Σάββατο, 5 Ιουνίου 2010

Τικ, Τακ, Τικ, Τακ

Ξάπλωσα στο κρεβάτι μου και υπήρχε απόλυτη ησυχία. Ο αδερφός μου δεν ροχάλιζε(όπως κάνει συνήθως), η μαμά είχε βγει έξω με τις φίλες της και τον μπαμπά τον είχε πάρει ο ύπνος στον καναπέ πριν προλάβει να ανοίξει την τηλεόραση. Ο μόνος ήχος που ακουγόταν ήταν ο χτύπος του ρολογιού που κάνει αυτό το διαπεραστικό, εκνευριστικό τικ, τακ, τικ, τακ. Πολλές φορές δεν μπορώ να κοιμηθώ και έτσι -όσο αστείο και αν ακουστεί- το βάζω στο μπάνιο και κλείνω την πόρτα. Αποφάσισα να το κάνω και σήμερα γιατί αλλιώς δεν θα κοιμόμουν, αλλά με το που σηκώθηκα άρχισε να βρέχει. Η βροχή ήταν τόσο δυνατή και έπεφτε με τόση ταχύτητα που ήταν λες και τα σύννεφα ήθελαν να συνθλίψουν την Γη. Βγήκα στο μπαλκόνι και έμεινα εκεί παρατηρώντας την να πέφτει αστέρευτη από τους ουρανούς. Μέσα σε λίγα λεπτά είχα γίνει μουσκίδι, αλλά δεν με ένοιαζε, ήμουν ευτυχισμένη με την βροχή μου.

1 σχόλιο: