Σάββατο, 30 Οκτωβρίου 2010

Blogging

Πάντα πίσω από τις αποφάσεις μας υπάρχουν λόγοι. Κάποιοι ασήμαντοι και κάποιοι που αν τους ξεχνούσες ή τους προσπερνούσες θα άλλαζε η ζωή σου. Έτσι το να αρχίσω το blogging ήταν μια απόφαση μικρή, γιατί δεν το πολυσκέφτηκα, αλλά και ταυτόχρονια μεγάλη, γιατί άλλαξε η ζωή μου.
Είχα αρχίσει να διαβάζω κάποια άλλα blogs και με παρέσυρε η ιδέα, η ομορφιά του να γράφεις τις σκέψεις σου ή γεγονότα. Χωρίς να έχω αποφασίσει καν για το το τι θα ήθελα ακριβώς να γράφω και να ανεβάζω, αποφάσισα να δημιουργήσω και εγώ ένα blog. Θα μου πείτε αυτό είναι το μόνο εύκολο, κι όμως, ίσως να είναι από τα πιο δύσκολα πράγματα στον κόσμο του blogging, όχι το να βρεις τον τρόπο και την κατάλληλη ιστοσελίδα, αλλά όλα τα άλλα. Προβλήματα παρουσιάστηκαν αμέσως, πως να το ονομάσω; Χμμμμ....χρειάζεται κάτι που να σου κινεί το ενδιαφέρον, κάτι που δείχνει το άγνωστο, να είναι μια μικρή πρόταση, ή μήπως μία λέξη; Και αφού βρήκα πως ήθελα να το ονομάσω, έπρεπε να βρω και μία διεύθυνση, εδώ έπρεπε να είναι οπωσδήποτε μικρή η λέξη, και άλλος συλλογισμός και άλλες αποφάσεις που έπρεπε να παρθούν, και εκεί που αποφάσισα, ανακαλύπτω πως υπάρχει ήδη, και ξανά από την αρχή. Τελικά αποφάσισα, μετά από αλλαγές αλλαγών. Και ορίστε το αποτέλεσμα, όλο δικό σας!

(Πολύ κούραση τώρα τελευταία)

Κυριακή, 17 Οκτωβρίου 2010

People are strange


Μπήκα μέσα στην τάξη ξέροντας δύο λέξεις στα ελληνικά, "γεια" και "σχολείο". Ένας κύριος με είχε φέρει μέχρι εκεί προσπαθώντας, μάλλον, να με κάνει να νιώσω καλύτερα λέγοντας μου κάτι αρλούμπες που δεν καταλάβαινα. Μου έδειξε μία κυρία που ήταν ήδη εκεί και είπε αργά και καθαρά "κ-υ-ρ-ί-α" προσπάθησα να το θυμάμαι, μέσα σε 2 δευτερόλεπτα το είχα ξεχάσει. Αυτή που μου έδειξε ήταν μία αρκετά ψηλή γυναίκα με ένα ζεστό χαμόγελο, που όμως δεν έφτανε μέχρι τα μάτια της.
Τότε μου ήρθε αυτή η καταπληκτική ιδέα να κοιτάξω γύρω μου, απότομα γύρισα και αντίκρισα ένα τσούρμο ίενες που ήταν έτοιμες να κατασπαράξουν τον πιο αδύναμο, εμένα. Όλοι ήταν με γουρλωμένα μάτια, με ένα βλέμμα γεμάτο, κυρίως περιέργεια, αλλά και απέχθεια. Δάκρυα εμφανίστηκαν αμέσως και προσπάθησα να τα συγκρατήσω ανάμεσα στις βλεφαρίδες μου. Δεν τα κατάφερα και τόσο καλά. Ένιωσα κανα-δυο να γλιστράνε στα μάγουλα μου και να καταλήγουν στο ξεχασμένο ανοιχτό στόμα μου, που μόνο όταν γεύτηκα την αλμύρα στην γλώσσα θυμήθηκα πως πρέπει να το κλείσω. Με τα πολλά με έβαλαν να καθίσω σε μια ετοιμόρροπη καρέκλα δίπλα σε ένα παιδί με γυαλιά, που όπως κατάλαβα καθόταν πάντα μόνος του, τουλάχιστον δεν θα ήμουν το μόνο "outsider" στην τάξη.


Το ξυπνητήρι άρχιζε να φωνάζει μανιασμένα απαιτώντας να το κλείσω. Εκνευρισμένος πάτησα το κουμπί και έδωσα στον εαυτό μου άλλα πέντε λεπτά Όμως ένιωθα πως με ξανάπαιρνε ο ύπνος και πετάχτηκα όρθιος.
Για μια στιγμή σκέφτηκα να ξαναπέσω στο κρεβάτι, να μην πάω σχολείο, ποτέ ξανά. Να μην ξαναπατήσω σε αυτήν την βρομερή τρύπα με αρουραίους, ποτέ ξανά. Αυτή η σκέψη όμως έφυγε πολύ γρήγορα από το μυαλό μου. Αναλογίστηκα τη μητέρα μου, που ήθελε τόσο πολύ να πετύχω σε αυτά που δεν πέτυχε η ίδια. Καταβάθος ξέρω πως τρέφεται από τις επιτυχίες μου, όχι πως έχω και πολλές, αλλά από αυτές τις λίγες.

Είμαι σε αυτή τη χώρα εδώ και τρία χρόνια, έχω καταφέρει να μάθω τη γλώσσα αρκετά καλά, κι όμως είμαι ακόμη ένας ξένος για τους περισσότερους. Για τους συμμαθητές μου είμαι ακόμη το αλβανάκι που δεν έχει πατέρα. Βλέπω την απόρριψη κάθε μέρα όχι μόνο από αυτούς, αλλά και στα μάτια των καθηγητών και όλων αυτών των ανώνυμων στο δρόμο. Η αλήθεια είναι πως είχα πιστέψει κάποτε πως μου άξιζε όλο αυτό, η απόρριψη, ο χλευασμός, είχα πιστέψει πως αυτοί είχαν κάτι παραπάνω από εμένα. Αλλά όχι πια.

Φίλησα την μαμά μου στο μάγουλο και όπως κάθε πρωί της υποσχέθηκα πως θα αλλάξω τον κόσμο.
(Υ.Γ: Είναι μια μικρή ιστοριούλα που είχα γράψει παλιότερα και την βρήκα ξεχασμένη σε ένα τετράδιο)

Τετάρτη, 13 Οκτωβρίου 2010

Αλλαγές No2


Τώρα τελευταία λοιπόν, έχω την αίσθηση πως τα πάντα αλλάζουν. Αλλάζουν οι φίλοι μου, αλλάζει το πως με αντιμετωπίζουν οι άλλοι, αλλάζει το πως τους αντιμετωπίζω εγώ, αλλάζει το σπίτι μου, αλλάζουν οι καταστάσεις, αλλάζεις εσύ, αλλάζετε κι εσείς, αλλάζουν οι καθηγητές, αλλάζει ο αδερφός μου, αλλάζει το δωμάτιο μου. Και όλο σκέφτομαι, τι έχει γίνει εδώ ρε παιδιά γιατί τέτοια αναστάτωση; Γιατί να σκοτιζόμαστε με αλλαγές και όλα αυτά, τα πράγματα είναι μια χαρά.....ή μήπως δεν είναι; Μου φαίνεται πως όλα έχουν αλλάζει και αλλάζουν ακόμη, αλλά για ένα λεπτό,.... είναι αδύνατον να αλλάζουν ΟΛΑ; Είναι φυσικά, μαθηματικά, ορθολογικά αδύνατον. Και αν δεν αλλάζει ο κόσμος γύρω μου; Αν αλλάζω εγώ; Damn it, είναι τόσο περίεργη αίσθηση το να μην ξέρεις σχεδόν τι σου γίνεται. Ξέρω πως αντιδρώ, πως προσπαθώ να βρω τα δίκια μου(ίσως και σε σημείο αϊδίας μερικές φορές) και πως προσπαθώ να διδάξω τους διδαγμένους. Πως φέρομαι αρκετά περίεργα, μην νομίζετε το βλέπω στα μάτια σας, την απορία, την απόρριψη από κάποιους και τον σεβασμό από άλλους, το ενδιαφέρον σε κάποιους καθηγητές, και την ηλίθια φάτσα που λέει "πας καλά;" σε κάποιους άλλους.
Θέλω να ευχαριστήσω αυτούς που παραβλέπουν τις αλλαγές(ίσως και υποσυνείδητα) και προσπαθούν να με λογικέψουν και να με βάλουν σε μια σειρά.
Υ.Γ: Ελπίζω να μην σας κούρασα πολύ με τους συλλογισμούς μου

Αλλαγές No1

-Μου αρέσει το σπίτι μου, όπου όλα τα πράγματα φαίνονται σαν να κατασκευάστηκαν για να βρίσκονται εκεί και τίποτα δεν φαίνεται παράταιρο ή άσχημο(ακόμη και όταν υπάρχει σχετική ακαταστασία).
-Μου αρέσει η γειτονιά μου, όπου τα μέρη που συχνάζουμε, οι ώρες που μαζευόμαστε, οι φιλίες μας και οι προτιμήσεις μας δεν αλλάζουν εύκολα.
-Μου αρέσει το σχολείο μου και η τάξη μου, όπου όλοι το καταριόμαστε κι όμως ξέρουμε πως είναι ένα από τα καλύτερα, όπου όλοι δεν αντέχουμε τους καθηγητές κι όμως όταν δεν θα τους έχουμε την επόμενη χρονιά θα μας λείψουν, όπου όλοι γουστάρουμε(ό,τι σημαίνει για τον καθένα).
-Μου αρέσει ο κόσμος μου, όπου οι αξίες και τα ιδανικά δεν θα αλλάξουν.
-Μου αρέσει ο κόσμος σας, που και εσείς νομίζετε πως δεν θα αλλάξει.

Μου αρέσει να μην γίνονται μεγάλες η απότομες αλλαγές