Παρασκευή, 12 Αυγούστου 2011

Φοίνικας (friendship is)

Και έρχονται αυτές οι στιγμές που δεν θέλεις να υπάρχεις. Που αγκαλιάζεις σφιχτά τον εαυτό σου και παλεύεις να μην διαλυθείς σε χίλια κομμάτια. Που με δυσκολία διώχνεις τον πόνο από το πρόσωπο σου και στη θέση του τοποθετείς ένα από αυτά τα ψεύτικα χαμόγελα. Ποιον πας να ξεγελάσεις άραγε; Τον εαυτό σου ή τους γύρω σου; Ούτε εσύ ξέρεις.

"Σιγά μην κλάψω, σιγά μην φοβηθώ" συνήθιζες να λες, μα να τώρα που κλαις. Κλαις σαν μικρό παιδί και με παράπονο ακουμπάς το μάγουλο σου στον ώμο της ενώ τα δάχτυλα της σκιαγραφούν απαλά το πρόσωπο σου με τρόπο που τελικά σε κάνει να χαμογελάσεις. Και όταν σου ψιθυρίσει λόγια παρηγοριάς θα έρθει η λύτρωση σου και ωσάν φοίνικας θα αναγεννηθείς εκ της τέφρας σου.

4 σχόλια:

  1. Χα... αυτό το "τοποθετείς ένα από αυτά τα ΨΕΥΤΙΚΑ χαμόγελα" και ποιος δεν το κάνει...? Βολευόμαστε με δυο-τρια ψεμματάκια και πολλές ακόμη "παρήγορες αλήθειες", για να πιστέψουμε πως είμαστε ΟΚ.! :P
    Γενικά... πολύ καλό!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Σίγουρα όλοι φόρεσαν ένα ψεύτικο χαμόγελο κάποια στιγμή. Αλλά υποθέτω πως η όλη φάση "κρύβω αυτό που νιώθω γιατί είναι άσχημο" δεν μας κάνει καλό γιατί στιβάζουμε όλα μας τα προβλήματα στο βάθος της ψυχής μας και όταν δεν θα χωράνε άλλα το ξέσπασμα θα είναι πολύ μεγαλύτερο. Εξάλλου το είπες κι εσύ: "για να πιστέψουμε πως είμαστε ΟΚ" ;)

    Γενικά....ευχαριστώ πολύ :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Παρόλο που έχω καιρό να διαβάσω το blog σου, συνεχίζεις να γράφεις το ίδιο ωραία, αν όχι καλύτερα! keep going!

    ΑπάντησηΔιαγραφή