεν την άφηνε κι ο ίδιος να δει το δικό του. Θα ήταν άδικο αλλιώς.]

07.50 η ώρα. Ο Άλεξ περνάει από μπροστά της. Αυτή όπως πάντα ελπίζει πως θα γυρίσει το κεφάλι του και θα την κοιτάξει, όμως για άλλη μια φορά αυτό δεν γίνεται. Θα ήταν ανόητο να το ελπίζει αυτό κάθε φορά, θα έλεγε κανείς, όμως αυτή περιμένει το αύριο ελπίζοντας να την κοιτάξει τότε. Τον παρακολουθεί καθώς κατευθύνεται προς την παρέα του που τον περιμένει στην γωνία.

[Είχε καταλάβει εδώ και πολύ καιρό πως η Ελένη τον ακολουθούσε με το βλέμμα της, και ίσως αυτό ήταν που τον εμπόδιζε να την κοιτάξει, φοβόταν μήπως προδοθεί. "Αλλά στο κάτω κάτω ποιος νοιάζεται; Σάμπως θα το προσέξει και κανένας;" Σκέφτεται. Απότομα γυρνάει το κεφάλι προς την κατεύθυνση του κοριτσιού.]

Όμως η Ελένη δεν είναι πια εκεί, είναι στην άλλη άκρη της Γης τώρα, ψάχνοντας κι αυτή να δει που πήγε ο Άλεξ.

Τετάρτη, 1 Δεκεμβρίου 2010

Ανθρωπότητα

Οι πέτρες αστροβολούσαν στον βυθό,
καθρεφτίζοντας τις σκέψεις μας.
Τα κύματα έσκαγαν στα βράχια,
θριματίζοντας όλες τις αμφιβολίες μας.
Τα κλαδιά των δέντρων χόρευαν στον άνεμο,
γελώντας με την απλοϊκότητα μας.


Μα όλα αυτά δεν μετρούσαν όταν τα πουλιά κελαηδούσαν.

Σάββατο, 20 Νοεμβρίου 2010

Τελος τα αλθητικά στην Ελλάδα; Νο2

Καλησπέρα σας! Θα ήθελα να σας απασχολήσω λίγο ακόμη με το θέμα μου διατρέχει την ζωή μου τον τελευταίο καιρό (ναι, καλά το καταλάβατε δεν θα σας αφήσω σε ησυχία).
Ευτυχώς για εμάς, μέχρι την επόμενη μέρα η έκπληξη και η σαστιμάρα είχαν καταλαγιάσει και είχαν δώσει την θέση τους στον θυμό και στην οργή. Με το που έφτασα στο σχολείο άκουσα πως οι μαθητές σχεδίαζαν να κάνουνε πορεία Στην αρχή με απαισιοδοξία που όμως αργότερα εξελίχθηκε σε καθαρό ενθουσιασμό, μπήκα στην συζήτηση και στην οργάνωση του όλου πράγματος. Ο διευθυντής μετά την (καθιερωμένη) προσευχή ζήτησε από τα παιδιά του αθλητικού να μείνουνε έξω για λίγο. Μας ανακοίνωσε πως τελικά ο Δήμος είχε έρθει σε συνεννόηση με το σχολείο και μάλλον θα είχαμε αστικά.

[Κάτι που θα πρέπει να ξέρετε για τον διευθυντή μας είναι πως, πάντα "καίγεται" να μην κάνουμε κατάληψη ή να μην προχωρήσουμε σε πορεία Θα μου πείτε όλοι οι διευθυντές δεν θέλουν αλλά του δικού μας του είχε γίνει εμμονή.]

Αυτό ήταν το μόνο που χρειαζόμασταν Εφόσον υπήρχε έστω και η παραμικρή πιθανότητα να συνεχίσουν να υπάρχουν αθλητικά σχολεία, ήταν η ώρα να πιέσουμε. Στο πρώτο διάλυμα όλοι ήξεραν πως θα κάνουμε πορεία και ήταν όλοι "μέσα". Ζητήσαμε και από καθηγητές να έρθουν και οι περισσότεροι θα είχαν έρθει άμα δεν υπήρχαν οι ανάλογες κυρώσεις. Εμπάση περίπτωση, δεν ξέρω πότε προλάβαμε, αλλά μέσα σε 15 λεπτά είχαμε έτοιμο πανό και ανάλογα φυλλάδια.

Ήμασταν 160 μαθητές-μαθήτριες όταν ξεκινήσαμε και γίναμε ακόμη περισσότεροι όταν κατέφθασαν και τα παιδιά του αθλητικού λυκείου. Αφού γυρίσαμε την πόλη καταλήξαμε στην Νομαρχία. Παρόλο που όλοι μας κοιτούσαν σαν χάνοι από τα μπαλκόνια, κανένας δεν κατέβηκε κάτω. Απτόητοι συνεχίσαμε προς το Δημαρχείο όπου, μετά από αρκετή ώρα είναι η αλήθεια, κατέβηκε η Δήμαρχος (Χαρούλα Ουσουτζόγλου) και κάλεσε πέντε παιδιά από το γυμνάσιο και πέντε από το λύκειο ώστε να συζητήσουν για τα αιτήματα μας. Οι υπόλοιποι απλός αφήσαμε τις τσάντες μας κάτω και καθίσαμε στον δρόμο, κλείνοντας τον οριστικά. Μετά από μία ώρα βγήκε ένα από τα παιδιά που είχαν ανέβει και μας είπε πως φτάναμε σε λύση, επίσης μας ζητήθηκε να ελευθερώσουμε τον δρόμο ακριβώς για αυτόν τον λόγο.

Συνολικά καθίσανε μέσα γύρω στις δύο ώρες και η τελική απόφαση ήταν: Θα υπάρξουν αστικά αλλά θα φροντίζουν μόνο για τις μετακινήσεις μας προς και από τους χώρους προπόνησης ΕΑΚ και Φιλίππιο. Το αστικό θα ξεκινάει από το σχολείο και δεν θα παίρνει τα παιδιά από τις στάσεις. Επίσης δεν θα υπάρχει δρομολόγιο στο σχόλασμα ώστε να επιστρέφουμε σπίτια μας και φυσικά δεν θα υπάρχει κανένα δρομολόγιο για τις μη αθλητικές μέρες. Ξέρω πως αυτό δεν προσεγγίζει καν την περσινή χρονιά, αλλά "απ' το ολότελα, καλή ειν' κι Παναγιώτενα".
Ακόμη μας είπαν πως την επόμενη μέρα(την Παρασκευή) θα μας έλεγαν τις ώρες που θα ξεκινούσε το αστικό και πως από την Δευτέρα θα πήγαινε ο καθένας στο γήπεδό του για προπόνηση. Κάτι που δεν έγινε, αντί αυτού ο διευθυντής μας είπε πως προέκυψε κάτι και πως την Δευτέρα θα πει τις ώρες και από την Τετάρτη θα λειτουργούν όλα κανονικά.

