Δευτέρα, 31 Μαΐου 2010

Όνειρα είναι, φεύγουνε

Ένιωθα το πουπουλένιο πάπλωμα να με πλακώνει γλυκά.Δεν ήθελα να ξυπνήσω, να ανοίξω τα μάτια μου και να επιστρέψω στο ατέλιωτο χάος της καθημερινότητας. Το όνειρο που είχα δει δεν είχε εξαφανιστεί ακόμη από το μυαλό μου.

Εγώ και φίλοι μου όλοι μαζί στο παρκάκι μας. Γελούσαμε και παίζαμε όπως παλιά, όπως τότε που ήμασταν ακόμη πολύ μικροί για να έχουμε σκοτούρες να μας ζαλίζουν και να μας αγχώνουν....

Όμως ένοιωθα το όνειρο να μου ξεγλυστράει, να φεύγει μακριά μου. Άκουσα μια φωνή να ρωτάει "πότε θα φύγουμε?".Να πάνε που? Πόση ώρα είχα κοιμηθεί? Αναστατωμένη πετάγωμαι από το κρεβάτι και αρχίζω να ντύνομαι.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου