Σάββατο, 24 Δεκεμβρίου 2011

Το ράφι

λίγα ψιλά
ένα παλιό κλειδί
ένα χτυπημένο εισιτήριο
ένα χαρτί με τρεις αράδες γραμμένες πάνω του
μολύβι και σβήστρα
ένας αναπτήρας
μια πένα
ένας δίσκος βινυλίου
τέσσερεις φωτογραφίες
και ένα κολιέ


Φωτ: Βεροια 2011

[Αυτά και η σκόνη ήταν η παρέα του ραφιού εδώ και αρκετά χρόνια. Ποιος θα μπορούσε να φανταστεί πως ένα κορίτσι θα μπορούσε να καταλήξει εκεί;]

Η Ευτυχία ήταν δημοφιλής κάποτε, βόλταρε στα σοκάκια φιγουράροντας και τραβούσε την προσοχή όλων. Μάγευε τους πάντες με το κουδουνιστό γέλιο και το μεθυστικό άρωμά της. Μα πάει καιρός από τότε.

Όλα άρχισαν όταν οι ενήλικες σταμάτησαν να της δίνουν την δέουσα προσοχή, ήταν τότε που τους κατάπιε η καθημερινότητα. Η Ευτυχία όμως τους δικαιολόγησε, "θα φταίει που είναι πιεσμένοι αυτόν τον καιρό", είπε. Αργότερα οι έφηβοι άρχισαν να την παραμερίζουν, προσπαθώντας να βρουν χρόνο για να κάνουν παρέα με τον Καταναλωτισμό και τα άλλα παιδιά.  Η Ευτυχία στεναχωρήθηκε γιατί νόμιζε πως πάντα θα μπορούσε να στηρίζεται στους εφήβους, οι οποίοι, παρόλο τις μπερδεμένες τους ζωές, πάντα την αναζητούσαν. Ακόμη και τότε όμως δεν είπε τίποτα, δεν θέλησε να τους στενοχωρήσει βλέπετε. Όμως έφτασε και ο καιρός που τα μικρά παιδιά σταμάτησαν να αναζητούν την συντροφιά της και συμβιβάζονταν με υποκατάστατά της. Για άλλη μια φορά έδειξε ανωτερότητα και μη θέλοντας να δημιουργήσει αμηχανία, απλώς χαμογέλασε και απομακρύνθηκε ήρεμα.

Τότε ήταν που βρήκε το ράφι με τα αντικείμενα που κάποτε σήμαιναν κάτι για κάποιους και αποφάσισε να καθίσει να ξαποστάσει για λίγο εκεί. Η μέρα πέρασε, και ήρθε η νύχτα, και μετά ήρθε ξανά η μέρα και ύστερα πάλι η νύχτα. Και ενώ είχε υποσχεθεί στον εαυτό της πως θα έμενε στο ράφι μόνο για λίγο καιρό, οι μέρες γίνανε μήνες και μήνες χρόνια, και έτσι ξεχάστηκε τελείως και έφτασε η μέρα που ένιωσε το ράφι "σαν το σπίτι της".

Κυριακή, 18 Δεκεμβρίου 2011

Με αγάπη


Σας πέρασε ποτέ από το μυαλό; Όχι φυσικά! Μάλλον καλόμαθε η γριά στα σύκα και εσείς στην άγνοια.

Έλα καλό μου σε λίγο έρχεται η νύχτα, κάνε υπομονή. Κάνε υπομονή, κανείς δεν χρειάζεται να σε δει να κλαις. Μόνο η νύχτα μπορεί να το αντέξει.

Η κιθάρα στο βύσμα, οργισμένοι ρυθμοί, ψυχεδελικοί ήχοι. Οι πενιές ουρλιάζουν από αγανάκτηση.

Νιώσε το κρύο σε κάθε κύτταρο του κορμιού σου. Νιώσε τους πνεύμονες σου να διαμαρτύρονται σε κάθε περιττή αναπνοή. Κλείσε την πληγή της ψυχής σου και μετά έλα να ζητήσεις αγάπη.


Δευτέρα, 21 Νοεμβρίου 2011

Μια μικρή παρένθεση στις ποιητικές ανοησίες

*Φωτ: Καστανιά 2011
υπότιτλος: "Παραλήρημα"

Ποια είμαι εγώ άραγε; Εγώ είμαι εσύ. Είναι καιρός να το παραδεχτείς μάλλον, αφού μέσα στις λέξεις πάντα ψάχνεις κάτι να ταυτιστείς, ψάχνεις τα κοινά. Καθώς διαβάζεις τα ατελείωτα κείμενα σκέφτεσαι πως κι εσύ βρέθηκες σε μια τέτοια κατάσταση ή πως θα μπορούσες να βρεθείς πολύ εύκολα. Κι όμως δεν καταλαβαίνεις την μοναδικότητά μου, παρόλα αυτά εσύ πιστεύεις ακράδαντα στην δικιά σου. Κάπως εγωιστικό δεν ακούγεται; Ναι αλλά οι άνθρωποι είμαστε από τη φύση μας εγωιστικά όντα, άρα μπορούμε να μας κατηγορήσουμε για αυτό που είμαστε; Ή μάλλον, για να το πω καλύτερα, για αυτό που μας λέει η κοινωνία να είμαστε. Ίσως μετά την πτώση να επέλθει η λύτρωση μας. Ίσως.

Και ποιος είσαι εσύ; Εσύ μάλλον είσαι ένας καθρέφτης της κοινωνίας που σε ανέθρεψε. Μμμμ.... θα ήταν πολύ ποιητικό αν ήταν αλήθεια. Μα στην πραγματικότητα εσύ πασχίζεις να κάνεις την διαφορά, πασχίζεις να διαψεύσεις όλους αυτούς που σε θέλουν πρόβατο.

Υ.Γ: Μα εγώ θα συνεχίσω να τραγουδάω φάλτσα ότι και να γίνει.

Τετάρτη, 2 Νοεμβρίου 2011

Εκπνοή


Αναπνοή
Χτύπος Χτύπος Χτύπος
Εκπνοή
και ξανά από την αρχή.

Αναπνοή
για δες που φτάσαμε τελικά,
όλα φαντάζουν ψεύτικα τώρα
Εκπνοή

Αναπνοή
Οι μέρες περνούν σε μια θολούρα,
πότε πότε το όνειρα γίνονται ένα με την πραγματικότητα
και μας συντροφεύουν γύρω από την φωτιά του μυαλού μας.
Τα όρια του χρόνου και του χώρου μεταβίας ξεχωρίζουν.
Εκπνοή

Είναι περίεργο. Αν είναι δυσάρεστο; Όχι, είναι όμορφο περίεργο.

Δευτέρα, 17 Οκτωβρίου 2011

Είσαι η μουσική

Τα δάχτυλα χόρευαν σε ρυθμούς μπλουζ, το χαμόγελο είχε μια ελαφριά απόχρωση του πράσινου και τα μάτια έσταζαν φωτιά.

"Θα με συνοδεύσεις σε αυτό το χορό;" είπες, και εκείνη τη στιγμή ήξερα πως δεν μπορούσα να σου πω όχι.

Οι πενιές της κιθάρας, η γραμμή του μπάσου, ο ρυθμός των drums, το σόλο του πιάνου, το σαξόφωνο. Η μουσική. Εσύ. Εσύ ήσουν η μουσική.

Τα συναισθήματα, οι αυτοσχεδιασμοί, τα χείλη σου, οι χοροί, τα δάκρυα, η μουσική και εσύ ξανά.

Τα δάχτυλα χορεύαν σε ρυθμούς μπλουζ, το χαμόγελο είχε μια ελαφριά απόχρωση του κόκκινου και τα μάτια σιγοκαίγανε.

Η μουσική κι εσύ. Εσύ ήσουν η μουσική.

Τρίτη, 13 Σεπτεμβρίου 2011

Πάμε πάλι από την αρχή



Μικρές παρέες,
νευρικά γέλια,
ένταση στην ατμόσφαιρα.

Μεγάλο σχολείο, σε κάνει να νιώθεις μικρός, έτσι;
Εγώ τουλάχιστον έτσι νιώθω, μικρή.

Γνώριμες φάτσες,
βεβιασμένα χαμόγελα.
Νοσταλγία.

Μην τρομάζεις, θα είσαι μια χαρά.
Αυτό δεν συνήθιζες να μου λες άλλωστε; Πως είμαστε καλά.

Χαμόγελα, δάκρυα,
ερωτήσεις απαντήσεις.
Η καρδιά χτυπάει γρήγορα.

Σκέψεις, συναισθήματα.
Το μυαλό προσπαθεί να σκεφτεί,
η καρδιά το εμποδίζει.

Είμαστε μια χαρά. Θα είμαστε καλά.

