Σάββατο, 20 Νοεμβρίου 2010

Τελος τα αλθητικά στην Ελλάδα; Νο2

Καλησπέρα σας! Θα ήθελα να σας απασχολήσω λίγο ακόμη με το θέμα μου διατρέχει την ζωή μου τον τελευταίο καιρό (ναι, καλά το καταλάβατε δεν θα σας αφήσω σε ησυχία).
Ευτυχώς για εμάς, μέχρι την επόμενη μέρα η έκπληξη και η σαστιμάρα είχαν καταλαγιάσει και είχαν δώσει την θέση τους στον θυμό και στην οργή. Με το που έφτασα στο σχολείο άκουσα πως οι μαθητές σχεδίαζαν να κάνουνε πορεία Στην αρχή με απαισιοδοξία που όμως αργότερα εξελίχθηκε σε καθαρό ενθουσιασμό, μπήκα στην συζήτηση και στην οργάνωση του όλου πράγματος. Ο διευθυντής μετά την (καθιερωμένη) προσευχή ζήτησε από τα παιδιά του αθλητικού να μείνουνε έξω για λίγο. Μας ανακοίνωσε πως τελικά ο Δήμος είχε έρθει σε συνεννόηση με το σχολείο και μάλλον θα είχαμε αστικά.

[Κάτι που θα πρέπει να ξέρετε για τον διευθυντή μας είναι πως, πάντα "καίγεται" να μην κάνουμε κατάληψη ή να μην προχωρήσουμε σε πορεία Θα μου πείτε όλοι οι διευθυντές δεν θέλουν αλλά του δικού μας του είχε γίνει εμμονή.]

Αυτό ήταν το μόνο που χρειαζόμασταν Εφόσον υπήρχε έστω και η παραμικρή πιθανότητα να συνεχίσουν να υπάρχουν αθλητικά σχολεία, ήταν η ώρα να πιέσουμε. Στο πρώτο διάλυμα όλοι ήξεραν πως θα κάνουμε πορεία και ήταν όλοι "μέσα". Ζητήσαμε και από καθηγητές να έρθουν και οι περισσότεροι θα είχαν έρθει άμα δεν υπήρχαν οι ανάλογες κυρώσεις. Εμπάση περίπτωση, δεν ξέρω πότε προλάβαμε, αλλά μέσα σε 15 λεπτά είχαμε έτοιμο πανό και ανάλογα φυλλάδια.

Ήμασταν 160 μαθητές-μαθήτριες όταν ξεκινήσαμε και γίναμε ακόμη περισσότεροι όταν κατέφθασαν και τα παιδιά του αθλητικού λυκείου. Αφού γυρίσαμε την πόλη καταλήξαμε στην Νομαρχία. Παρόλο που όλοι μας κοιτούσαν σαν χάνοι από τα μπαλκόνια, κανένας δεν κατέβηκε κάτω. Απτόητοι συνεχίσαμε προς το Δημαρχείο όπου, μετά από αρκετή ώρα είναι η αλήθεια, κατέβηκε η Δήμαρχος (Χαρούλα Ουσουτζόγλου) και κάλεσε πέντε παιδιά από το γυμνάσιο και πέντε από το λύκειο ώστε να συζητήσουν για τα αιτήματα μας. Οι υπόλοιποι απλός αφήσαμε τις τσάντες μας κάτω και καθίσαμε στον δρόμο, κλείνοντας τον οριστικά. Μετά από μία ώρα βγήκε ένα από τα παιδιά που είχαν ανέβει και μας είπε πως φτάναμε σε λύση, επίσης μας ζητήθηκε να ελευθερώσουμε τον δρόμο ακριβώς για αυτόν τον λόγο.

Συνολικά καθίσανε μέσα γύρω στις δύο ώρες και η τελική απόφαση ήταν: Θα υπάρξουν αστικά αλλά θα φροντίζουν μόνο για τις μετακινήσεις μας προς και από τους χώρους προπόνησης ΕΑΚ και Φιλίππιο. Το αστικό θα ξεκινάει από το σχολείο και δεν θα παίρνει τα παιδιά από τις στάσεις. Επίσης δεν θα υπάρχει δρομολόγιο στο σχόλασμα ώστε να επιστρέφουμε σπίτια μας και φυσικά δεν θα υπάρχει κανένα δρομολόγιο για τις μη αθλητικές μέρες. Ξέρω πως αυτό δεν προσεγγίζει καν την περσινή χρονιά, αλλά "απ' το ολότελα, καλή ειν' κι Παναγιώτενα".
Ακόμη μας είπαν πως την επόμενη μέρα(την Παρασκευή) θα μας έλεγαν τις ώρες που θα ξεκινούσε το αστικό και πως από την Δευτέρα θα πήγαινε ο καθένας στο γήπεδό του για προπόνηση. Κάτι που δεν έγινε, αντί αυτού ο διευθυντής μας είπε πως προέκυψε κάτι και πως την Δευτέρα θα πει τις ώρες και από την Τετάρτη θα λειτουργούν όλα κανονικά.