Πόσο ελεεινοί μπορεί να είναι; Άμα δεν μπορούν να διορθώσουν την κατάσταση ας μην υποσχεθούν τίποτα, δεν μπορούν αν αρχίσουν πάλι το παραμυθάκι "Από εβδομάδα, κάντε λίγη υπομονή". Απλός δεν μπορούν! Άμα την Δευτέρα δεν έχει γίνει τίποτα, τότε πολύ πιθανόν θα ξαναοργανώσουμε πορεία ή ακόμη και κατάληψη!

1οΥ.Γ: Να ζητήσω από όλα τα παιδιά του αθλητικού να συμπληρώσουν στην υπεύθυνη δήλωση πως θα παραμείνουν γιατί αλλιώς όλος ο κόπος μας θα έχει πάει χαμένος!

2οΥ.Γ: Επίσης να ευχαριστήσω και τα παιδιά του κανονικού σχολείου που μας συνόδεψαν στην πορεία, παρόλο που δεν ήταν δικό τους το πρόβλημα, και τέλος εσάς που δεν βαρεθήκατε να διαβάζετε τον πόνο μας και μας συμπαραστέκεστε.

Τετάρτη, 17 Νοεμβρίου 2010

Τελος τα αλθητικά στην Ελλάδα;


[Η γιορτή ήταν σύντομη. Γελώντας κατευθυνόμαστε προς την τάξη "για απουσίες". Μπαίνουμε μέσα και η καθηγήτρια κλείνει την πόρτα. Μας κοιτάει, και ξεστομίζει ξερά, άτονα: "Δεν το μάθατε; Βγήκε η απόφαση, δεν θα βάλουν αστικά φέτος, τέλειωσε το αθλητικό."
Μέσα στην αίθουσα παγωμάρα, "ξενέρα" θα το χαρακτήριζε κανείς. Την κοιτάμε όλοι σαν χάνοι, πολλοί είχαμε ακούσει τις σχετικές φήμες, αλλά ποιος πιστεύει τις φήμες; Είναι απλός αερολογίες! Έτσι πρέπει να είναι, για αυτό λέγονται φήμες! Η καθηγήτρια αρχίζει και κάνει διευκρινίσεις]


Είμαι στην 3η τάξη του αθλητικού γυμνασίου της Βέροιας. Όπως είναι φυσικό στο αθλητικό σχολείο πηγαίνουν και παιδιά από διάφορα σημεία της πόλης. Προσωπικά κάνω γύρω στα 20-25 λεπτά, ενώ υπάρχουν παιδιά που κάνουν 30-45 λεπτά και άλλα που έρχονται από χωριά. Για αυτόν τον λόγο υπήρχαν τα αστικά που παίρνανε τα παιδιά και τα πηγαίνανε στους χώρους προπόνησης(ΕΑΚ, Φιλίππιο, σχολείο) και μετά τα φέρνανε στο σχολείο για το μάθημα. Όμως φέτος όπως ΙΣΩΣ καταλάβατε δεν θα υπάρξουν αστικά! Και δεν μιλάω μόνο για την Βέροια, σε όλη την Ελλάδα ισχύει το ίδιο! Εδώ και δύο μήνες μας είχαν στο "περίμενε", και κάναμε προπονήσεις 160 παιδιά μέσα στο κλειστό γυμναστήριο του σχολείου μας, ενώ πηγαίναμε εκεί με δικά μας έξοδα. Λοιπόν σήμερα μας το είπαν, δεν θα έχουμε αστικά φέτος. ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΣΑΛΙΟ!!! Δεν έχουν λεφτά να τα πληρώσουν! Με αποτέλεσμα την πολύ πιθανή διάλυση του αθλητικού σχολείου.

Μας μοίρασαν δηλώσεις για το ποιος θέλει να μείνει στο αθλητικό σχολείο και ποιος θέλει να φύγει και από εκεί και πέρα ΑΜΑ συγκεντρώσουμε αριθμό για να φτιάξουμε τμήμα, θα πρέπει να βρούμε έναν τρόπο για τις μετακινήσεις μας, σε συμφωνία των γονιών με το σχολείο και την περιφέρεια

Προσωπικά δεν θέλω να φύγω από το αθλητικό! Και νομίζω πως κανένας δεν θέλει πραγματικά. Θέλω να πω, πως θα παρατήσεις ένα κομμάτι της ζωής σου; Τους φίλους σου, (ακόμη και)τους εχθρούς σου, τους προπονητές σου και το σχολείο σου; Είναι δύσκολο, πολύ δύσκολο. Εδώ ακόμη και εσείς που πηγαίνετε σε κανονικό σχολείο δεν θα μπορούσατε να πάτε αλλού. Όταν κάνεις και προπονήσεις με τους συμμαθητές σου δένεσαι ακόμη πιο πολύ, και απορροφούν ένα ακόμη κομμάτι σου, που για να το ζήσεις πρέπει να είστε μαζί.

1ο Υ.Γ: Θα ήθελα να ζητήσω από όλα τα παιδιά που είναι σε αθλητικά σχολεία να μην το παρατήσουν, ώστε να συνεχίσουν να υπάρχουν ακόμη και κάτω από τέτοιες συνθήκες.

[Τα φώτα έσβησαν. Ένα δάκρυ κύλησε από το μάγουλό και όλοι μας το είδαμε σε αργή κίνηση να πέφτει και τελικά να διαλύεται στο πάτωμα κάνοντας έναν εκκωφαντικό θόρυβο. Έξω άρχισε να βρέχει, αντικατροπτίζοντας τις σκέψεις μας.]

2ο Υ.Γ: Στα παιδιά του Γ'4

Τετάρτη, 10 Νοεμβρίου 2010

Άμα ακούγαμε τα βήματά μας;

Χαμογέλασα πλατιά, αποχαιρέτησα την παρέα μου και πήρα τον δρόμο για το σπίτι. Εκλογές σήμερα, για να δούμε. Αλλά όποιος και να βγει, σάμπως, θα κάνει τίποτα; Ό,τι είναι να γίνει θα γίνει από τον λαό, όχι από τους πολιτικούς αρχηγούς. Το κινητό άρχισε να χτυπάει και................σαν πολύ φασαρία δεν κάνει; Και τα βήματα μου, ακούγονται τόσο πολύ. Σταματάω και κοιτάζω γύρω μου, ενώ προσπαθώ να καταλάβω τι συμβαίνει........

Δεν υπάρχουν άνθρωποι στου δρόμους. Ούτε αυτοκίνητα υπάρχουν, πολύ παράξενο είναι, δεν είναι; Το κινητό σταμάτησε επιτέλους να χτυπάει, αφήνοντας τη σιωπή να επικρατήσει. Αρχίζω να περπαταώ, όμως πάλι κάνω πολύ θόρυβο. Σταματάω και κοιτάζω τα σπίτια, ώσπου στο τέλος αρχίζουν να με κοιτάνε κι αυτά. Με κατακρίνουν για όλο αυτόν τον θόρυβο που προκάλεσα. Προσεκτικά κάνω άλλο ένα βήμα, ένα βήμα μαλακό, ήρεμο χωρίς βιασύνη. Καλύτερα τώρα. Το ένα πόδι ακολουθεί το άλλο προσεκτικά, ώσπου ξεκινάω και πάλι να περπατάω. Το βάδισμα μου ακούγεται σαν ψίθυρος, σαν ψίθυρος ενός μικρού παιδιού, τόσο γλυκός ήχος. Τα χείλια μου κυρτώνουν στις άκρες, σχηματίζοντας ένα μικρό χαμόγελο ευχαρίστησης.
Έτσι συνεχίζω τον δρόμο μου.

