Τρίτη, 28 Σεπτεμβρίου 2010

"Οδός Μπαχαρικών"

Ο ήχος του κουδουνιού ακούγεται λυτρωτικός στα αφτιά σου και πετάγεσαι από την θέση σου γρήγορα. Διασχίζεις την αυλή και μπαίνεις στο αστικό ελπίζοντας πως θα βρεις θέση, πάλι άργησες πολύ. Στέκεσαι όρθιος ακουμπώντας νωχελικά στο σίδερο.

Κατεβαίνεις από το κινούμενο ακόμη αστικό, τα γέλια και οι φωνές από πίσω σου σού τρυπάνε τα αφτιά. Δεν είχε περάσει πολύ καιρός από τότε που αντηχούσε και το δικό σου γέλιο μαζί με όλα τα υπόλοιπα. Τα λουριά από τις δύο τσάντες σου κόβουν τους ώμους, παρόλα αυτά περπατάς με γοργό βήμα. Άλλη μια μέρα, σκέφτεσαι, και μετά Σαββατοκύριακο! Καθώς μπαίνεις στο στενό, στην οδό μπαχαρικών όπως σου αρέσει να την αποκαλείς, επιβραδύνεις και κοντοστέκεσαι. Παίρνεις πολλές αναπνοές και γεμίζεις τα πνευμόνια σου με αυτήν την καταπληκτική μίξη μυρωδιών. Σκέφτεσαι να μπεις μέσα, αλλά την ίδια στιγμή θυμάσαι πως είσαι "ταπί".

Προχωράς με το κεφάλι σκυμμένο όταν ακούς φωνές. Βλέπεις μια μικρή παρέα να συζητάει εύθυμα, καθώς πλησιάζεις όλο και περισσότερο έχεις την εντύπωση πως ξέρεις ένα κορίτσι. Ίσως και να το ξες. Χαμογελάς επιφυλακτικά προς το μέρος της. Σου χαμογελάω και εγώ πλατιά έχοντας την αίσθηση πως σε ξέρω από κάπου. Δεν σταματάς και προσπερνάς την μικρή παρέα. Γυρνάς προς τα πίσω το κεφάλι για να παρατηρήσεις άλλη μια φορά εκείνο το κορίτσι. Γυρνάω και σε βλέπω να με κοιτάς μπερδεμένος, σου ρίχνω άλλο ένα χαμόγελο και συνεχίζεις τον δρόμο σου.

Τετάρτη, 22 Σεπτεμβρίου 2010

Road Trippin


Ταξίδια. Πρόσφατα έκανα άλλο ένα. Συνήθως βυθίζομαι σε έναν περίεργο λίθαργο που ούτε έχω κοιμηθεί αλλά ούτε βρίσκομαι εκεί στην πραγματικότητα. Έτσι και αυτήν την φορά πολύ γρήγορα βυθίστηκα σε αυτόν τον υπέροχο δικό μου κόσμο. Θα σας δω εκεί την επόμενη φορά που θα ταξιδέψω.

Τρίτη, 14 Σεπτεμβρίου 2010

Friendship is

Βρίσκεις τα διαλυμένα κομμάτια κάποιου, πατημένα και παρατημένα σε κάποιο καταγώγιο. Αναλαμβάνεις να τον επισκευάζεις να τον κάνεις καλά. Κολλάς τα κομμάτια με προσοχή, αργά, σταθερά. Δεν σου είναι βάρος, δεν σου είναι παραπανίσια δουλειά, μέσα από αυτήν την διαδικασία τρέφεσαι κι εσύ, όσο ματαιόδοξο και αν σου ακούγεται. Συμπληρώνεις τα κενά, τα κομμάτια που έχουν χαθεί για πάντα, με δικά σου. Γεμίζοντας τον άδειο χώρο που έχει απομείνει με αναμνήσεις, με ενέργεια, με την καθημερινότητα σου. Με αγάπη. Στο τέλος ράβεις την γιατρεμένη πια πληγή με ράμματα γερά, που θα βαστίξουν για πάντα, ελπίζεις. Μα τελικά σε σπάσει σαν ένα παιχνίδι, και αφήνει τα κομμάτια σου σε ένα σκοτεινό καταγώγιο να περιμένουν τον δικό σου σωτήρα.
Μα τα ράμματα που έκανες είναι ακόμη εκεί και περιμένουν......

Σάββατο, 11 Σεπτεμβρίου 2010

Παρατηρήσεις


Αυτή θα είναι πολύ πιθανόν η τελευταία ανάρτηση πριν μπει το φθινόπωρο. Το ξέρω πως έχει μπει εδώ και μισό μήνα σχεδόν, αλλά για μένα το φθινόπωρο σηματοδοτείται με το ξεκίνημα το σχολείων.