Πόσο ελεεινοί μπορεί να είναι; Άμα δεν μπορούν να διορθώσουν την κατάσταση ας μην υποσχεθούν τίποτα, δεν μπορούν αν αρχίσουν πάλι το παραμυθάκι "Από εβδομάδα, κάντε λίγη υπομονή". Απλός δεν μπορούν! Άμα την Δευτέρα δεν έχει γίνει τίποτα, τότε πολύ πιθανόν θα ξαναοργανώσουμε πορεία ή ακόμη και κατάληψη!

1οΥ.Γ: Να ζητήσω από όλα τα παιδιά του αθλητικού να συμπληρώσουν στην υπεύθυνη δήλωση πως θα παραμείνουν γιατί αλλιώς όλος ο κόπος μας θα έχει πάει χαμένος!

2οΥ.Γ: Επίσης να ευχαριστήσω και τα παιδιά του κανονικού σχολείου που μας συνόδεψαν στην πορεία, παρόλο που δεν ήταν δικό τους το πρόβλημα, και τέλος εσάς που δεν βαρεθήκατε να διαβάζετε τον πόνο μας και μας συμπαραστέκεστε.

Τετάρτη, 17 Νοεμβρίου 2010

Τελος τα αλθητικά στην Ελλάδα;


[Η γιορτή ήταν σύντομη. Γελώντας κατευθυνόμαστε προς την τάξη "για απουσίες". Μπαίνουμε μέσα και η καθηγήτρια κλείνει την πόρτα. Μας κοιτάει, και ξεστομίζει ξερά, άτονα: "Δεν το μάθατε; Βγήκε η απόφαση, δεν θα βάλουν αστικά φέτος, τέλειωσε το αθλητικό."
Μέσα στην αίθουσα παγωμάρα, "ξενέρα" θα το χαρακτήριζε κανείς. Την κοιτάμε όλοι σαν χάνοι, πολλοί είχαμε ακούσει τις σχετικές φήμες, αλλά ποιος πιστεύει τις φήμες; Είναι απλός αερολογίες! Έτσι πρέπει να είναι, για αυτό λέγονται φήμες! Η καθηγήτρια αρχίζει και κάνει διευκρινίσεις]


Είμαι στην 3η τάξη του αθλητικού γυμνασίου της Βέροιας. Όπως είναι φυσικό στο αθλητικό σχολείο πηγαίνουν και παιδιά από διάφορα σημεία της πόλης. Προσωπικά κάνω γύρω στα 20-25 λεπτά, ενώ υπάρχουν παιδιά που κάνουν 30-45 λεπτά και άλλα που έρχονται από χωριά. Για αυτόν τον λόγο υπήρχαν τα αστικά που παίρνανε τα παιδιά και τα πηγαίνανε στους χώρους προπόνησης(ΕΑΚ, Φιλίππιο, σχολείο) και μετά τα φέρνανε στο σχολείο για το μάθημα. Όμως φέτος όπως ΙΣΩΣ καταλάβατε δεν θα υπάρξουν αστικά! Και δεν μιλάω μόνο για την Βέροια, σε όλη την Ελλάδα ισχύει το ίδιο! Εδώ και δύο μήνες μας είχαν στο "περίμενε", και κάναμε προπονήσεις 160 παιδιά μέσα στο κλειστό γυμναστήριο του σχολείου μας, ενώ πηγαίναμε εκεί με δικά μας έξοδα. Λοιπόν σήμερα μας το είπαν, δεν θα έχουμε αστικά φέτος. ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΣΑΛΙΟ!!! Δεν έχουν λεφτά να τα πληρώσουν! Με αποτέλεσμα την πολύ πιθανή διάλυση του αθλητικού σχολείου.

Μας μοίρασαν δηλώσεις για το ποιος θέλει να μείνει στο αθλητικό σχολείο και ποιος θέλει να φύγει και από εκεί και πέρα ΑΜΑ συγκεντρώσουμε αριθμό για να φτιάξουμε τμήμα, θα πρέπει να βρούμε έναν τρόπο για τις μετακινήσεις μας, σε συμφωνία των γονιών με το σχολείο και την περιφέρεια

Προσωπικά δεν θέλω να φύγω από το αθλητικό! Και νομίζω πως κανένας δεν θέλει πραγματικά. Θέλω να πω, πως θα παρατήσεις ένα κομμάτι της ζωής σου; Τους φίλους σου, (ακόμη και)τους εχθρούς σου, τους προπονητές σου και το σχολείο σου; Είναι δύσκολο, πολύ δύσκολο. Εδώ ακόμη και εσείς που πηγαίνετε σε κανονικό σχολείο δεν θα μπορούσατε να πάτε αλλού. Όταν κάνεις και προπονήσεις με τους συμμαθητές σου δένεσαι ακόμη πιο πολύ, και απορροφούν ένα ακόμη κομμάτι σου, που για να το ζήσεις πρέπει να είστε μαζί.