Τετάρτη, 3 Νοεμβρίου 2010

Ένα τσίρκο

Το τσίρκο τέλειωσε, όλοι οι θεατές φεύγουνε με γέλια και με κουβέντες. Ο ένας λέει για τον ακροβάτη που έπεσε, ο άλλος για το λιοντάρι που παραλίγο να φάει τον θηριοδαμαστή.
Ο ζογκλέρ δίνει φιστίκια στους ελέφαντες, μπανάνες στις μαϊμούδες και καρότα στα άλογα. Μερικοί μετράνε πόσα εισιτήρια τους έμειναν και πόσα πούλησαν, άλλοι μετρούν τα λεφτά τους και στο τέλος χαίρονται όλοι μαζί.
Οι κλόουν ξεβάφονται και βάζουν τα ρούχα τους στις κρεμάστρες, συζητούν για τα αστεία που κάνανε και για άλλα πολλά. Οι ακροβάτες αμίλητοι πηγαίνουν στα καμαρίνια τους για να ντυθούν.
Τα φώτα κλείνουν. Όλα είναι ήσυχα τώρα.

[Αυτό το μικρό κείμενο είναι μια έκθεση που είχα γράψει στην Γ' δημοτικού. Προσπάθησα να μην το αλλάξω σχεδόν καθόλου, και περιορίστηκα σε μικρο διορθώσεις.]

Σάββατο, 30 Οκτωβρίου 2010

Blogging

Πάντα πίσω από τις αποφάσεις μας υπάρχουν λόγοι. Κάποιοι ασήμαντοι και κάποιοι που αν τους ξεχνούσες ή τους προσπερνούσες θα άλλαζε η ζωή σου. Έτσι το να αρχίσω το blogging ήταν μια απόφαση μικρή, γιατί δεν το πολυσκέφτηκα, αλλά και ταυτόχρονια μεγάλη, γιατί άλλαξε η ζωή μου.
Είχα αρχίσει να διαβάζω κάποια άλλα blogs και με παρέσυρε η ιδέα, η ομορφιά του να γράφεις τις σκέψεις σου ή γεγονότα. Χωρίς να έχω αποφασίσει καν για το το τι θα ήθελα ακριβώς να γράφω και να ανεβάζω, αποφάσισα να δημιουργήσω και εγώ ένα blog. Θα μου πείτε αυτό είναι το μόνο εύκολο, κι όμως, ίσως να είναι από τα πιο δύσκολα πράγματα στον κόσμο του blogging, όχι το να βρεις τον τρόπο και την κατάλληλη ιστοσελίδα, αλλά όλα τα άλλα. Προβλήματα παρουσιάστηκαν αμέσως, πως να το ονομάσω; Χμμμμ....χρειάζεται κάτι που να σου κινεί το ενδιαφέρον, κάτι που δείχνει το άγνωστο, να είναι μια μικρή πρόταση, ή μήπως μία λέξη; Και αφού βρήκα πως ήθελα να το ονομάσω, έπρεπε να βρω και μία διεύθυνση, εδώ έπρεπε να είναι οπωσδήποτε μικρή η λέξη, και άλλος συλλογισμός και άλλες αποφάσεις που έπρεπε να παρθούν, και εκεί που αποφάσισα, ανακαλύπτω πως υπάρχει ήδη, και ξανά από την αρχή. Τελικά αποφάσισα, μετά από αλλαγές αλλαγών. Και ορίστε το αποτέλεσμα, όλο δικό σας!

(Πολύ κούραση τώρα τελευταία)

Κυριακή, 17 Οκτωβρίου 2010

People are strange


Μπήκα μέσα στην τάξη ξέροντας δύο λέξεις στα ελληνικά, "γεια" και "σχολείο". Ένας κύριος με είχε φέρει μέχρι εκεί προσπαθώντας, μάλλον, να με κάνει να νιώσω καλύτερα λέγοντας μου κάτι αρλούμπες που δεν καταλάβαινα. Μου έδειξε μία κυρία που ήταν ήδη εκεί και είπε αργά και καθαρά "κ-υ-ρ-ί-α" προσπάθησα να το θυμάμαι, μέσα σε 2 δευτερόλεπτα το είχα ξεχάσει. Αυτή που μου έδειξε ήταν μία αρκετά ψηλή γυναίκα με ένα ζεστό χαμόγελο, που όμως δεν έφτανε μέχρι τα μάτια της.
Τότε μου ήρθε αυτή η καταπληκτική ιδέα να κοιτάξω γύρω μου, απότομα γύρισα και αντίκρισα ένα τσούρμο ίενες που ήταν έτοιμες να κατασπαράξουν τον πιο αδύναμο, εμένα. Όλοι ήταν με γουρλωμένα μάτια, με ένα βλέμμα γεμάτο, κυρίως περιέργεια, αλλά και απέχθεια. Δάκρυα εμφανίστηκαν αμέσως και προσπάθησα να τα συγκρατήσω ανάμεσα στις βλεφαρίδες μου. Δεν τα κατάφερα και τόσο καλά. Ένιωσα κανα-δυο να γλιστράνε στα μάγουλα μου και να καταλήγουν στο ξεχασμένο ανοιχτό στόμα μου, που μόνο όταν γεύτηκα την αλμύρα στην γλώσσα θυμήθηκα πως πρέπει να το κλείσω. Με τα πολλά με έβαλαν να καθίσω σε μια ετοιμόρροπη καρέκλα δίπλα σε ένα παιδί με γυαλιά, που όπως κατάλαβα καθόταν πάντα μόνος του, τουλάχιστον δεν θα ήμουν το μόνο "outsider" στην τάξη.


Το ξυπνητήρι άρχιζε να φωνάζει μανιασμένα απαιτώντας να το κλείσω. Εκνευρισμένος πάτησα το κουμπί και έδωσα στον εαυτό μου άλλα πέντε λεπτά Όμως ένιωθα πως με ξανάπαιρνε ο ύπνος και πετάχτηκα όρθιος.
Για μια στιγμή σκέφτηκα να ξαναπέσω στο κρεβάτι, να μην πάω σχολείο, ποτέ ξανά. Να μην ξαναπατήσω σε αυτήν την βρομερή τρύπα με αρουραίους, ποτέ ξανά. Αυτή η σκέψη όμως έφυγε πολύ γρήγορα από το μυαλό μου. Αναλογίστηκα τη μητέρα μου, που ήθελε τόσο πολύ να πετύχω σε αυτά που δεν πέτυχε η ίδια. Καταβάθος ξέρω πως τρέφεται από τις επιτυχίες μου, όχι πως έχω και πολλές, αλλά από αυτές τις λίγες.

Είμαι σε αυτή τη χώρα εδώ και τρία χρόνια, έχω καταφέρει να μάθω τη γλώσσα αρκετά καλά, κι όμως είμαι ακόμη ένας ξένος για τους περισσότερους. Για τους συμμαθητές μου είμαι ακόμη το αλβανάκι που δεν έχει πατέρα. Βλέπω την απόρριψη κάθε μέρα όχι μόνο από αυτούς, αλλά και στα μάτια των καθηγητών και όλων αυτών των ανώνυμων στο δρόμο. Η αλήθεια είναι πως είχα πιστέψει κάποτε πως μου άξιζε όλο αυτό, η απόρριψη, ο χλευασμός, είχα πιστέψει πως αυτοί είχαν κάτι παραπάνω από εμένα. Αλλά όχι πια.

Φίλησα την μαμά μου στο μάγουλο και όπως κάθε πρωί της υποσχέθηκα πως θα αλλάξω τον κόσμο.
(Υ.Γ: Είναι μια μικρή ιστοριούλα που είχα γράψει παλιότερα και την βρήκα ξεχασμένη σε ένα τετράδιο)

Τετάρτη, 13 Οκτωβρίου 2010

Αλλαγές No2


Τώρα τελευταία λοιπόν, έχω την αίσθηση πως τα πάντα αλλάζουν. Αλλάζουν οι φίλοι μου, αλλάζει το πως με αντιμετωπίζουν οι άλλοι, αλλάζει το πως τους αντιμετωπίζω εγώ, αλλάζει το σπίτι μου, αλλάζουν οι καταστάσεις, αλλάζεις εσύ, αλλάζετε κι εσείς, αλλάζουν οι καθηγητές, αλλάζει ο αδερφός μου, αλλάζει το δωμάτιο μου. Και όλο σκέφτομαι, τι έχει γίνει εδώ ρε παιδιά γιατί τέτοια αναστάτωση; Γιατί να σκοτιζόμαστε με αλλαγές και όλα αυτά, τα πράγματα είναι μια χαρά.....ή μήπως δεν είναι; Μου φαίνεται πως όλα έχουν αλλάζει και αλλάζουν ακόμη, αλλά για ένα λεπτό,.... είναι αδύνατον να αλλάζουν ΟΛΑ; Είναι φυσικά, μαθηματικά, ορθολογικά αδύνατον. Και αν δεν αλλάζει ο κόσμος γύρω μου; Αν αλλάζω εγώ; Damn it, είναι τόσο περίεργη αίσθηση το να μην ξέρεις σχεδόν τι σου γίνεται. Ξέρω πως αντιδρώ, πως προσπαθώ να βρω τα δίκια μου(ίσως και σε σημείο αϊδίας μερικές φορές) και πως προσπαθώ να διδάξω τους διδαγμένους. Πως φέρομαι αρκετά περίεργα, μην νομίζετε το βλέπω στα μάτια σας, την απορία, την απόρριψη από κάποιους και τον σεβασμό από άλλους, το ενδιαφέρον σε κάποιους καθηγητές, και την ηλίθια φάτσα που λέει "πας καλά;" σε κάποιους άλλους.
Θέλω να ευχαριστήσω αυτούς που παραβλέπουν τις αλλαγές(ίσως και υποσυνείδητα) και προσπαθούν να με λογικέψουν και να με βάλουν σε μια σειρά.
Υ.Γ: Ελπίζω να μην σας κούρασα πολύ με τους συλλογισμούς μου

Αλλαγές No1

-Μου αρέσει το σπίτι μου, όπου όλα τα πράγματα φαίνονται σαν να κατασκευάστηκαν για να βρίσκονται εκεί και τίποτα δεν φαίνεται παράταιρο ή άσχημο(ακόμη και όταν υπάρχει σχετική ακαταστασία).
-Μου αρέσει η γειτονιά μου, όπου τα μέρη που συχνάζουμε, οι ώρες που μαζευόμαστε, οι φιλίες μας και οι προτιμήσεις μας δεν αλλάζουν εύκολα.
-Μου αρέσει το σχολείο μου και η τάξη μου, όπου όλοι το καταριόμαστε κι όμως ξέρουμε πως είναι ένα από τα καλύτερα, όπου όλοι δεν αντέχουμε τους καθηγητές κι όμως όταν δεν θα τους έχουμε την επόμενη χρονιά θα μας λείψουν, όπου όλοι γουστάρουμε(ό,τι σημαίνει για τον καθένα).
-Μου αρέσει ο κόσμος μου, όπου οι αξίες και τα ιδανικά δεν θα αλλάξουν.
-Μου αρέσει ο κόσμος σας, που και εσείς νομίζετε πως δεν θα αλλάξει.

Μου αρέσει να μην γίνονται μεγάλες η απότομες αλλαγές

Τρίτη, 28 Σεπτεμβρίου 2010

"Οδός Μπαχαρικών"

Ο ήχος του κουδουνιού ακούγεται λυτρωτικός στα αφτιά σου και πετάγεσαι από την θέση σου γρήγορα. Διασχίζεις την αυλή και μπαίνεις στο αστικό ελπίζοντας πως θα βρεις θέση, πάλι άργησες πολύ. Στέκεσαι όρθιος ακουμπώντας νωχελικά στο σίδερο.

Κατεβαίνεις από το κινούμενο ακόμη αστικό, τα γέλια και οι φωνές από πίσω σου σού τρυπάνε τα αφτιά. Δεν είχε περάσει πολύ καιρός από τότε που αντηχούσε και το δικό σου γέλιο μαζί με όλα τα υπόλοιπα. Τα λουριά από τις δύο τσάντες σου κόβουν τους ώμους, παρόλα αυτά περπατάς με γοργό βήμα. Άλλη μια μέρα, σκέφτεσαι, και μετά Σαββατοκύριακο! Καθώς μπαίνεις στο στενό, στην οδό μπαχαρικών όπως σου αρέσει να την αποκαλείς, επιβραδύνεις και κοντοστέκεσαι. Παίρνεις πολλές αναπνοές και γεμίζεις τα πνευμόνια σου με αυτήν την καταπληκτική μίξη μυρωδιών. Σκέφτεσαι να μπεις μέσα, αλλά την ίδια στιγμή θυμάσαι πως είσαι "ταπί".

Προχωράς με το κεφάλι σκυμμένο όταν ακούς φωνές. Βλέπεις μια μικρή παρέα να συζητάει εύθυμα, καθώς πλησιάζεις όλο και περισσότερο έχεις την εντύπωση πως ξέρεις ένα κορίτσι. Ίσως και να το ξες. Χαμογελάς επιφυλακτικά προς το μέρος της. Σου χαμογελάω και εγώ πλατιά έχοντας την αίσθηση πως σε ξέρω από κάπου. Δεν σταματάς και προσπερνάς την μικρή παρέα. Γυρνάς προς τα πίσω το κεφάλι για να παρατηρήσεις άλλη μια φορά εκείνο το κορίτσι. Γυρνάω και σε βλέπω να με κοιτάς μπερδεμένος, σου ρίχνω άλλο ένα χαμόγελο και συνεχίζεις τον δρόμο σου.

Τετάρτη, 22 Σεπτεμβρίου 2010

Road Trippin


Ταξίδια. Πρόσφατα έκανα άλλο ένα. Συνήθως βυθίζομαι σε έναν περίεργο λίθαργο που ούτε έχω κοιμηθεί αλλά ούτε βρίσκομαι εκεί στην πραγματικότητα. Έτσι και αυτήν την φορά πολύ γρήγορα βυθίστηκα σε αυτόν τον υπέροχο δικό μου κόσμο. Θα σας δω εκεί την επόμενη φορά που θα ταξιδέψω.

