Δευτέρα, 28 Μαρτίου 2011

Βολτά με το αστικό

Σέρνοντας τα βήματα σου μπήκες στο αστικό και σωριάστηκες στην πλησιέστερη θέση. Σκέφτηκες να βάλεις μουσική και αυτομάτως έψαξες τις τσέπες σου για το κινητό, ήταν χαζή ιδέα, πρέπει να το παραδεχθείς. Μέσα σε 5 λεπτά σε είχε πάρει ο ύπνος. Αντίλαλοι κάποιων ψιθύρων σε τραβάνε μανιασμένα για να βγεις από αυτόν τον παράξενο χωρίς όνειρα ύπνο. Ανοίγεις τα μάτια σου λίγο και παίρνεις μια πιο βαθιά ανάσα όπως σου αρέσει να κάνεις. Αναστενάζεις νιώθοντας ευτυχισμένη. Ξαφνικά οι μυρωδιές και οι εικόνες που είχαν αποθηκευτεί πριν από λίγα δευτερόλεπτα στο υποσυνείδητο σου συνδυάζονται και γίνονται ένα. Με προθυμία επανέρχεσαι στην πραγματικότητα.

Σάββατο, 12 Μαρτίου 2011

Θέλω

Καταρχάς τα "θέλω" μας χωρίζονται σε πραγματοποιήσιμα και μη. Έτσι κι εγώ, όπως και όλοι μας, θέλω κάποια πράγματα.

ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΗΣΙΜΑ
Θέλω να πάω στη Γη του Πυρός
Θέλω να ανανεώσω την βιβλιοθήκη μου (έχω ξεμείνει από βιβλία είναι η αλήθεια)
Θέλω να φτιάξω έναν τεράστιο χαρταετό
Θέλω να πάω οδικός στο Βερολίνο
Θέλω να μάθω να κάνω surfing
Θέλω να πάω στο διάστημα

ΜΗ ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΗΣΙΜΑ
Θέλω να μην τελειώσει το Γυμνάσιο
Θέλω να πάω κι εγώ την λεγόμενη τριήμερη που θα πάνε τα περισσότερα σχολεία
Θέλω να πετάξω
Θέλω να μη μεγαλώσω

Τώρα άμα είναι καλό ή κακό που τα πραγματοποιήσιμα είναι περισσότερα από τα μη, δεν ξέρω.

Τρίτη, 8 Μαρτίου 2011

Καταλαβαίνεις για τι μιλάω;


(Κοιτάς γύρω σου έχοντας το βλέμμα κάποιου που έχασε τον δρόμο του και παλεύει να τον ξαναβρεί. Με περιέργεια επεξεργάζεσαι την διπλανή σου ενώ αναρωτιέσαι "έκανε πάντα τόσο ένρινες κινήσεις;". Ακούς την καθηγήτρια να φωνάζει το όνομα σου και σηκώνεις απότομα το κεφάλι σου με αποτέλεσμα να αποπροσανατολιστείς για λίγο. Η καθηγήτρια γελάει με την αντίδραση σου. Την κοιτάς έκπληκτη, ενώ αναρωτιέσαι "είχε πάντα τόσο έντονα χαρακτηριστικά;". Ενθουσιασμένη με τις καινούριες σου ανακαλύψεις στρέφεις το βλέμμα σου αλλού και εντυπωσιάζεσαι από τις χιλιάδες αποχρώσεις χρωμάτων που επικρατούν στην αίθουσα. Εξωπραγματικές θα τις χαρακτήριζες. Κοιτάς, με ενδιαφέρον πια, τα πρόσωπα και τα χαρακτηριστικά των παιδιών.)

Γεγονός! Μέρα με τη μέρα αρχίζουμε όλο και περισσότερο να μην παρατηρούμε το περιβάλλον μας. Σκέψου το λίγο. Κάποτε μπορούσε να σε απορροφήσει (ίσως και) ώρες ολόκληρες ένα τοπίο, και τώρα το εξετάζεις επιφανειακά, το χαρακτηρίζεις με όμορφα επίθετα πιστεύοντας πως το ανέλυσες όσο μπορούσες και προχωράς. Κάποτε και ο παραμικρός μορφασμός στο πρόσωπο κάποιου σήμαινε κάτι, τώρα αναγνωρίζεις δύο εκφράσεις, χαρά (ασχέτως εάν είναι επιφανειακή) και λύπη. Και πάει λέγοντας. Ας αφήσουμε όμως τις εικόνες, καταλαβαίνεις διαφορά στην ατμόσφαιρα όταν πηγαίνεις στο χωριό σου; Τα πρωινά ακούς τα κελαϊδίσματα των πουλιών; Νιώθεις πραγματικά τον αέρα στο πρόσωπο σου; Πως νιώθεις όταν ακούς μια μελωδία; Τι χρώμα έχει ο ουρανός;

Καταλαβαίνω βέβαια πως οι περισσότεροι (αν όχι όλοι) πιστεύετε πως δεν το έχετε πάθει ποτέ αυτό και πως είστε παρατηρητικοί και όλα τα σχετικά, και ίσως και να είστε, ποτέ δεν ξέρεις! Απλός πολλά πράγματα αρχίζουν και περνάνε στην λησμονιά τώρα πια. Το άγχος, η κουραστική καθημερινότητα και οι υποχρεώσεις, πολλές φορές μας "απαγορεύουν" να απολαύσουμε απλά πράγματα και όμορφες καταστάσεις όπως τους αξίζουν. Στο κάτω κάτω νομίζω πως μπορούμε να αφιερώνουμε λίγο χρόνο σε όλα τα παραπάνω, δεν πρόκειται να μας κάνουν κακό.

Καλό απόγευμα

Τετάρτη, 2 Μαρτίου 2011

Καλό Μήνα

......και περίμενε μόνος του την έμπνευση να έρθει. Όμως αυτή τώρα τον είχε αφήσει.

Η πόρτα άνοιξε διάπλατα αφήνοντας ένα χλομό φως να εισχωρήσει στο μικροσκοπικό δωμάτιο. Εκείνη τη στιγμή αποφάσισε πως δεν του άρεσε το φως, αποκάλυπτε αδυναμίες θεώρησε. Δύο καλογυμνασμένα μπράτσα τον σήκωσαν και τον πέταξαν έξω. Αδύναμος. Ναι, ήταν αδύναμος. Άνοιξε τα μάτια του και κοίταξε γύρω του με αδειανό βλέμμα. Μέσα τους κρυμμένος ο θάνατος παραμόνευε.

Του πέρασαν τη θηλιά στο λαιμό και τον ανέβασαν στο ικρίωμα. "Μόνος" σκέφτηκε. Πάντα φοβόταν την μοναξιά, και τώρα ακόμη και τα όνειρα τον είχαν εγκαταλείψει. "Μόνος".

Κι όμως, μέσα στο πλήθος ξεχώρισε ένα χρωματιστό καπέλο, ήταν ένα όμορφο καπέλο. Έμοιαζε με αυτό που είχε κάποτε και ο ίδιος. Έμοιαζε με το χρώμα που είχε η ψυχή του κάποτε, έμοιαζε με το χρώμα που είχαν οι νότες που έπαιζε. Και τότε θυμήθηκε, και με δυσκολία ψιθύρισε

"Καλό μήνα"