Δευτέρα, 30 Αυγούστου 2010

Πρώτη προπόνηση του μπάσκετ


Σήμερα, όπως μαντέψατε από τον τίτλο, ήταν η πρώτη προπόνηση με την ομάδα μου στο μπάσκετ. Βασικά ήταν η δεύτερη αλλά έχασα την πρώτη, οπότε... Ενθουσιασμένη, με αυτήν την γνωστή έξαψη και με μια ξαφνική όρεξη για τρέξιμο μπήκα στο γήπεδο. Κάναμε προπόνηση μαζί με τις "μεγάλες"(νεανίδες, γυναικείο). Η προπονήτρια μας ψόφισε κυριολεκτικά, αλλά καθώς τελειώναμε κατάλαβα πως η κούραση ήταν γλυκιά, όμορφη και ο ιδρώτας που έσταζε ήταν λυτρωτικός, γνώριμος. Με το μπάσκετ μου είναι τόσο εύκολο να ξεχάσω τα πάντα γύρω μου, μπορεί ο κόσμος να καταστρεφόταν και εγώ και οι συμπαίκτριες μου να μην πέρναμε χαμπάρι. Το μόνο μελανό σημείο ήταν το γεγονός πως δεν έχω ξεπεράσει ακόμη το "κόμπλεξ" μου για τις πολύ πιο μεγάλες παίκτριες(ηλικιακά). Όταν στην αντίπαλη ομάδα ή και στην δικιά μου υπάρχουν μεγαλύτερες τότε κολλάω, κάνω λάθος πάσες κτλ. Αλλά γενικά το όλο σκηνικό έκλεισε σε κλίμα εφορίας.

Δευτέρα, 23 Αυγούστου 2010

Η ζωή είναι μεγάλη μην την κάνεις καρναβάλι


Ανέκαθεν πίστευα πως η ζωή είναι μικρή, τόση δα. Ένας άνθρωπος πόσο να ζήσει; 80 χρόνια; Τι είναι 80 χρόνια μπροστά στην αιωνιότητα; Τίποτα. Έτσι ματαιόδοξα συνέχιζα την ζωή μου. Και εκεί που ρίζωνα σε αυτήν την ιδέα ακούω τον στοίχο "η ζωή είναι μεγάλη, μην την κάνεις καρναβάλι" (Χάρτινο τσίρκο-Τρύπες). Το τραγούδι το είχα ακούσει πολλές φορές αλλά μόλις τώρα άρχιζα να αναρωτιέμαι, μήπως τελικά η ζωή δεν είναι τόσο μικρή; Μήπως γίνεται μικρή όταν σκεφτόμαστε έτσι; Κατέληξα πως είναι αρκετά μεγάλη. Αλλά επειδή είναι δεν σημαίνει πως πρέπει να την κάνουμε καρναβάλι.

Σε όλους εσάς που θα ζήσετε μόνο 80 χρόνια. Γιατί εγώ θα συνεχίσω στην αιωνιότητα.

Σάββατο, 14 Αυγούστου 2010

Όταν παρατήρησα πως η βροχή μυρίζει

Κάθισα γελώντας στο παγκάκι μαζί με τα παιδιά. Ήθελα να μην τελειώσει αυτό το καλοκαίρι, να διαρκέσει....όχι για πάντα....αλλά για ακόμη λίγο. Όλα ήταν τόσο ωραία, τόσο όμορφα. Αλλά θα τελείωνε, κάποια στιγμή. Γέλασα πνιχτά με τον εαυτό μου καταλαβαίνοντας πως γινόμουν μοιρολατρική. Η Άλια με σκούντηξε στον ώμο και μου έδειξε τα μαύρα σύννεφα που αιωρούνταν από πάνω μας, περιμένοντας ένα αόρατο σινιάλο για να μας συνθλίψουν. Μόρφασα ελαφρά στην ιδέα να φύγω τώρα, ήθελα να το δω αυτό, να το νιώσω. Τελικά τα σύννεφα πήραν την απόφαση για μένα. Η βροχή άρχισε. Κάποιοι από απέναντι άρχισαν να τρέχουν για να προστατευτούν. Χα, λες και θα πάθαιναν τίποτα! Τότε ήταν που πήρα μια βαθιά εισπνοή. Μου ήρθε μια γλυκερή μυρωδιά, θα την χαρακτήριζα, ίσως, και λίγο σκουριασμένη. Διέκρινα βρεγμένα ξύλα, άσφαλτο και χώμα- όλα μουσκεμένα. Τόσο όμορφη μυρωδιά, κατά κάποιον τρόπο λυπητερή. Και έτσι απλά, ερωτεύτηκα.

2009

Τετάρτη, 11 Αυγούστου 2010

Γιορτή-Τρύπες


Ένα καταπληκτικό κομμάτι από το συγκρότημα "Τρύπες" που πιστεύω πως μας αγγίζει όλους με διαφορετικούς τρόπους τον καθένα. Προσωπικά το τοποθετώ πολύ ψηλά. Απολαύστε το!

Πέμπτη, 5 Αυγούστου 2010

*



Αυτές οι βίαιες απολαύσεις έχουν και βίαιο τέλος, έτσι αγαπημένοι μου σας χαιρετώ

Κυριακή, 1 Αυγούστου 2010

It's a beautiful world after all


Τόσες πολλές πληροφορίες και σκέψεις συσσωρεύονται στο μυαλό μου εδώ και αρκετό καιρό. Με βοηθάει το blog κάπως, αλλά τελικά από ό,τι βλέπω δεν είναι αρκετό. Θέλω να εξηγήσω κάθε τι που βλέπω, ακούω, μυρίζω. Θα προσπαθήσω, αλλά πως γίνεται να εξηγήσεις με λέξεις την μυρωδιά της βροχής; Απαλή με τόνους σκουριάς, τόσο απόκοσμη και μελαγχολική Πως να εξηγήσεις την αγαλλίαση που νιώθεις όταν κοιτάς ένα όμορφο τοπίο; Τόσο πραγματικό αλλά και εξωπραγματικό μαζί. Πως να εξηγήσεις την λατρεία για βιβλία και το πως βυθίζεσαι μέσα τους; Ζώντας κάθε στιγμή που ζούνε και αυτοί, πονώντας και πανηγυρίζοντας μαζί τους. Πως γίνεται να εξηγήσεις τα χιλιάδες χρώματα που επικρατούν στον ουρανό την ώρα τις δύσης; Που σε παίρνουν μακριά. Πως γίνεται να εξηγήσεις το αίσθημα που σε κατακλύζει όταν ακούς μουσική; Δεν μπορώ να του δώσω χαρακτηρισμό που να το πλησιάζει στο ελάχιστο.

Έτσι συνεχίζω την προσπάθεια.