Τρίτη, 14 Σεπτεμβρίου 2010

Friendship is

Βρίσκεις τα διαλυμένα κομμάτια κάποιου, πατημένα και παρατημένα σε κάποιο καταγώγιο. Αναλαμβάνεις να τον επισκευάζεις να τον κάνεις καλά. Κολλάς τα κομμάτια με προσοχή, αργά, σταθερά. Δεν σου είναι βάρος, δεν σου είναι παραπανίσια δουλειά, μέσα από αυτήν την διαδικασία τρέφεσαι κι εσύ, όσο ματαιόδοξο και αν σου ακούγεται. Συμπληρώνεις τα κενά, τα κομμάτια που έχουν χαθεί για πάντα, με δικά σου. Γεμίζοντας τον άδειο χώρο που έχει απομείνει με αναμνήσεις, με ενέργεια, με την καθημερινότητα σου. Με αγάπη. Στο τέλος ράβεις την γιατρεμένη πια πληγή με ράμματα γερά, που θα βαστίξουν για πάντα, ελπίζεις. Μα τελικά σε σπάσει σαν ένα παιχνίδι, και αφήνει τα κομμάτια σου σε ένα σκοτεινό καταγώγιο να περιμένουν τον δικό σου σωτήρα.
Μα τα ράμματα που έκανες είναι ακόμη εκεί και περιμένουν......

Σάββατο, 11 Σεπτεμβρίου 2010

Παρατηρήσεις


Αυτή θα είναι πολύ πιθανόν η τελευταία ανάρτηση πριν μπει το φθινόπωρο. Το ξέρω πως έχει μπει εδώ και μισό μήνα σχεδόν, αλλά για μένα το φθινόπωρο σηματοδοτείται με το ξεκίνημα το σχολείων.

Τελευταία παρατήρησα κάποια πράγματα, να τα λοιπόν:

01. Όσος χρόνος κι αν περάσει κάποια πράγματα τα βλέπεις με τον ίδιο τρόπο.
02. Δεν είναι και τόσο τρομερό που ανοίγουν τα σχολεία!(ξεκολλήστε όσοι κάνετε μεγάλη φασαρία για αυτό)
03. Ο τραχανάς τρώγεται μόνο ζεστός
04. Η ζωή είναι μεγάλη
05. Προτιμώ απείρως περισσότερο το κρύο από την ζέστη
06. Οι άνθρωποι αλλάζουν
07. Άλλαξα
08. Τελικά τα βρασμένα ή τα ψημένα λαχανικά δεν θα μου αρέσουνε ποτέ
09. Η ρέγγε είναι αρκετά ωραία
10. Ο Αγγελάκας δίνει τις καλύτερες συναυλίες
11. Θα είμαι η "μεγάλη" του σχολείου, μόνο και μόνο για να "ψαρώσω" πάλι την επόμενη χρονιά που θα είμαι η μικρή
12. Μου αρέσει το ράδιο
13. Θα μου λείψουν οι εκπομπές του Λάλα και του Μπογδάνου στον flash καθώς και οι εκπομπές του "περίπου ράδιο".
14. Ίσως το αγαπημένο μου γλυκό να είναι το ζουμί από την κομπόστα τελικά
15. Τα τραγούδια είναι η καλύτερη διαφυγή από τα προβλήματα μας
16. Το blogging βοηθάει πολύ
17. Μου έλειψε η τάξη μου
18. Όλες οι εποχές είναι ωραίες αρκεί να τις πάρεις με "σωστό μάτι"
19. Το να μαθαίνεις κομμάτια(στην κιθάρα, πιάνο, drums κτλ ή τα λόγια) δεν συγκρίνεται στο ελάχιστο με το να τα γράφεις!
20. Οι άνθρωποι είμαστε πολύ περίεργα όντα

Καλό υπόλοιπο καλοκαίρι! :)

Τετάρτη, 8 Σεπτεμβρίου 2010

Σχολεία(once again)

Και μάλλον ήρθε η ώρα να μιλήσω για τα σχολεία, το ξέρω πως δεν έχουν αρχίσει και πως ίσως να είναι βλακεία να μιλήσω για αυτά αλλά τώρα ήρθε και καρφώθηκε στο κεφάλι μου.

Δεν είχα σκεφτεί πραγματικά το πότε θα άρχιζαν τα σχολεία μέχρι την πρώτη Σεπτεμβρίου. Ξυπνάω και ο αδερφός μου, μου λέει καλό μήνα. Ποιον μήνα; Κοίταξα το ημερολόγιο ξανά και ξανά και ξανά μέχρι να σιγουρευτώ πως δεν κάνω λάθος. Ένιωθα πως κάτι δεν πήγαινε καλά, γύρισα πίσω τον χρόνο στο μυαλό μου και προσπάθησα να χωρέσω 3 μήνες σε αυτό το σύντομο χρονικό διάστημα που νόμιζα πως πέρασε. Και η αλήθεια είναι πως ακόμη δεν έχω καταφέρει να τους χωρέσω Είχα την αίσθηση πως το καλοκαίρι δεν πρέπει να τελειώσει ακόμη. Ίσως να φταίει το ότι το φετινό καλοκαίρι δεν ήταν τόσο επεισοδιακό και γεμάτο ενέργεια όσο το περσινό. Ίσως πάλι να φταίει το ότι βλέπω τώρα πια τα πράγματα διαφορετικά από ότι πέρυσι ή πρόπερσι, δεν ξέρω.

Τότε δεν ήμουν καθόλου έτοιμη να ξεκινήσουν τα σχολεία και όλη αυτή η ρουτίνα. "Έχουμε μόνο 2 εβδομάδες;" σκεφτόμουν. Τώρα, που μας μένουν 4 μέρες έχω συμφιλιωθεί με την ιδέα, σε σημείο να ανυπομονώ και λίγο. Η ρουτίνα μου έχει λείψει τελικά. Όταν υπάρχει ρουτίνα οι "εκπλήξεις" έρχονται πολύ πιο ευχάριστα λέω εγώ. Τώρα πια μου φαίνεται σωστό που αρχίζουμε σχολείο πάλι.

Δευτέρα, 30 Αυγούστου 2010

Πρώτη προπόνηση του μπάσκετ


Σήμερα, όπως μαντέψατε από τον τίτλο, ήταν η πρώτη προπόνηση με την ομάδα μου στο μπάσκετ. Βασικά ήταν η δεύτερη αλλά έχασα την πρώτη, οπότε... Ενθουσιασμένη, με αυτήν την γνωστή έξαψη και με μια ξαφνική όρεξη για τρέξιμο μπήκα στο γήπεδο. Κάναμε προπόνηση μαζί με τις "μεγάλες"(νεανίδες, γυναικείο). Η προπονήτρια μας ψόφισε κυριολεκτικά, αλλά καθώς τελειώναμε κατάλαβα πως η κούραση ήταν γλυκιά, όμορφη και ο ιδρώτας που έσταζε ήταν λυτρωτικός, γνώριμος. Με το μπάσκετ μου είναι τόσο εύκολο να ξεχάσω τα πάντα γύρω μου, μπορεί ο κόσμος να καταστρεφόταν και εγώ και οι συμπαίκτριες μου να μην πέρναμε χαμπάρι. Το μόνο μελανό σημείο ήταν το γεγονός πως δεν έχω ξεπεράσει ακόμη το "κόμπλεξ" μου για τις πολύ πιο μεγάλες παίκτριες(ηλικιακά). Όταν στην αντίπαλη ομάδα ή και στην δικιά μου υπάρχουν μεγαλύτερες τότε κολλάω, κάνω λάθος πάσες κτλ. Αλλά γενικά το όλο σκηνικό έκλεισε σε κλίμα εφορίας.

