Τετάρτη, 10 Νοεμβρίου 2010

Άμα ακούγαμε τα βήματά μας;

Χαμογέλασα πλατιά, αποχαιρέτησα την παρέα μου και πήρα τον δρόμο για το σπίτι. Εκλογές σήμερα, για να δούμε. Αλλά όποιος και να βγει, σάμπως, θα κάνει τίποτα; Ό,τι είναι να γίνει θα γίνει από τον λαό, όχι από τους πολιτικούς αρχηγούς. Το κινητό άρχισε να χτυπάει και................σαν πολύ φασαρία δεν κάνει; Και τα βήματα μου, ακούγονται τόσο πολύ. Σταματάω και κοιτάζω γύρω μου, ενώ προσπαθώ να καταλάβω τι συμβαίνει........

Δεν υπάρχουν άνθρωποι στου δρόμους. Ούτε αυτοκίνητα υπάρχουν, πολύ παράξενο είναι, δεν είναι; Το κινητό σταμάτησε επιτέλους να χτυπάει, αφήνοντας τη σιωπή να επικρατήσει. Αρχίζω να περπαταώ, όμως πάλι κάνω πολύ θόρυβο. Σταματάω και κοιτάζω τα σπίτια, ώσπου στο τέλος αρχίζουν να με κοιτάνε κι αυτά. Με κατακρίνουν για όλο αυτόν τον θόρυβο που προκάλεσα. Προσεκτικά κάνω άλλο ένα βήμα, ένα βήμα μαλακό, ήρεμο χωρίς βιασύνη. Καλύτερα τώρα. Το ένα πόδι ακολουθεί το άλλο προσεκτικά, ώσπου ξεκινάω και πάλι να περπατάω. Το βάδισμα μου ακούγεται σαν ψίθυρος, σαν ψίθυρος ενός μικρού παιδιού, τόσο γλυκός ήχος. Τα χείλια μου κυρτώνουν στις άκρες, σχηματίζοντας ένα μικρό χαμόγελο ευχαρίστησης.
Έτσι συνεχίζω τον δρόμο μου.

4 σχόλια:

  1. Σε φαντάζομαι σ'αυτό το έρημο δρομάκι να περπατάς έτσι περίεργα! :Ρ
    Αs usual, ωραίο κείμενο με τρομερή παραστατικότητα. Great job! ^^

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Thanks Βάσια για άλλη μια φορά! :) Χέρομαι που τα κείμενα μου σου αρέσουν ^^

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Πω πω...Σαν να ημουν διπλα σου! :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Ευχαριστώ Net Man, αυτός άλλωστε είναι και ο σκοπός όλων μας όταν γράφουμε ένα κείμενο, να "φέρουμε" τους άλλους στον δικό μας κόσμο :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή