Τρίτη, 26 Απριλίου 2011

Η πεταλούδα



Ένας ψηλόλιγνος άντρας εμφανίστηκε, χαμογέλασε κάτω από το παχύ μουστάκι του ευχαριστημένος και με άγαρμπες κινήσεις κάθισε σε ένα τραπέζι. Εκείνη τη στιγμή το τετράχρονο κοριτσάκι που καθόταν απέναντι του αποφάσισε πως δεν τον συμπαθούσε καθόλου. Κάποιος θα μπορούσε να πει πως έφταιγε η στρατιωτική του στολή, ή το απαίσιο μουστάκι του, όμως ήταν αυτό το υπεροπτικό ύφος που την έκανε να αποστρέψει το βλέμμα της αλλού. Παρατήρησε με ενδιαφέρον το τοπίο γύρω της.

Ένα σπασμένο παγκάκι, ένα δέντρο με μια κούνια, αντίσκηνα στημένα παντού και λουλούδια, πολλά λουλούδια. Και τότε ήταν που μέσα σε αυτή τη θάλασσα λουλουδιών εντόπισε το πιο όμορφο. Είχε δει πολλά όμορφα λουλούδια στη μικρή της ζωή, αλλά αυτό ήταν αναμφίβολα το πιο όμορφο από όλα. Τα πέταλα του είχαν ένα ζωηρό κόκκινο χρώμα και στις άκρες του το άσπρο πρωταγωνιστούσε. Η υγρασία που είχε καθίσει πάνω του το έκανε να λυγίζει λίγο προς τα αριστερά, μα μια πεταλούδα με ήρθε και κάθισε από την άλλη πλευρά ως αντίβαρο.

Το μικρό λιβαδάκι ήταν γεμάτο από κόκκινα λουλούδια όμως κανένα δεν ήταν σαν το δικό της. Βέβαια το δικό της είχε μια πεταλούδα!

Παρασκευή, 22 Απριλίου 2011

Επιστροφή στη φύση

6:30 μ.μ. Τα πράγματα φορτωμένα, εμείς φορτωμένοι και έτοιμοι να φύγουμε. Σύντομα οι πολυκατοικίες έδωσαν τη θέση τους στο δάσος, τα γεμάτα προβληματισμούς πρόσωπα μας γαλήνεψαν και η καθημερινότητα ξέμεινε μίλια πίσω μας. Επιστροφή στη φύση επιτέλους!
Μετά από τους συνεχής αγώνες μπάσκετ και τα τελευταία μαθήματα Γερμανικών που ήταν σε εξέλιξη αυτή την εβδομάδα, είμαι στο χωριό μου, σε αυτό το αγαπητό, χαμηλοτάβανο, καλαίσθητο σπίτι. Μια ελαφριά ψύχρα δεν μας αφήνει να φοράμε κοντομάνικα και αναγκαστικά κυκλοφορούμε με μπλούζες. Σχόλια για το πόσο μοιάζω στην ξαδέρφη μου τη Χ. με "κυνηγάνε" από τη στιγμή που πάτησα το πόδι μου, όχι πως με θλίβει αυτό! (ξαδέρφη άρχισα να το πιστεύω κι εγώ, όσο πάω εσένα μοιάζω). Αν θα μπορούσε να περιγράψει κάτι την ζωή μου τώρα είναι η φράση "ζωή και κότα", περνάω υπέροχα είναι αλήθεια.

Αυτά τα νέα μου για να μην τα πολυλογώ, καλή ξεκούραση σε όλους και αφιερωμένο σε εσάς το παρακάτω κομμάτι :)

Τρίτη, 5 Απριλίου 2011

Αγαπητή συνείδηση, πάρ' το χαλαρά

Μα τι να πεις όταν σε κατασπαράζουν οι αμφιβολίες; Να τρέξεις; Να κρυφτείς; Να κλάψεις μήπως; Η αλήθεια είναι πως τώρα θες να κλάψεις. Αλλά πισμώνεις. "Σιγά μην κλάψω, σιγά μην φοβηθώ" τραγουδάς μαζί με τον Αγγελάκα. Κοιτάς τον ορίζοντα και βλέπεις την ψυχή σου.