Δευτέρα, 5 Σεπτεμβρίου 2011

Πορεία: Γαλήνη

Έσπρωξε τα πετάλια με μεγαλύτερο πείσμα τώρα καθώς ένοιωσε πως πλησίαζε στον στόχο της. Χαμογέλασε συνεσταλμένα όταν είδε την μεγάλη κατηφόρα μπροστά της, άφησε το τιμόνι και κρέμασε τα χέρια της στο πλάι. Ο αέρας μαστίγωνε το πρόσωπο της, φυσούσε μέσα από τα ρούχα της και της ψιθύριζε γλυκόλογα παρηγορώντας την. Ως απάντηση αυτή άφησε να της ξεφύγει μια μικρή κραυγή άγριας ευχαρίστησης και η προσεχτικά φτιαγμένη μάσκα ουδετερότητας που είχε υιοθετήσει τον τελευταίο καιρό έδωσε την θέση της στην απέραντη γαλήνη. Αναστέναξε και εκείνη τη στιγμή δεν την απασχολούσε τίποτα, τα είχε αφήσει όλα πίσω.

Παρασκευή, 12 Αυγούστου 2011

Φοίνικας (friendship is)

Και έρχονται αυτές οι στιγμές που δεν θέλεις να υπάρχεις. Που αγκαλιάζεις σφιχτά τον εαυτό σου και παλεύεις να μην διαλυθείς σε χίλια κομμάτια. Που με δυσκολία διώχνεις τον πόνο από το πρόσωπο σου και στη θέση του τοποθετείς ένα από αυτά τα ψεύτικα χαμόγελα. Ποιον πας να ξεγελάσεις άραγε; Τον εαυτό σου ή τους γύρω σου; Ούτε εσύ ξέρεις.

"Σιγά μην κλάψω, σιγά μην φοβηθώ" συνήθιζες να λες, μα να τώρα που κλαις. Κλαις σαν μικρό παιδί και με παράπονο ακουμπάς το μάγουλο σου στον ώμο της ενώ τα δάχτυλα της σκιαγραφούν απαλά το πρόσωπο σου με τρόπο που τελικά σε κάνει να χαμογελάσεις. Και όταν σου ψιθυρίσει λόγια παρηγοριάς θα έρθει η λύτρωση σου και ωσάν φοίνικας θα αναγεννηθείς εκ της τέφρας σου.

Δευτέρα, 25 Ιουλίου 2011

Παλιοί εραστές

Άνοιξες την πόρτα και δραπέτευσες από τους τέσσερις τοίχους του δωματίου. Κατέβηκες στην παραλία, έβγαλες τα ρούχα σου και βούτηξες. Ίσως αυτό ήταν που χρειαζόσουν, μια υπενθύμιση του γιατί θα έπρεπε να περνάς καλά.

Ξάπλωσες στην αμμουδιά, έκλεισες τα μάτια σου και επέτρεψες στα χείλη σου να τραβηχτούν σε ένα πονεμένο χαμόγελο. Όταν τελικά τα άνοιξες, ο ήλιος είχε γείρει πάνω από τη θάλασσα βάφοντας την πορτοκαλιά. Σιγά σιγά ξάπλωσε πάνω της και σαν παλιοί εραστές έσμιξαν ξανά. Αναστέναξες.

Τετάρτη, 13 Ιουλίου 2011

Αδράνεια

Μην με αφήσεις μόνη. Φοβάμαι.
Αν φοβάμαι τη μοναξιά; Όχι, μόνο ην απόρριψη της. Φοβάμαι πως ακόμη και αυτή τελικά θα μου γυρίσει την πλάτη. Κάποτε η παρουσία της ήταν ευχάριστη, με έκανε να γελάω με τον μοιρολατρικό μου εαυτό. Χα, ναι, κάποτε γελούσα. Τώρα και μόνο η ιδέα φαντάζει κωμική.

Μην με αφήσεις μόνη. Φοβάμαι.
Μείνε εδώ, ή μάλλον όχι, πάρε μαζί σου καλύτερα. Πάρε με μακριά από τις αναμνήσεις και αυτά που μεταβίας ονομάζω όνειρα. Μην με αφήσεις να συλλογιστώ τη ζωή μου, μην με αφήσεις να αρχίσω να τη φιλοσοφώ πάλι.

Μην με σκοτώσεις σε παρακαλώ, άφησε με να ζήσω για λίγο.
Μην με σκοτώσεις σε παρακαλώ· όχι ακόμη τουλάχιστον. Και σου υπόσχομαι πως όταν έρθει το τέλος θα παρακαλάω να πεθάνω.

