Παρασκευή, 31 Δεκεμβρίου 2010

Αντιλήψεις περί Μουσικής

Η μουσική είναι πάντα ένας τρόπος έκφρασης, έκφρασης της ηρεμίας, του θυμού, της χαράς, της ανησυχίας μας κτλ. Κάθε μέρα ψάχνουμε τραγούδια που να μας εκφράζουν, που να μπορούμε να αποδώσουμε πάνω τους την ψυχή μας.
Άλλες φορές βάζουμε το MP3 να παίζει και απλός ακούμε, χωρίς να επιλέγουμε εμείς το τι θέλουμε να ακούσουμε συγκεκριμένα, αφήνοντας το να καθοδηγήσει την διάθεση μας.

Όμως εγώ ρωτάω, γιατί να πρέπει να εκφραζόμαστε μέσα από άλλους; Γιατί να πρέπει να ψάχνουμε στο youtube ή στα CD μας για να βρούμε αυτό που μας ταιριάζει απόλυτα, με τον κίνδυνο να μην το βρούμε τελικά. Όταν το αναλογιστείς ακούγεται χαζό έτσι; Και έτσι φτάνουμε στην χρησιμότητα του να ξέρεις να παίζεις ένα μουσικό όργανο.

Μέσα του μπορείς να εκφραστείς απόλυτα, μετατρέποντας τις συγχορδίες, προσθέτοντας ή αφαιρώντας νότες, αλλάζοντας τον ρυθμό και την ταχύτητα, προσαρμόζοντας το τελικό αποτέλεσμα σε αυτό που σου ταιριάζει, είτε παίζεις κιθάρα, μπάσο, βιολί, drums, πιάνο κτλ.
Άλλωστε στην αρχαιότητα η μουσική ήταν ένα από τα πρώτα και τα τελευταία μαθήματα, και από τα πιο σημαντικά (βλ. πχ. "Η μουσική εξημερώνει" Πολύβιος)

Αρκετοί νομίζουν πως την μία μέρα αρχίζεις να παίζεις και την άλλη μπορείς να κάνεις αυτοσχεδιασμούς. Η αλήθεια είναι πως χρειάζεται αρκετή εξάσκηση, να μάθεις το όργανο, ώσπου να φτάσει να είναι μια προέκταση σου, να μην φαίνεται ξένο πάνω σου, και το παίξιμο σου να είναι ρευστό. Δύσκολο ε; Εγώ θα έλεγα πως όχι, άμα το αγαπάς θα σου βγει πολύ εύκολα.

[Ένα πράγμα που ο κύριος μου λέει πάντα, "όση περισσότερη ώρα κρατάς την κιθάρα τόσο γρηγορότερα θα μάθεις, για παράδειγμα όταν κάτσεις να δεις μισή ώρα τηλεόραση, πάρ' την μαζί σου και απλός βάρα τις χορδές ή τα δάχτυλα σου πάνω της, χωρίς να παίζεις τίποτα συγκεκριμένο", χαζό θα έλεγε κανείς, αλλά πραγματικά έχει δίκιο]

Κατά την γνώμη μου, η μουσική στην Ελλάδα αργοπεθαίνει. Και θα φέρω ένα απλό παράδειγμα, όταν στην Βουλγαρία και στα Σκόπια είχαν ειδικότητα σε όλα τα μουσικά όργανα, στην Ελλάδα υπήρχε ειδικότητα μόνο σε κλασική κιθάρα και κλασικό πιάνο (και αυτές οι χώρες θεωρούνταν υπανάπτυξη). Και φτάνω και στην μουσική εκπαίδευση που δεχόμαστε από τα σχολεία, όπου είναι πραγματικά ελεεινή Έχει φτάσει να θεωρείται δευτερεύον μάθημα, και όποιος/α μουσικός αποφασίσει πως θέλει να κάνει κανονικό μάθημα μουσικής όλοι οι μαθητές τον/την κράζουν για αυτό και στο τέλος όταν θα βάλει ανάλογους βαθμούς όλοι οι γονείς επίσης θα τον/την κράζουν, λέγοντας "άμα δεν πάρει στην μουσική μεγάλο βαθμό που θα πάρει;"

Έτσι ελπίζω, μόνο ελπίζω.

Υ.Γ:Δεν θέλω να το παίξω μάγκας κι έτσι, γιατί στο κάτω κάτω κι εγώ παλιότερα ούτε θα μπορούσα να διανοηθώ κάτι τέτοιο περί μουσικής, και ούτε έχω σκοπό να "τα ρίξω" σε όσα παιδιά "δεν ξέρουν μουσική". Γράφοντας το κείμενο είχα σκοπό να πληροφορήσω και να κεντρίσω το ενδιαφέρον, ελπίζω να το κατάφερα.

Πέμπτη, 23 Δεκεμβρίου 2010

It's a beautiful world after all.

Δώρα. Σε ποιον δεν αρέσουν; Προσωπικά μου αρέσουν, όχι ως υλικά αγαθά (αυτό θα ήταν πολύ ρηχό), αλλά ως έναν τρόπο να δείξω στους φίλους μου πως τους νοιάζομαι, τους σκέφτομαι και τους αγαπάω. Χαζό να τα δηλώνεις αυτά με αυτόν τον τρόπο, θα έλεγε κανείς, αλλά νταξ' το παραδέχομαι δεν νιώθω άνετα να λέω αυτό το τυπικό "σ' αγαπώ, "σε λατρεύω" και όλα τα σχετικά που λένε οι φίλες μεταξύ τους, μου φαίνεται πολύ περίεργο. Αντίθετα μου αρέσει να εκφράζομαι λίγο διαφορετικά (με ένα χαμόγελο, με ένα δώρο, μια αγκαλιά κ.α.)

Φέτος θα ήθελα να κάνω κάποια "περίεργα" δώρα.

Όμορφη μουσική και όμορφο video στην Άλια (ελπίζοντας να με πάρει μαζί της),








Ένα δάσος στη Δάφνη, για να μπορέσει να περιπλανηθεί,







Τον ήλιο στην Δανάη, γιατί χάθηκε μέσα του κάποια στιγμή,





Στην Ελένη, μπλε τριαντάφυλλα (παρόλο που ξέρω πως θα της άρεσαν τα κόκκινα πιο πολύ)






Στην Μαρία Δ. όνειρα, για να κάνει πραγματικότητα αυτά που στον ξύπνιο της δεν μπορεί,

Στην Θάλεια τα αστέρια, γιατί πάντα προσπαθεί να τα φτάσει,




Λίγο χρόνο στo Korineto, δεν ξέρω γιατί, αλλά πάντα έχω την αίσθηση πως δεν προλαβαίνει,


Στην Βάσια αερόστατα, σαν τις σκέψεις της,
και τέλος, ένα χαμόγελο σε όλους, γιατί η όλη ιδέα ξεκίνησε από αυτό.

Τρίτη, 14 Δεκεμβρίου 2010

Ονειρέψου αγαπητή μου. Μην το φοβάσαι!


Από μικρή σου έλεγαν, να μην πιστεύεις στα όνειρα. Δεν είναι αλήθειες, είναι ψέματα καλά καμουφλαρισμένα, σου έλεγαν.

Μήπως όμως είναι όντως αλήθειες, που σου δίνονται με ένα διαφορετικό τρόπο;
Μήπως σου είπαν ψέματα; Θέλοντας να σε υποτάξουν;
Μήπως σου απεύθυναν λάθος κατηγορίες όταν σε δίκασαν για τα όνειρα σου;
Μήπως, μήπως, μήπως........

Τώρα που κοιμάσαι και ονειρεύεσαι οι αμφιβολίες επιστρέφουν, θέλοντας να σε κάνουν να καταλάβεις, προσπαθώντας να σε κάνουν να καταλάβεις αυτό που στον ξύπνιο σου δεν μπορείς. Θέλοντας να σου δείξουν τον δρόμο του γυρισμού προς την δική σου Ιθάκη.

Οι φιλοσοφίες και οι προβληματισμοί καταλαγιάζουν σιγά σιγά. Απομακρύνονται, δίνοντας λίγο χρόνο και σε εσένα. Γρήγορα το μικρό σου μυαλουδάκι αρχίζει και σχηματίζει κόσμους, καταστάσεις, ανθρώπους και ιδέες. Το πρόσωπο σου χαλαρώνει και η αγωνία δίνει την θέση της σε ένα μικρό χαμόγελο.

Πέμπτη, 9 Δεκεμβρίου 2010

Ας το πούμε παραλήρημα


Τρίτη. 07:45 η ώρα. Απέναντι από τα κτελ. Ίσα που ψιχαλίζει. Ένα κορίτσι κοιτάει γύρω του με ένα ύφος ενδιαφέροντος. Παρατηρεί τους πεζούς να περνάνε γρήγορα, βιάζονται. Κοιτάει το ρολόι της για άλλη μια φορά. 07:49. Όπου να 'ναι θα φανεί σκέφτεται, και όντως μισό λεπτό αργότερα βλέπει λίγο παρακάτω αυτήν την τόσο γνώριμη ζακέτα του Άλεξ. Ο, ναι τον ήξερε καλά τον Άλεξ, όχι με τον κλασικό τον τρόπο. Ήξερε τι χρώματα του αρέσουν, ποιοι ήταν οι φίλοι του, πότε ήταν χαρούμενος και πότε λυπημένος. Αλλά από την άλλη δεν ήξερε τον ήχο της φωνής του, ούτε σε ποιο σχολείο πηγαίνει, ούτε ήξερε το χρώμα των ματιών του.

[Αυτός από την άλλη δεν γνώριζε την Ελένη. Ήξερε πολύ κόσμο αλλά αυτήν όχι. Το μόνο που μπορούσε να ισχυριστεί πως ήξερε ήταν η εξωτερικής της εμφάνιση. Λυτή αλλά πάντα προσεγμένη, με χρώματα που συμπλήρωναν το ένα το άλλο. Αλλά δεν είχε δει ποτέ το πρόσωπο της, όπως δεν την άφηνε κι ο ίδιος να δει το δικό του. Θα ήταν άδικο αλλιώς.]

07.50 η ώρα. Ο Άλεξ περνάει από μπροστά της. Αυτή όπως πάντα ελπίζει πως θα γυρίσει το κεφάλι του και θα την κοιτάξει, όμως για άλλη μια φορά αυτό δεν γίνεται. Θα ήταν ανόητο να το ελπίζει αυτό κάθε φορά, θα έλεγε κανείς, όμως αυτή περιμένει το αύριο ελπίζοντας να την κοιτάξει τότε. Τον παρακολουθεί καθώς κατευθύνεται προς την παρέα του που τον περιμένει στην γωνία.

[Είχε καταλάβει εδώ και πολύ καιρό πως η Ελένη τον ακολουθούσε με το βλέμμα της, και ίσως αυτό ήταν που τον εμπόδιζε να την κοιτάξει, φοβόταν μήπως προδοθεί. "Αλλά στο κάτω κάτω ποιος νοιάζεται; Σάμπως θα το προσέξει και κανένας;" Σκέφτεται. Απότομα γυρνάει το κεφάλι προς την κατεύθυνση του κοριτσιού.]

Όμως η Ελένη δεν είναι πια εκεί, είναι στην άλλη άκρη της Γης τώρα, ψάχνοντας κι αυτή να δει που πήγε ο Άλεξ.

Τετάρτη, 1 Δεκεμβρίου 2010

Ανθρωπότητα

Οι πέτρες αστροβολούσαν στον βυθό,
καθρεφτίζοντας τις σκέψεις μας.
Τα κύματα έσκαγαν στα βράχια,
θριματίζοντας όλες τις αμφιβολίες μας.
Τα κλαδιά των δέντρων χόρευαν στον άνεμο,
γελώντας με την απλοϊκότητα μας.


Μα όλα αυτά δεν μετρούσαν όταν τα πουλιά κελαηδούσαν.