1ο Υ.Γ: Θα ήθελα να ζητήσω από όλα τα παιδιά που είναι σε αθλητικά σχολεία να μην το παρατήσουν, ώστε να συνεχίσουν να υπάρχουν ακόμη και κάτω από τέτοιες συνθήκες.

[Τα φώτα έσβησαν. Ένα δάκρυ κύλησε από το μάγουλό και όλοι μας το είδαμε σε αργή κίνηση να πέφτει και τελικά να διαλύεται στο πάτωμα κάνοντας έναν εκκωφαντικό θόρυβο. Έξω άρχισε να βρέχει, αντικατροπτίζοντας τις σκέψεις μας.]

2ο Υ.Γ: Στα παιδιά του Γ'4

Τετάρτη, 10 Νοεμβρίου 2010

Άμα ακούγαμε τα βήματά μας;

Χαμογέλασα πλατιά, αποχαιρέτησα την παρέα μου και πήρα τον δρόμο για το σπίτι. Εκλογές σήμερα, για να δούμε. Αλλά όποιος και να βγει, σάμπως, θα κάνει τίποτα; Ό,τι είναι να γίνει θα γίνει από τον λαό, όχι από τους πολιτικούς αρχηγούς. Το κινητό άρχισε να χτυπάει και................σαν πολύ φασαρία δεν κάνει; Και τα βήματα μου, ακούγονται τόσο πολύ. Σταματάω και κοιτάζω γύρω μου, ενώ προσπαθώ να καταλάβω τι συμβαίνει........

Δεν υπάρχουν άνθρωποι στου δρόμους. Ούτε αυτοκίνητα υπάρχουν, πολύ παράξενο είναι, δεν είναι; Το κινητό σταμάτησε επιτέλους να χτυπάει, αφήνοντας τη σιωπή να επικρατήσει. Αρχίζω να περπαταώ, όμως πάλι κάνω πολύ θόρυβο. Σταματάω και κοιτάζω τα σπίτια, ώσπου στο τέλος αρχίζουν να με κοιτάνε κι αυτά. Με κατακρίνουν για όλο αυτόν τον θόρυβο που προκάλεσα. Προσεκτικά κάνω άλλο ένα βήμα, ένα βήμα μαλακό, ήρεμο χωρίς βιασύνη. Καλύτερα τώρα. Το ένα πόδι ακολουθεί το άλλο προσεκτικά, ώσπου ξεκινάω και πάλι να περπατάω. Το βάδισμα μου ακούγεται σαν ψίθυρος, σαν ψίθυρος ενός μικρού παιδιού, τόσο γλυκός ήχος. Τα χείλια μου κυρτώνουν στις άκρες, σχηματίζοντας ένα μικρό χαμόγελο ευχαρίστησης.
Έτσι συνεχίζω τον δρόμο μου.

Τετάρτη, 3 Νοεμβρίου 2010

Ένα τσίρκο

Το τσίρκο τέλειωσε, όλοι οι θεατές φεύγουνε με γέλια και με κουβέντες. Ο ένας λέει για τον ακροβάτη που έπεσε, ο άλλος για το λιοντάρι που παραλίγο να φάει τον θηριοδαμαστή.
Ο ζογκλέρ δίνει φιστίκια στους ελέφαντες, μπανάνες στις μαϊμούδες και καρότα στα άλογα. Μερικοί μετράνε πόσα εισιτήρια τους έμειναν και πόσα πούλησαν, άλλοι μετρούν τα λεφτά τους και στο τέλος χαίρονται όλοι μαζί.
Οι κλόουν ξεβάφονται και βάζουν τα ρούχα τους στις κρεμάστρες, συζητούν για τα αστεία που κάνανε και για άλλα πολλά. Οι ακροβάτες αμίλητοι πηγαίνουν στα καμαρίνια τους για να ντυθούν.
Τα φώτα κλείνουν. Όλα είναι ήσυχα τώρα.

[Αυτό το μικρό κείμενο είναι μια έκθεση που είχα γράψει στην Γ' δημοτικού. Προσπάθησα να μην το αλλάξω σχεδόν καθόλου, και περιορίστηκα σε μικρο διορθώσεις.]