Τετάρτη, 22 Ιουνίου 2011

Νέα Ανάρτηση

Ναι λοιπόν, μετά από ένα αρκετό μεγάλο διάστημα όπου έλαμψα δια της απουσίας μου επιστρέφω στον κόσμο του blogging. Η αλήθεια είναι πως αρκετές φορές με έπιαναν τύψεις που παράτησα το blog μου οπότε μάλλον θα υποστείτε την απολογία μου. Θα προσπαθήσω να είμαι σύντομη.


Ο πρώτος λόγος που άφησα το blog ήταν η έλλειψη χρόνου. Ξεκίνησαν οι εξετάσεις και ο χρόνος που καθόμουν στον υπολογιστή μειώθηκε αισθητά. Αυτό δεν έγινε ούτε κατά διάνα επειδή το είχα ρίξει στο διάβασμα αλλά επειδή επιτέλους είχα χρόνο για να βγω έξω, να κάνω βόλτες κτλ. Έτσι λοιπόν υπολογιστή άνοιγα αργά το βράδυ και για ελάχιστη ώρα, στην οποία συνήθως τσέκαρα τα μηνύματα μου.

Εμπάση περιπτώσει τελείωσαν οι εξετάσεις και 2-3 μέρες αργότερα έφυγα με την ομάδα μου στο μπάσκετ για Θεσ/νίκη. Είχαμε τα προκριματικά για το πανελλήνιο στο οποίο τελικά δεν περάσαμε.

Εγώ είχα την ατυχία να γυρίσω πίσω με βρογχίτιδα. Μέχρι να το πάρω χαμπάρι είχε χειροτερέψει και για να μην τα πολυλογώ, τώρα παίρνω αντιβίωση (κάτι που είχα να κάνω εδώ και πολύ καιρό).


Τελευταία δικαιολογία μου-που μάλλον είναι και η πιο σοβαρή-είναι πως θέλω να πάρω μέρος σε έναν διαγωνισμό ποίησης και διηγήματος και ένας από τους κανόνες είναι πως το ποίημα ή το διήγημα που θα σταλθεί δεν πρέπει να έχει δημοσιευτεί σε εφημερίδα, περιοδικό, διαδίκτυο κτλ. Έτσι τις λίγες φορές που κάθισα να γράψω δεν δημοσίευα τίποτα γιατί σκεφτόμουν "και άμα θελήσω να στείλω αυτό;" Κατά κάποιον τρόπο ήταν ένας φαύλος κύκλος γιατί με το που σκεφτόμουν αυτό το πράγμα κολλούσα και δεν μπορούσα να συνεχίσω με τίποτα.

Anyway, νομίζω πως πήρα την απόφαση μου τώρα για το τι θα στείλω αν και δεν μπορώ να υποσχεθώ πως ο μικρός μου ψυχαναγκασμός δεν θα κάνει την εμφάνιση του ξανά. Ελπίζω να σταθώ στο ύψος των περιστάσεων και να καταφέρω να κάνω μια δημοσίευση της προκοπής στο σύντομο μέλλον.

Πέμπτη, 5 Μαΐου 2011

Το χρώμα της ευτυχίας

Καθώς ο ήλιος εμφανίζεται η υπνηλία δίνει ευγενικά την θέση της σε αχνά χαμόγελα που έμελλαν να πρωταγωνιστήσουν στο υπόλοιπο της ημέρας.

Χορτάτοι χαλαρώνουν τώρα ξαπλώνοντας στην άμμο με τη συνοδεία της κιθάρας να τους κρατάει συντροφιά. Γέλια, χαμόγελα, αστεία, πειράγματα, τραγούδια. Όντας ευτυχισμένοι τρέχουν να βουτήξουν τα πόδια τους στην θάλασσα.

Τραγουδάνε χαρούμενοι σε ρυθμούς ρέγγε όταν η μπόρα ξεσπάει, τους περισσότερους δεν τους νοιάζει, κάθονται και βρέχονται απολαμβάνοντας τη στιγμή. Ο ήλιος και η βροχή δίνουν ρεσιτάλ ανενόχλητοι.

Τέτοιο χρώμα έχει η ευτυχία άραγε; Γαλάζιο σαν της θάλασσας, έντονο κόκκινο όπως εκείνο του λουλουδιού, κίτρινο όπως της παραλίας και ζωντανό πράσινο όπως των δέντρων;
Έτσι μυρίζει η ευτυχία άραγε; Σαν τη αλμύρα της θάλασσας;

Ποιος το ξέρει. Όμως θα μπορούσαμε να μαντέψουμε εύκολα που μπορεί κανείς να τη βρει.