Δευτέρα, 23 Αυγούστου 2010

Η ζωή είναι μεγάλη μην την κάνεις καρναβάλι


Ανέκαθεν πίστευα πως η ζωή είναι μικρή, τόση δα. Ένας άνθρωπος πόσο να ζήσει; 80 χρόνια; Τι είναι 80 χρόνια μπροστά στην αιωνιότητα; Τίποτα. Έτσι ματαιόδοξα συνέχιζα την ζωή μου. Και εκεί που ρίζωνα σε αυτήν την ιδέα ακούω τον στοίχο "η ζωή είναι μεγάλη, μην την κάνεις καρναβάλι" (Χάρτινο τσίρκο-Τρύπες). Το τραγούδι το είχα ακούσει πολλές φορές αλλά μόλις τώρα άρχιζα να αναρωτιέμαι, μήπως τελικά η ζωή δεν είναι τόσο μικρή; Μήπως γίνεται μικρή όταν σκεφτόμαστε έτσι; Κατέληξα πως είναι αρκετά μεγάλη. Αλλά επειδή είναι δεν σημαίνει πως πρέπει να την κάνουμε καρναβάλι.

Σε όλους εσάς που θα ζήσετε μόνο 80 χρόνια. Γιατί εγώ θα συνεχίσω στην αιωνιότητα.

Σάββατο, 14 Αυγούστου 2010

Όταν παρατήρησα πως η βροχή μυρίζει

Κάθισα γελώντας στο παγκάκι μαζί με τα παιδιά. Ήθελα να μην τελειώσει αυτό το καλοκαίρι, να διαρκέσει....όχι για πάντα....αλλά για ακόμη λίγο. Όλα ήταν τόσο ωραία, τόσο όμορφα. Αλλά θα τελείωνε, κάποια στιγμή. Γέλασα πνιχτά με τον εαυτό μου καταλαβαίνοντας πως γινόμουν μοιρολατρική. Η Άλια με σκούντηξε στον ώμο και μου έδειξε τα μαύρα σύννεφα που αιωρούνταν από πάνω μας, περιμένοντας ένα αόρατο σινιάλο για να μας συνθλίψουν. Μόρφασα ελαφρά στην ιδέα να φύγω τώρα, ήθελα να το δω αυτό, να το νιώσω. Τελικά τα σύννεφα πήραν την απόφαση για μένα. Η βροχή άρχισε. Κάποιοι από απέναντι άρχισαν να τρέχουν για να προστατευτούν. Χα, λες και θα πάθαιναν τίποτα! Τότε ήταν που πήρα μια βαθιά εισπνοή. Μου ήρθε μια γλυκερή μυρωδιά, θα την χαρακτήριζα, ίσως, και λίγο σκουριασμένη. Διέκρινα βρεγμένα ξύλα, άσφαλτο και χώμα- όλα μουσκεμένα. Τόσο όμορφη μυρωδιά, κατά κάποιον τρόπο λυπητερή. Και έτσι απλά, ερωτεύτηκα.

2009

Τετάρτη, 11 Αυγούστου 2010

Γιορτή-Τρύπες


Ένα καταπληκτικό κομμάτι από το συγκρότημα "Τρύπες" που πιστεύω πως μας αγγίζει όλους με διαφορετικούς τρόπους τον καθένα. Προσωπικά το τοποθετώ πολύ ψηλά. Απολαύστε το!

Πέμπτη, 5 Αυγούστου 2010

*



Αυτές οι βίαιες απολαύσεις έχουν και βίαιο τέλος, έτσι αγαπημένοι μου σας χαιρετώ

Κυριακή, 1 Αυγούστου 2010

It's a beautiful world after all


Τόσες πολλές πληροφορίες και σκέψεις συσσωρεύονται στο μυαλό μου εδώ και αρκετό καιρό. Με βοηθάει το blog κάπως, αλλά τελικά από ό,τι βλέπω δεν είναι αρκετό. Θέλω να εξηγήσω κάθε τι που βλέπω, ακούω, μυρίζω. Θα προσπαθήσω, αλλά πως γίνεται να εξηγήσεις με λέξεις την μυρωδιά της βροχής; Απαλή με τόνους σκουριάς, τόσο απόκοσμη και μελαγχολική Πως να εξηγήσεις την αγαλλίαση που νιώθεις όταν κοιτάς ένα όμορφο τοπίο; Τόσο πραγματικό αλλά και εξωπραγματικό μαζί. Πως να εξηγήσεις την λατρεία για βιβλία και το πως βυθίζεσαι μέσα τους; Ζώντας κάθε στιγμή που ζούνε και αυτοί, πονώντας και πανηγυρίζοντας μαζί τους. Πως γίνεται να εξηγήσεις τα χιλιάδες χρώματα που επικρατούν στον ουρανό την ώρα τις δύσης; Που σε παίρνουν μακριά. Πως γίνεται να εξηγήσεις το αίσθημα που σε κατακλύζει όταν ακούς μουσική; Δεν μπορώ να του δώσω χαρακτηρισμό που να το πλησιάζει στο ελάχιστο.

Έτσι συνεχίζω την προσπάθεια.

Τρίτη, 27 Ιουλίου 2010

Ημερολόγιο ξηράς 1/1/2036

Πρωτοχρονιά σήμερα. Ποια πρωτοχρονιά; Εδώ και 2 χρόνια σταματήσαμε να τη γιορτάζουμε. Είναι ένα ασήμαντο γεγονός τώρα ποια. Γιατί να νοιάζεσαι που αλλάζει ο χρόνος όταν δεν έχεις να πιες νερό; Όταν βλέπεις τους φίλους σου να πεθαίνουν μπροστά στα μάτια σου; Όταν κατά την διάρκεια της ημέρας δεν μπορείς να βγεις έξω γιατί θα ψηθείς από την ζέστη; Λόγο όλων αυτών δεν νοιαζόμαστε για την πρωτοχρονιά, απλός περνάει σαν άλλη μια μέρα του χρόνου.

Θυμάμαι όταν ήμουν μικρή που πάντα είχαμε στολισμένο δέντρο και γλυκά. Οι φίλοι μας ερχόντουσαν να γιορτάσουμε μαζί. Βγαίναμε στο μπαλκόνι να δούμε τα πυροτεχνήματα και μετά κόβαμε βασιλόπιτα. Ποτέ δεν είχα τύχει το φλουρί, αλλά τι να κάνεις όταν υπάρχουν δεκαπέντε κομμάτια; Εξαιρετικά μικρές πιθανότητες.

Το 2009 όλες οι κυβερνήσεις βροντοφωνάζανε να αποκτήσουμε οικολογική συνείδηση και να σώσουμε τον πλανήτη μας. Κούφια λόγια χωρίς νόημα ήταν. Πως να γίνει αυτό όταν οι ίδιοι οι πολιτικοί αρχηγοί δεν κάνανε τίποτα; Και να 'μαστε τώρα προσπαθώντας να επιβιώσουμε.

Δευτέρα, 5 Ιουλίου 2010

Πράγματα που με κάνουν να νιώθω όμορφα

Παλιότερα δημοσιέυσα ένα άρθρο για τα πράγματα που σε κάνουν να νιώθεις όμορφα, εδώ είναι κάποια πράγματα, ίσως περίεργα, που κάνουν εμένα να νιώθω όμορφα.

1.+Παγωτό
2.+Να κάθομαι με τους φίλους μου στο "στέκι" μας, ενώ βρέχει καρεκλοπόδαρα
3.+Μπάνιο με παγωμένο νερό σε μέρες καύσωνα
4.+Εξοντωτική προπόνηση
5.+Σχέδια για το που θα πάμε διακοπές
6.+Η θάλασσα
7.+Το να κυνηγιέμαι γύρω γύρω
8.+Να βρέχομαι ως το πετσί από την βροχή
9.+Να κλείνω τα μάτια μου ενάντια στον απογευματινό ήλιο ενώ φυσάει αεράκι

;;;

Δευτέρα, 21 Ιουνίου 2010

Στον μικρόκοσμο της τηλεόρασης

Δευτέρα σήμερα, η πρώτη καθημερινή που δεν έχουμε επίσημα σχολείο! Όχι πια ξύπνημα νωρίς, όχι σχολείο, όχι καθηγητές ούτε μαθήματα. Τα αγγλικά, γερμανικά, ιταλικά κτλ έχουν τελειώσει όπως και οι αθλητικές δραστηριότητες για τους περισσότερους

Την πρώτη εβδομάδα όλοι θα κοιμούνται 11-12 ώρες αναπληρώνοντας τον χαμένο ύπνο όλης της χρονιάς. Αλλά μετά από αυτό; Σκεφτήκατε ποτέ τι θα κάνετε τα πρωινά και τα μεσημέρια; Τώρα δεν υπάρχει το σχολείο ή τα μαθήματα για να σε απασχολήσουν Έτσι στο τέλος οι περισσότεροι καταλήγουν βλέπουν τηλεόραση σχεδόν όλη μέρα με διάλειμμα για φαγητό και για να κάτσουν στον υπολογιστή. Τους απορροφά τόσο πολύ που ούτε το καταλαβαίνουν, ζαβλακώνονται και γίνονται "ζόμπι". Έχουν ορίσει το δικό τους πρόγραμμα που περιλαμβάνει 5 αγαπημένες τους σειρές και το βραδάκι καμιά ταινία ή κάποιον αγώνα ποδοσφαίρου και έτσι τέλειωσε η μέρα.

Οι άνθρωποι όταν δεν έχουν τι να κάνουν ανοίγουν την τηλεόραση και βρίσκουν κάτι να δουν χωρίς ούτε καν να τους αρέσει, απλός για να περάσει η ώρα. Γιατί να το κάνει κάποιος αυτό όταν υπάρχουν τόσα πράγματα που μπορούν να κάνουν; Κάντε μια βόλτα με το ποδήλατο στα σοκάκια της πόλης, ίσως μαζί με κάποιον φίλο σας. Πηγαίνετε στο βιβλιοπωλείο ή στην βιβλιοθήκη και πάρτε κάποιο βιβλίο που φαίνεται ενδιαφέρον. Πάρτε τα φιλαράκια σας τηλέφωνο και προτείνετε να συναντηθείτε. Ψάξτε στην εφημερίδα για συναυλίες που μπορείτε να πάτε. Δοκιμάστε να ζωγραφίσετε κάτι που σας εντυπωσιάζει. Ψάξτε στα παλιά cd των γονιών σας για κάτι που θα σας άρεσε. Γενικότερα κάντε κάτι που το βρίσκετε ελκυστικό. Απλός ξεκολλήστε από τον μικρόκοσμο της τηλεόρασης, δεν λέω να την πετάξετε στα σκουπίδια(υπάρχουν αρκετές ταινίες που θα θέλατε να δείτε), αλλά να μην είστε όλη μέρα εκεί.

Κυριακή, 13 Ιουνίου 2010

Ζέστη- Συναυλίες

Γεια, σήμερα είχε αρκετή ζέστη όπως και τις τελευταίες τρεις-τέσσερεις μέρες. Άλλοι ίσως να την αντέχουν, άλλοι όχι και ίσως υπάρχουν και κάποιοι που την απολαμβάνουν Εγώ προσωπικά ψήνομαι! Είναι κάτι που δεν αντέχω, μου αρέσουν πολύ περισσότερο αυτές οι κρύες μερές του χειμώνα, που όπως επισήμανε πολύ σοφά κάποιος φίλος μου: "Από το κρύο μπορείς να προστατευτείς φορώντας ένα χοντρό παλτό ή το μπουφάν σου και να ζεσταθείς, αλλά όταν έχει τόση πολύ ζέστη και να τα πετάξεις όλα πάλι την νιώθεις".

Βέβαια θα μπορούσες πολύ απλά να ανοίξεις το κλιματιστικό και να δροσίσεις το δωμάτιο. Εγώ θα έλεγα να μην το κάνεις γιατί ένας από τους λόγους που τα καλοκαίρια είναι τόσο ζεστά και οι θερμοκρασίες φτάνουν στους 40 βαθμούς είναι τα κλιματιστικά, όλη αυτή η ενέργεια που σπαταλιέται θα μπορούσε να φωτίσει μια πόλη ή κάτι τέτοιο...

Κάτι ευχάριστο για όλο τον ιδρώτα που θα ρίξουμε, το επόμενο Σαββατοκύριακο, λόγο της παγκόσμιας μέρας μουσικής θα έχει συναυλίες σε όλη την πόλη. Εγώ επικεντρώνομαι κυρίως στον ερχομό του Αγγελάκα(τραγουδιστής από το συγκρότημα ΤΡΥΠΕΣ). Προσωπικά τον θεωρώ ένα από τους μεγαλύτερους Έλληνες στιχουργούς. Όσοι δεν έχετε ακουστά το συγκρότημα ή τον ίδιο μπορείτε να το τσεκάρετε εύκολα στο youtube. Εκτός από αυτήν την συναυλία θα υπάρχουν και άλλες όλο το Σαββατοκύριακο και την Δευτέρα.

