Σάββατο, 14 Αυγούστου 2010

Όταν παρατήρησα πως η βροχή μυρίζει

Κάθισα γελώντας στο παγκάκι μαζί με τα παιδιά. Ήθελα να μην τελειώσει αυτό το καλοκαίρι, να διαρκέσει....όχι για πάντα....αλλά για ακόμη λίγο. Όλα ήταν τόσο ωραία, τόσο όμορφα. Αλλά θα τελείωνε, κάποια στιγμή. Γέλασα πνιχτά με τον εαυτό μου καταλαβαίνοντας πως γινόμουν μοιρολατρική. Η Άλια με σκούντηξε στον ώμο και μου έδειξε τα μαύρα σύννεφα που αιωρούνταν από πάνω μας, περιμένοντας ένα αόρατο σινιάλο για να μας συνθλίψουν. Μόρφασα ελαφρά στην ιδέα να φύγω τώρα, ήθελα να το δω αυτό, να το νιώσω. Τελικά τα σύννεφα πήραν την απόφαση για μένα. Η βροχή άρχισε. Κάποιοι από απέναντι άρχισαν να τρέχουν για να προστατευτούν. Χα, λες και θα πάθαιναν τίποτα! Τότε ήταν που πήρα μια βαθιά εισπνοή. Μου ήρθε μια γλυκερή μυρωδιά, θα την χαρακτήριζα, ίσως, και λίγο σκουριασμένη. Διέκρινα βρεγμένα ξύλα, άσφαλτο και χώμα- όλα μουσκεμένα. Τόσο όμορφη μυρωδιά, κατά κάποιον τρόπο λυπητερή. Και έτσι απλά, ερωτεύτηκα.

2009

1 σχόλιο:

  1. Πραγματικά ήταν πολύ όμορφη η εμπειρία σου αυτή...και μου άρεσε ακόμα περισσότερο ο ερωτισμός σου..ήταν awesome...hehe...like this world...!!
    =)
    Γειά χαρα...!

    ΑπάντησηΔιαγραφή