Τρίτη, 26 Απριλίου 2011

Η πεταλούδα



Ένας ψηλόλιγνος άντρας εμφανίστηκε, χαμογέλασε κάτω από το παχύ μουστάκι του ευχαριστημένος και με άγαρμπες κινήσεις κάθισε σε ένα τραπέζι. Εκείνη τη στιγμή το τετράχρονο κοριτσάκι που καθόταν απέναντι του αποφάσισε πως δεν τον συμπαθούσε καθόλου. Κάποιος θα μπορούσε να πει πως έφταιγε η στρατιωτική του στολή, ή το απαίσιο μουστάκι του, όμως ήταν αυτό το υπεροπτικό ύφος που την έκανε να αποστρέψει το βλέμμα της αλλού. Παρατήρησε με ενδιαφέρον το τοπίο γύρω της.

Ένα σπασμένο παγκάκι, ένα δέντρο με μια κούνια, αντίσκηνα στημένα παντού και λουλούδια, πολλά λουλούδια. Και τότε ήταν που μέσα σε αυτή τη θάλασσα λουλουδιών εντόπισε το πιο όμορφο. Είχε δει πολλά όμορφα λουλούδια στη μικρή της ζωή, αλλά αυτό ήταν αναμφίβολα το πιο όμορφο από όλα. Τα πέταλα του είχαν ένα ζωηρό κόκκινο χρώμα και στις άκρες του το άσπρο πρωταγωνιστούσε. Η υγρασία που είχε καθίσει πάνω του το έκανε να λυγίζει λίγο προς τα αριστερά, μα μια πεταλούδα με ήρθε και κάθισε από την άλλη πλευρά ως αντίβαρο.

Το μικρό λιβαδάκι ήταν γεμάτο από κόκκινα λουλούδια όμως κανένα δεν ήταν σαν το δικό της. Βέβαια το δικό της είχε μια πεταλούδα!

Παρασκευή, 22 Απριλίου 2011

Επιστροφή στη φύση

6:30 μ.μ. Τα πράγματα φορτωμένα, εμείς φορτωμένοι και έτοιμοι να φύγουμε. Σύντομα οι πολυκατοικίες έδωσαν τη θέση τους στο δάσος, τα γεμάτα προβληματισμούς πρόσωπα μας γαλήνεψαν και η καθημερινότητα ξέμεινε μίλια πίσω μας. Επιστροφή στη φύση επιτέλους!
Μετά από τους συνεχής αγώνες μπάσκετ και τα τελευταία μαθήματα Γερμανικών που ήταν σε εξέλιξη αυτή την εβδομάδα, είμαι στο χωριό μου, σε αυτό το αγαπητό, χαμηλοτάβανο, καλαίσθητο σπίτι. Μια ελαφριά ψύχρα δεν μας αφήνει να φοράμε κοντομάνικα και αναγκαστικά κυκλοφορούμε με μπλούζες. Σχόλια για το πόσο μοιάζω στην ξαδέρφη μου τη Χ. με "κυνηγάνε" από τη στιγμή που πάτησα το πόδι μου, όχι πως με θλίβει αυτό! (ξαδέρφη άρχισα να το πιστεύω κι εγώ, όσο πάω εσένα μοιάζω). Αν θα μπορούσε να περιγράψει κάτι την ζωή μου τώρα είναι η φράση "ζωή και κότα", περνάω υπέροχα είναι αλήθεια.

Αυτά τα νέα μου για να μην τα πολυλογώ, καλή ξεκούραση σε όλους και αφιερωμένο σε εσάς το παρακάτω κομμάτι :)

Τρίτη, 5 Απριλίου 2011

Αγαπητή συνείδηση, πάρ' το χαλαρά

Μα τι να πεις όταν σε κατασπαράζουν οι αμφιβολίες; Να τρέξεις; Να κρυφτείς; Να κλάψεις μήπως; Η αλήθεια είναι πως τώρα θες να κλάψεις. Αλλά πισμώνεις. "Σιγά μην κλάψω, σιγά μην φοβηθώ" τραγουδάς μαζί με τον Αγγελάκα. Κοιτάς τον ορίζοντα και βλέπεις την ψυχή σου.

Δευτέρα, 28 Μαρτίου 2011

Βολτά με το αστικό

Σέρνοντας τα βήματα σου μπήκες στο αστικό και σωριάστηκες στην πλησιέστερη θέση. Σκέφτηκες να βάλεις μουσική και αυτομάτως έψαξες τις τσέπες σου για το κινητό, ήταν χαζή ιδέα, πρέπει να το παραδεχθείς. Μέσα σε 5 λεπτά σε είχε πάρει ο ύπνος. Αντίλαλοι κάποιων ψιθύρων σε τραβάνε μανιασμένα για να βγεις από αυτόν τον παράξενο χωρίς όνειρα ύπνο. Ανοίγεις τα μάτια σου λίγο και παίρνεις μια πιο βαθιά ανάσα όπως σου αρέσει να κάνεις. Αναστενάζεις νιώθοντας ευτυχισμένη. Ξαφνικά οι μυρωδιές και οι εικόνες που είχαν αποθηκευτεί πριν από λίγα δευτερόλεπτα στο υποσυνείδητο σου συνδυάζονται και γίνονται ένα. Με προθυμία επανέρχεσαι στην πραγματικότητα.

Σάββατο, 12 Μαρτίου 2011

Θέλω

Καταρχάς τα "θέλω" μας χωρίζονται σε πραγματοποιήσιμα και μη. Έτσι κι εγώ, όπως και όλοι μας, θέλω κάποια πράγματα.

ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΗΣΙΜΑ
Θέλω να πάω στη Γη του Πυρός
Θέλω να ανανεώσω την βιβλιοθήκη μου (έχω ξεμείνει από βιβλία είναι η αλήθεια)
Θέλω να φτιάξω έναν τεράστιο χαρταετό
Θέλω να πάω οδικός στο Βερολίνο
Θέλω να μάθω να κάνω surfing
Θέλω να πάω στο διάστημα

ΜΗ ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΗΣΙΜΑ
Θέλω να μην τελειώσει το Γυμνάσιο
Θέλω να πάω κι εγώ την λεγόμενη τριήμερη που θα πάνε τα περισσότερα σχολεία
Θέλω να πετάξω
Θέλω να μη μεγαλώσω

Τώρα άμα είναι καλό ή κακό που τα πραγματοποιήσιμα είναι περισσότερα από τα μη, δεν ξέρω.

Τρίτη, 8 Μαρτίου 2011

Καταλαβαίνεις για τι μιλάω;


(Κοιτάς γύρω σου έχοντας το βλέμμα κάποιου που έχασε τον δρόμο του και παλεύει να τον ξαναβρεί. Με περιέργεια επεξεργάζεσαι την διπλανή σου ενώ αναρωτιέσαι "έκανε πάντα τόσο ένρινες κινήσεις;". Ακούς την καθηγήτρια να φωνάζει το όνομα σου και σηκώνεις απότομα το κεφάλι σου με αποτέλεσμα να αποπροσανατολιστείς για λίγο. Η καθηγήτρια γελάει με την αντίδραση σου. Την κοιτάς έκπληκτη, ενώ αναρωτιέσαι "είχε πάντα τόσο έντονα χαρακτηριστικά;". Ενθουσιασμένη με τις καινούριες σου ανακαλύψεις στρέφεις το βλέμμα σου αλλού και εντυπωσιάζεσαι από τις χιλιάδες αποχρώσεις χρωμάτων που επικρατούν στην αίθουσα. Εξωπραγματικές θα τις χαρακτήριζες. Κοιτάς, με ενδιαφέρον πια, τα πρόσωπα και τα χαρακτηριστικά των παιδιών.)

Γεγονός! Μέρα με τη μέρα αρχίζουμε όλο και περισσότερο να μην παρατηρούμε το περιβάλλον μας. Σκέψου το λίγο. Κάποτε μπορούσε να σε απορροφήσει (ίσως και) ώρες ολόκληρες ένα τοπίο, και τώρα το εξετάζεις επιφανειακά, το χαρακτηρίζεις με όμορφα επίθετα πιστεύοντας πως το ανέλυσες όσο μπορούσες και προχωράς. Κάποτε και ο παραμικρός μορφασμός στο πρόσωπο κάποιου σήμαινε κάτι, τώρα αναγνωρίζεις δύο εκφράσεις, χαρά (ασχέτως εάν είναι επιφανειακή) και λύπη. Και πάει λέγοντας. Ας αφήσουμε όμως τις εικόνες, καταλαβαίνεις διαφορά στην ατμόσφαιρα όταν πηγαίνεις στο χωριό σου; Τα πρωινά ακούς τα κελαϊδίσματα των πουλιών; Νιώθεις πραγματικά τον αέρα στο πρόσωπο σου; Πως νιώθεις όταν ακούς μια μελωδία; Τι χρώμα έχει ο ουρανός;

Καταλαβαίνω βέβαια πως οι περισσότεροι (αν όχι όλοι) πιστεύετε πως δεν το έχετε πάθει ποτέ αυτό και πως είστε παρατηρητικοί και όλα τα σχετικά, και ίσως και να είστε, ποτέ δεν ξέρεις! Απλός πολλά πράγματα αρχίζουν και περνάνε στην λησμονιά τώρα πια. Το άγχος, η κουραστική καθημερινότητα και οι υποχρεώσεις, πολλές φορές μας "απαγορεύουν" να απολαύσουμε απλά πράγματα και όμορφες καταστάσεις όπως τους αξίζουν. Στο κάτω κάτω νομίζω πως μπορούμε να αφιερώνουμε λίγο χρόνο σε όλα τα παραπάνω, δεν πρόκειται να μας κάνουν κακό.

Καλό απόγευμα

Τετάρτη, 2 Μαρτίου 2011

Καλό Μήνα

......και περίμενε μόνος του την έμπνευση να έρθει. Όμως αυτή τώρα τον είχε αφήσει.

Η πόρτα άνοιξε διάπλατα αφήνοντας ένα χλομό φως να εισχωρήσει στο μικροσκοπικό δωμάτιο. Εκείνη τη στιγμή αποφάσισε πως δεν του άρεσε το φως, αποκάλυπτε αδυναμίες θεώρησε. Δύο καλογυμνασμένα μπράτσα τον σήκωσαν και τον πέταξαν έξω. Αδύναμος. Ναι, ήταν αδύναμος. Άνοιξε τα μάτια του και κοίταξε γύρω του με αδειανό βλέμμα. Μέσα τους κρυμμένος ο θάνατος παραμόνευε.

Του πέρασαν τη θηλιά στο λαιμό και τον ανέβασαν στο ικρίωμα. "Μόνος" σκέφτηκε. Πάντα φοβόταν την μοναξιά, και τώρα ακόμη και τα όνειρα τον είχαν εγκαταλείψει. "Μόνος".

Κι όμως, μέσα στο πλήθος ξεχώρισε ένα χρωματιστό καπέλο, ήταν ένα όμορφο καπέλο. Έμοιαζε με αυτό που είχε κάποτε και ο ίδιος. Έμοιαζε με το χρώμα που είχε η ψυχή του κάποτε, έμοιαζε με το χρώμα που είχαν οι νότες που έπαιζε. Και τότε θυμήθηκε, και με δυσκολία ψιθύρισε

"Καλό μήνα"

Σάββατο, 19 Φεβρουαρίου 2011

Τι κι αν έπιασε βροχη;

Βρέχει λοιπόν, ή τουλάχιστον έβρεχε μέχρι πριν από λίγο. Τώρα ένα περίεργο αίσθημα πλανιέται στην ατμόσφαιρα επηρεάζοντας αυτούς που έχουν καρδιά, και αυτοί που δεν έχουν, κοιτάνε τους πρώτους μπερδεμένοι. Όμως όλοι ξέρουν πως αυτό ήταν μόνο η αρχή, ακόμη περισσότερα σύννεφα κρέμονται από τους ουρανούς, πιο πυκνά, πιο απειλητικά. Και απλός κάθονται εκεί και χλευάζουν τους ανίδεους, περιμένοντας την κατάλληλη στιγμή για τους πούνε το τραγούδι τους.

Τετάρτη, 2 Φεβρουαρίου 2011

Καταναλωτισμός

Παιδί του 21ου αιώνα! Πόσο περήφανος νιώθεις που το βλέπεις, το ακούς και το πιστεύεις αυτό; Πόσο περήφανος είσαι που έχεις πρόσβαση στα πάντα; Είσαι περήφανος που σου ανήκουν τα πάντα;

Κοίταξες ποτέ γύρω σου; Κοίταξες ποτέ τον ουρανό; Έχει ήλιο και φεγγάρι ξέρεις. Ένιωσες ποτέ τον αέρα στο πρόσωπο σου; Ένιωσες ποτέ χαρούμενος ή λυπημένος; Ένιωσες ποτέ πως μέσα σε αυτόν τον κόσμο το σώμα σου δείχνει ξένο; Δείχνει περίεργο (!)

Άραγε ικανοποιείται ο ναρκισσισμός σου όταν καταπίνεις τα ιδανικά και τις αξίες; Άραγε τι σκέφτεσαι όταν εκτροχιάζεις τα τρένα των ονείρων; Άραγε απολαμβάνεις την ίδια σου την μιζέρια;

Παρασκευή, 21 Ιανουαρίου 2011

Η κατάρα της τελευταίας μέρας


Στο πεζούλι του μπαλκονιού κάθεται ένα πεισματάρικο κοριτσάκι με ανεμοβλογιά, αρνούμενο να σταματήσει να ξύνεται.

Δύο χρόνια αργότερα, με ένα φοβισμένο χαμόγελο μπαίνει στην αίθουσα του νηπιαγωγείου και γνωρίζει τους πρώτους/ες συμμαθητές/ριες της.

Τρίτη δημοτικού, πάνω σε ένα αυτοσχέδιο καροτσάκι μαζί με κάποια άλλα παιδιά, κόβουν βόλτες μέσα στην τάξη. Το καροτσάκι βγαίνει από την πορεία του και πέφτει πάνω σε μια ντουλάπα, σπάζοντας το τζάμι της.

Πέμπτη δημοτικού, εκνευρισμένη γυρίζει την πλάτη της στις φίλες της και απομακρύνεται.

Έκτη δημοτικού, αυτή, ο Κ., και η Δ. σκέφτηκαν πως θα ήταν αστείο να φτιάξουν μια πυραμίδα από καρέκλες. Και να τη τώρα καθισμένη στη κορυφή της.

Πρώτη μέρα στο γυμνάσιο, όχι δεν τα πήγαινε καλά με τις πρώτες μέρες, το είχε καταλάβει καιρό τώρα. Ακουμπισμένη νωχελικά στον τοίχο παρατηρεί τα άλλα παιδιά προσπαθώντας να μείνει ανέκφραστη. Μια παρέα της τραβάει την προσοχή, μοιάζουν να το διασκεδάζουν.

Τρίτη γυμνασίου, γελώντας περπατάει στον διάδρομο με την ίδια παρέα.

Πριν δύο μέρες, συνειδητοποιεί την επίδραση που έχει πάνω της το συγκεκριμένο τραγούδι.

Τώρα, όντας ευτυχισμένη!

Δευτέρα, 17 Ιανουαρίου 2011

Θυμάσαι; Εδώ ήταν η Λιλιπούπολη

-Θυμάσαι;
-Ναι, μόλις θυμήθηκα......

Τετάρτη, 12 Ιανουαρίου 2011

"Ίσως απαισιόδοξο"

Ένα δάκρυ κύλησε στο μάγουλο της
και όλοι μας το είδαμε σε αργή κίνηση,
να πέφτει και να σκάει στο έδαφος,
κάνοντας έναν υπόκωφο θόρυβο

τα σύννεφα μας πλησίασαν και,
καθρεφτίζοντας τις κουρασμένες μας ψυχές,
άφησαν την μπόρα να ξεσπάσει
δίνοντας στη Γη καινούρια πνοή

και η καρδιά της
μην έχοντας που αλλού να πάει
έγινε αστέρι
και καρφιτσώθηκε στο μαύρο της νύχτας

Παρασκευή, 7 Ιανουαρίου 2011

Θυμάσαι;

Θυμάσαι τότε που ήμασταν μικρά παιδιά;
Θυμάσαι τότε που τρέχαμε στην αλάνα;
Θυμάσαι τότε που τα προβλήματα μας διαρκούσαν 5 λεπτά και οι χαρές μας αιωνίως;
Θυμάσαι τότε που δεν χρειαζόταν να φοράμε μαγιό στην παραλία;
Θυμάσαι τότε που η μαμάδες μας διάβαζαν παραμύθια και εμείς κοιτούσαμε τις εικόνες;
Θυμάσαι τότε που οι μεγάλοι μας κοιτούσαν με αυτό το χαζό βλέμμα και έλεγαν "τι γλυκό παιδί"
Θυμάσαι τότε που γελούσαμε με το παραμικρό;
Θυμάσαι τότε που δεν είχαμε υποχρεώσεις;
Θυμάσαι τότε που μπουσουλούσαμε;
Θυμάσαι τότε που κοιμόμασταν χωρίς όνειρα;


Θυμάσαι;
Εάν ναι, τότε θύμισε τα μου κι εμένα γιατί φαίνεται πως τα έχω ξεχάσει.......