Τρίτη, 13 Σεπτεμβρίου 2011

Πάμε πάλι από την αρχή



Μικρές παρέες,
νευρικά γέλια,
ένταση στην ατμόσφαιρα.

Μεγάλο σχολείο, σε κάνει να νιώθεις μικρός, έτσι;
Εγώ τουλάχιστον έτσι νιώθω, μικρή.

Γνώριμες φάτσες,
βεβιασμένα χαμόγελα.
Νοσταλγία.

Μην τρομάζεις, θα είσαι μια χαρά.
Αυτό δεν συνήθιζες να μου λες άλλωστε; Πως είμαστε καλά.

Χαμόγελα, δάκρυα,
ερωτήσεις απαντήσεις.
Η καρδιά χτυπάει γρήγορα.

Σκέψεις, συναισθήματα.
Το μυαλό προσπαθεί να σκεφτεί,
η καρδιά το εμποδίζει.

Είμαστε μια χαρά. Θα είμαστε καλά.

Δευτέρα, 5 Σεπτεμβρίου 2011

Πορεία: Γαλήνη

Έσπρωξε τα πετάλια με μεγαλύτερο πείσμα τώρα καθώς ένοιωσε πως πλησίαζε στον στόχο της. Χαμογέλασε συνεσταλμένα όταν είδε την μεγάλη κατηφόρα μπροστά της, άφησε το τιμόνι και κρέμασε τα χέρια της στο πλάι. Ο αέρας μαστίγωνε το πρόσωπο της, φυσούσε μέσα από τα ρούχα της και της ψιθύριζε γλυκόλογα παρηγορώντας την. Ως απάντηση αυτή άφησε να της ξεφύγει μια μικρή κραυγή άγριας ευχαρίστησης και η προσεχτικά φτιαγμένη μάσκα ουδετερότητας που είχε υιοθετήσει τον τελευταίο καιρό έδωσε την θέση της στην απέραντη γαλήνη. Αναστέναξε και εκείνη τη στιγμή δεν την απασχολούσε τίποτα, τα είχε αφήσει όλα πίσω.