Σάββατο, 20 Νοεμβρίου 2010

Τελος τα αλθητικά στην Ελλάδα; Νο2

Καλησπέρα σας! Θα ήθελα να σας απασχολήσω λίγο ακόμη με το θέμα μου διατρέχει την ζωή μου τον τελευταίο καιρό (ναι, καλά το καταλάβατε δεν θα σας αφήσω σε ησυχία).
Ευτυχώς για εμάς, μέχρι την επόμενη μέρα η έκπληξη και η σαστιμάρα είχαν καταλαγιάσει και είχαν δώσει την θέση τους στον θυμό και στην οργή. Με το που έφτασα στο σχολείο άκουσα πως οι μαθητές σχεδίαζαν να κάνουνε πορεία Στην αρχή με απαισιοδοξία που όμως αργότερα εξελίχθηκε σε καθαρό ενθουσιασμό, μπήκα στην συζήτηση και στην οργάνωση του όλου πράγματος. Ο διευθυντής μετά την (καθιερωμένη) προσευχή ζήτησε από τα παιδιά του αθλητικού να μείνουνε έξω για λίγο. Μας ανακοίνωσε πως τελικά ο Δήμος είχε έρθει σε συνεννόηση με το σχολείο και μάλλον θα είχαμε αστικά.

[Κάτι που θα πρέπει να ξέρετε για τον διευθυντή μας είναι πως, πάντα "καίγεται" να μην κάνουμε κατάληψη ή να μην προχωρήσουμε σε πορεία Θα μου πείτε όλοι οι διευθυντές δεν θέλουν αλλά του δικού μας του είχε γίνει εμμονή.]

Αυτό ήταν το μόνο που χρειαζόμασταν Εφόσον υπήρχε έστω και η παραμικρή πιθανότητα να συνεχίσουν να υπάρχουν αθλητικά σχολεία, ήταν η ώρα να πιέσουμε. Στο πρώτο διάλυμα όλοι ήξεραν πως θα κάνουμε πορεία και ήταν όλοι "μέσα". Ζητήσαμε και από καθηγητές να έρθουν και οι περισσότεροι θα είχαν έρθει άμα δεν υπήρχαν οι ανάλογες κυρώσεις. Εμπάση περίπτωση, δεν ξέρω πότε προλάβαμε, αλλά μέσα σε 15 λεπτά είχαμε έτοιμο πανό και ανάλογα φυλλάδια.

Ήμασταν 160 μαθητές-μαθήτριες όταν ξεκινήσαμε και γίναμε ακόμη περισσότεροι όταν κατέφθασαν και τα παιδιά του αθλητικού λυκείου. Αφού γυρίσαμε την πόλη καταλήξαμε στην Νομαρχία. Παρόλο που όλοι μας κοιτούσαν σαν χάνοι από τα μπαλκόνια, κανένας δεν κατέβηκε κάτω. Απτόητοι συνεχίσαμε προς το Δημαρχείο όπου, μετά από αρκετή ώρα είναι η αλήθεια, κατέβηκε η Δήμαρχος (Χαρούλα Ουσουτζόγλου) και κάλεσε πέντε παιδιά από το γυμνάσιο και πέντε από το λύκειο ώστε να συζητήσουν για τα αιτήματα μας. Οι υπόλοιποι απλός αφήσαμε τις τσάντες μας κάτω και καθίσαμε στον δρόμο, κλείνοντας τον οριστικά. Μετά από μία ώρα βγήκε ένα από τα παιδιά που είχαν ανέβει και μας είπε πως φτάναμε σε λύση, επίσης μας ζητήθηκε να ελευθερώσουμε τον δρόμο ακριβώς για αυτόν τον λόγο.

Συνολικά καθίσανε μέσα γύρω στις δύο ώρες και η τελική απόφαση ήταν: Θα υπάρξουν αστικά αλλά θα φροντίζουν μόνο για τις μετακινήσεις μας προς και από τους χώρους προπόνησης ΕΑΚ και Φιλίππιο. Το αστικό θα ξεκινάει από το σχολείο και δεν θα παίρνει τα παιδιά από τις στάσεις. Επίσης δεν θα υπάρχει δρομολόγιο στο σχόλασμα ώστε να επιστρέφουμε σπίτια μας και φυσικά δεν θα υπάρχει κανένα δρομολόγιο για τις μη αθλητικές μέρες. Ξέρω πως αυτό δεν προσεγγίζει καν την περσινή χρονιά, αλλά "απ' το ολότελα, καλή ειν' κι Παναγιώτενα".
Ακόμη μας είπαν πως την επόμενη μέρα(την Παρασκευή) θα μας έλεγαν τις ώρες που θα ξεκινούσε το αστικό και πως από την Δευτέρα θα πήγαινε ο καθένας στο γήπεδό του για προπόνηση. Κάτι που δεν έγινε, αντί αυτού ο διευθυντής μας είπε πως προέκυψε κάτι και πως την Δευτέρα θα πει τις ώρες και από την Τετάρτη θα λειτουργούν όλα κανονικά.

Πόσο ελεεινοί μπορεί να είναι; Άμα δεν μπορούν να διορθώσουν την κατάσταση ας μην υποσχεθούν τίποτα, δεν μπορούν αν αρχίσουν πάλι το παραμυθάκι "Από εβδομάδα, κάντε λίγη υπομονή". Απλός δεν μπορούν! Άμα την Δευτέρα δεν έχει γίνει τίποτα, τότε πολύ πιθανόν θα ξαναοργανώσουμε πορεία ή ακόμη και κατάληψη!

1οΥ.Γ: Να ζητήσω από όλα τα παιδιά του αθλητικού να συμπληρώσουν στην υπεύθυνη δήλωση πως θα παραμείνουν γιατί αλλιώς όλος ο κόπος μας θα έχει πάει χαμένος!

2οΥ.Γ: Επίσης να ευχαριστήσω και τα παιδιά του κανονικού σχολείου που μας συνόδεψαν στην πορεία, παρόλο που δεν ήταν δικό τους το πρόβλημα, και τέλος εσάς που δεν βαρεθήκατε να διαβάζετε τον πόνο μας και μας συμπαραστέκεστε.

2 σχόλια:

  1. Τί να πω, ελπίζω όλα να πάνε καλά για σας, τόσες προσπάθειες κάνετε.. :D

    ΑπάντησηΔιαγραφή