Τετάρτη, 13 Ιουλίου 2011

Αδράνεια

Μην με αφήσεις μόνη. Φοβάμαι.
Αν φοβάμαι τη μοναξιά; Όχι, μόνο ην απόρριψη της. Φοβάμαι πως ακόμη και αυτή τελικά θα μου γυρίσει την πλάτη. Κάποτε η παρουσία της ήταν ευχάριστη, με έκανε να γελάω με τον μοιρολατρικό μου εαυτό. Χα, ναι, κάποτε γελούσα. Τώρα και μόνο η ιδέα φαντάζει κωμική.

Μην με αφήσεις μόνη. Φοβάμαι.
Μείνε εδώ, ή μάλλον όχι, πάρε μαζί σου καλύτερα. Πάρε με μακριά από τις αναμνήσεις και αυτά που μεταβίας ονομάζω όνειρα. Μην με αφήσεις να συλλογιστώ τη ζωή μου, μην με αφήσεις να αρχίσω να τη φιλοσοφώ πάλι.

Μην με σκοτώσεις σε παρακαλώ, άφησε με να ζήσω για λίγο.
Μην με σκοτώσεις σε παρακαλώ· όχι ακόμη τουλάχιστον. Και σου υπόσχομαι πως όταν έρθει το τέλος θα παρακαλάω να πεθάνω.

4 σχόλια:

  1. πω ρε κοριτσι μου γραφεις πολυ ασχημα :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Thank you darlin', χέρομαι που σου άρεσε :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. " Και σου υπόσχομαι πως όταν έρθει το τέλος θα παρακαλάω να πεθάνω."
    εντάξει, τα είπες όλα, τι παραπάνω να προσθέσει κανείς εδώ... <3

    ΑπάντησηΔιαγραφή