Σάββατο 19 Ιουνίου
-8.00μ.μ, Πλατεία Ωρολογίου, Κιθαριστοί δίαυλοι-Μουσικές του Κόσμου.
-8.30μ.μ, Πλατεία Ωρολογίου, Μουσικό Πανόραμα Παγκοσμίου Κινηματογράφου και μουσική Ελλήνων συνθετών.
-10.00μ.μ, Μπαρμπούτα, Ένα παράξενο ταξίδι(συναυλία λαϊκού και έντεχνου τραγουδιού).
Κυριακή 20 Ιουνίου
-9.οομ.μ, Πάρκο Αγίων Αναργύρων, ήχοι Jazz.
-9.00μ.μ, Πλατεία Δημαρχείου, Συνθέσεις για Ορχήστρα(κλασική μουσική)
-00.00, Φράγμα Αλιάκμονα Άλσος, Απόψε λέμε να μην κοιμηθούμε(Πορτοκάλογλου, Φαμέλλο, Ζιωγάλα)
Δευτέρα 21 Ιουνίου
-10.30μ.μ, Πάρκο Αγίων Αναργύρων, Η απόλυτη συναυλία ROCK(Αγγελάκας)

Σάββατο, 5 Ιουνίου 2010

Τικ, Τακ, Τικ, Τακ

Ξάπλωσα στο κρεβάτι μου και υπήρχε απόλυτη ησυχία. Ο αδερφός μου δεν ροχάλιζε(όπως κάνει συνήθως), η μαμά είχε βγει έξω με τις φίλες της και τον μπαμπά τον είχε πάρει ο ύπνος στον καναπέ πριν προλάβει να ανοίξει την τηλεόραση. Ο μόνος ήχος που ακουγόταν ήταν ο χτύπος του ρολογιού που κάνει αυτό το διαπεραστικό, εκνευριστικό τικ, τακ, τικ, τακ. Πολλές φορές δεν μπορώ να κοιμηθώ και έτσι -όσο αστείο και αν ακουστεί- το βάζω στο μπάνιο και κλείνω την πόρτα. Αποφάσισα να το κάνω και σήμερα γιατί αλλιώς δεν θα κοιμόμουν, αλλά με το που σηκώθηκα άρχισε να βρέχει. Η βροχή ήταν τόσο δυνατή και έπεφτε με τόση ταχύτητα που ήταν λες και τα σύννεφα ήθελαν να συνθλίψουν την Γη. Βγήκα στο μπαλκόνι και έμεινα εκεί παρατηρώντας την να πέφτει αστέρευτη από τους ουρανούς. Μέσα σε λίγα λεπτά είχα γίνει μουσκίδι, αλλά δεν με ένοιαζε, ήμουν ευτυχισμένη με την βροχή μου.

Τρίτη, 1 Ιουνίου 2010

Πράγματα που σε κάνουν να νιώθεις όμορφα

1. Να ερωτεύεσαι
2. Να γελάς τόσο δυνατά που να πονάει η κοιλιά σου
3. Ένα καυτό ντουζ
4. Όταν δεν υπάρχει ουρά στο super market
5. Μια ιδιαίτερη ματιά
6. Να τσεκάρεις τα e-mail σου
7. Να ευχαριστιέσαι την οδήγηση
8. Να ακούς το αγαπημένο σου κομμάτι στο radio
9. Να ξαπλώνεις στο κρεβάτι ακούγοντας την βροχή
10. Οι καυτές πετσέτες μετά από το στεγνωτήριο
11. Να βρίσκεις το ρούχο που θέλεις στην μισή τιμή
12. Chocolate Milkshake
13. Μια κλήση τηλεφωνούν από κάποιον που βρίσκεται πολύ μακριά
14. Ένα αφρόλουτρο
15. Το χαχανητό
16. Μια καλή συζήτηση
17. Οι παραλίες
18. Το να βρίσκεις 20 ευρώ στο παλτό σου από τον περασμένο χειμώνα
19. Να γελάς μόνος σου
20. Μεταμεσονύχτια τηλεφωνήματα που διαρκούν για ώρες
21. Να τρέχεις ανάμεσα από τα μπεκάκια
22. Να γελάς χωρίς λόγο
23. Να έχεις να πεις κάτι σε κάποιον το οποίο είναι όμορφο
24. Να γελάς με ένα inside - joke
25. Οι φίλοι σου
26. Να ακούς τυχαία κάποιον να λέει κάτι καλό για σένα
27. Να ξυπνάς συνειδητοποιώντας ότι έχεις λίγες ακόμη ώρες να κοιμηθείς
28. Το πρώτο σου φιλί
29. Να κάνεις καινούργιους φίλους ή να περνάς χρόνο με τους παλιούς
30. Να παίζεις με ένα κουταβάκι
31. Να έχεις κάποιον να παίζει με τα μαλλιά σου
32. Τα γλυκά όνειρα
33. Η ζεστή σοκολάτα
34. Ταξιδάκια με τους φίλους
35. Να κάνεις κούνια
36. Τα περιτυλιγμένα δώρα κάτω από το χριστουγεννιάτικο δέντρο τρώγοντας μπισκότα
37. Οι στίχοι τραγουδιών που βρίσκονται στο CD
38. Να πηγαίνεις σε μία πραγματικά καλή συναυλία
39. Να κάνεις ένα νόημα με τα μάτια με έναν εμφανίσιμο άγνωστο
40. Να κερδίζεις ένα πραγματικά ανταγωνιστικό παιχνίδι
41. Να κάνεις τα μπισκότα σου τσιπ για τη σοκολάτα
42. Να σου στέλνουν οι φίλοι σου σπιτικά κουλουράκια
43. Να ξοδεύεις χρόνο με τους κολλητούς
44. Να βλέπεις τους φίλους σου να χαμογελούν
45. Να σου κρατάει το χέρι κάποιος που πραγματικά νοιάζεται για εσένα
46. Να τρέξεις σε έναν παλιό φίλο και να συνειδητοποιείς ότι κάποια πράγματα δεν άλλαξαν ποτέ
47. Να ανέβεις στο καλύτερο roller coaster
48. Να παρατηρείς την έκφραση του προσώπου κάποιου όπου έχει δεχτεί ένα επιθυμητό δώρο από εσένα
49. Να κοιτάς την ανατολή του ήλιου
50. Να σηκώνεσαι από το κρεβάτι το πρωί και να ξέρεις ότι είναι άλλη μία όμορφη μέρα ξεκινά!

(Η πηγή είναι το korineto.blogspot.com)

Δευτέρα, 31 Μαΐου 2010

Όνειρα είναι, φεύγουνε

Ένιωθα το πουπουλένιο πάπλωμα να με πλακώνει γλυκά.Δεν ήθελα να ξυπνήσω, να ανοίξω τα μάτια μου και να επιστρέψω στο ατέλιωτο χάος της καθημερινότητας. Το όνειρο που είχα δει δεν είχε εξαφανιστεί ακόμη από το μυαλό μου.

Εγώ και φίλοι μου όλοι μαζί στο παρκάκι μας. Γελούσαμε και παίζαμε όπως παλιά, όπως τότε που ήμασταν ακόμη πολύ μικροί για να έχουμε σκοτούρες να μας ζαλίζουν και να μας αγχώνουν....

Όμως ένοιωθα το όνειρο να μου ξεγλυστράει, να φεύγει μακριά μου. Άκουσα μια φωνή να ρωτάει "πότε θα φύγουμε?".Να πάνε που? Πόση ώρα είχα κοιμηθεί? Αναστατωμένη πετάγωμαι από το κρεβάτι και αρχίζω να ντύνομαι.