Τελευταία παρατήρησα κάποια πράγματα, να τα λοιπόν:

01. Όσος χρόνος κι αν περάσει κάποια πράγματα τα βλέπεις με τον ίδιο τρόπο.
02. Δεν είναι και τόσο τρομερό που ανοίγουν τα σχολεία!(ξεκολλήστε όσοι κάνετε μεγάλη φασαρία για αυτό)
03. Ο τραχανάς τρώγεται μόνο ζεστός
04. Η ζωή είναι μεγάλη
05. Προτιμώ απείρως περισσότερο το κρύο από την ζέστη
06. Οι άνθρωποι αλλάζουν
07. Άλλαξα
08. Τελικά τα βρασμένα ή τα ψημένα λαχανικά δεν θα μου αρέσουνε ποτέ
09. Η ρέγγε είναι αρκετά ωραία
10. Ο Αγγελάκας δίνει τις καλύτερες συναυλίες
11. Θα είμαι η "μεγάλη" του σχολείου, μόνο και μόνο για να "ψαρώσω" πάλι την επόμενη χρονιά που θα είμαι η μικρή
12. Μου αρέσει το ράδιο
13. Θα μου λείψουν οι εκπομπές του Λάλα και του Μπογδάνου στον flash καθώς και οι εκπομπές του "περίπου ράδιο".
14. Ίσως το αγαπημένο μου γλυκό να είναι το ζουμί από την κομπόστα τελικά
15. Τα τραγούδια είναι η καλύτερη διαφυγή από τα προβλήματα μας
16. Το blogging βοηθάει πολύ
17. Μου έλειψε η τάξη μου
18. Όλες οι εποχές είναι ωραίες αρκεί να τις πάρεις με "σωστό μάτι"
19. Το να μαθαίνεις κομμάτια(στην κιθάρα, πιάνο, drums κτλ ή τα λόγια) δεν συγκρίνεται στο ελάχιστο με το να τα γράφεις!
20. Οι άνθρωποι είμαστε πολύ περίεργα όντα

Καλό υπόλοιπο καλοκαίρι! :)

Τετάρτη, 8 Σεπτεμβρίου 2010

Σχολεία(once again)

Και μάλλον ήρθε η ώρα να μιλήσω για τα σχολεία, το ξέρω πως δεν έχουν αρχίσει και πως ίσως να είναι βλακεία να μιλήσω για αυτά αλλά τώρα ήρθε και καρφώθηκε στο κεφάλι μου.

Δεν είχα σκεφτεί πραγματικά το πότε θα άρχιζαν τα σχολεία μέχρι την πρώτη Σεπτεμβρίου. Ξυπνάω και ο αδερφός μου, μου λέει καλό μήνα. Ποιον μήνα; Κοίταξα το ημερολόγιο ξανά και ξανά και ξανά μέχρι να σιγουρευτώ πως δεν κάνω λάθος. Ένιωθα πως κάτι δεν πήγαινε καλά, γύρισα πίσω τον χρόνο στο μυαλό μου και προσπάθησα να χωρέσω 3 μήνες σε αυτό το σύντομο χρονικό διάστημα που νόμιζα πως πέρασε. Και η αλήθεια είναι πως ακόμη δεν έχω καταφέρει να τους χωρέσω Είχα την αίσθηση πως το καλοκαίρι δεν πρέπει να τελειώσει ακόμη. Ίσως να φταίει το ότι το φετινό καλοκαίρι δεν ήταν τόσο επεισοδιακό και γεμάτο ενέργεια όσο το περσινό. Ίσως πάλι να φταίει το ότι βλέπω τώρα πια τα πράγματα διαφορετικά από ότι πέρυσι ή πρόπερσι, δεν ξέρω.

Τότε δεν ήμουν καθόλου έτοιμη να ξεκινήσουν τα σχολεία και όλη αυτή η ρουτίνα. "Έχουμε μόνο 2 εβδομάδες;" σκεφτόμουν. Τώρα, που μας μένουν 4 μέρες έχω συμφιλιωθεί με την ιδέα, σε σημείο να ανυπομονώ και λίγο. Η ρουτίνα μου έχει λείψει τελικά. Όταν υπάρχει ρουτίνα οι "εκπλήξεις" έρχονται πολύ πιο ευχάριστα λέω εγώ. Τώρα πια μου φαίνεται σωστό που αρχίζουμε σχολείο πάλι.