Δευτέρα, 25 Ιουλίου 2011

Παλιοί εραστές

Άνοιξες την πόρτα και δραπέτευσες από τους τέσσερις τοίχους του δωματίου. Κατέβηκες στην παραλία, έβγαλες τα ρούχα σου και βούτηξες. Ίσως αυτό ήταν που χρειαζόσουν, μια υπενθύμιση του γιατί θα έπρεπε να περνάς καλά.

Ξάπλωσες στην αμμουδιά, έκλεισες τα μάτια σου και επέτρεψες στα χείλη σου να τραβηχτούν σε ένα πονεμένο χαμόγελο. Όταν τελικά τα άνοιξες, ο ήλιος είχε γείρει πάνω από τη θάλασσα βάφοντας την πορτοκαλιά. Σιγά σιγά ξάπλωσε πάνω της και σαν παλιοί εραστές έσμιξαν ξανά. Αναστέναξες.

Τετάρτη, 13 Ιουλίου 2011

Αδράνεια

Μην με αφήσεις μόνη. Φοβάμαι.
Αν φοβάμαι τη μοναξιά; Όχι, μόνο ην απόρριψη της. Φοβάμαι πως ακόμη και αυτή τελικά θα μου γυρίσει την πλάτη. Κάποτε η παρουσία της ήταν ευχάριστη, με έκανε να γελάω με τον μοιρολατρικό μου εαυτό. Χα, ναι, κάποτε γελούσα. Τώρα και μόνο η ιδέα φαντάζει κωμική.

Μην με αφήσεις μόνη. Φοβάμαι.
Μείνε εδώ, ή μάλλον όχι, πάρε μαζί σου καλύτερα. Πάρε με μακριά από τις αναμνήσεις και αυτά που μεταβίας ονομάζω όνειρα. Μην με αφήσεις να συλλογιστώ τη ζωή μου, μην με αφήσεις να αρχίσω να τη φιλοσοφώ πάλι.

Μην με σκοτώσεις σε παρακαλώ, άφησε με να ζήσω για λίγο.
Μην με σκοτώσεις σε παρακαλώ· όχι ακόμη τουλάχιστον. Και σου υπόσχομαι πως όταν έρθει το τέλος θα παρακαλάω να πεθάνω.