Δευτέρα, 21 Νοεμβρίου 2011

Μια μικρή παρένθεση στις ποιητικές ανοησίες

*Φωτ: Καστανιά 2011
υπότιτλος: "Παραλήρημα"

Ποια είμαι εγώ άραγε; Εγώ είμαι εσύ. Είναι καιρός να το παραδεχτείς μάλλον, αφού μέσα στις λέξεις πάντα ψάχνεις κάτι να ταυτιστείς, ψάχνεις τα κοινά. Καθώς διαβάζεις τα ατελείωτα κείμενα σκέφτεσαι πως κι εσύ βρέθηκες σε μια τέτοια κατάσταση ή πως θα μπορούσες να βρεθείς πολύ εύκολα. Κι όμως δεν καταλαβαίνεις την μοναδικότητά μου, παρόλα αυτά εσύ πιστεύεις ακράδαντα στην δικιά σου. Κάπως εγωιστικό δεν ακούγεται; Ναι αλλά οι άνθρωποι είμαστε από τη φύση μας εγωιστικά όντα, άρα μπορούμε να μας κατηγορήσουμε για αυτό που είμαστε; Ή μάλλον, για να το πω καλύτερα, για αυτό που μας λέει η κοινωνία να είμαστε. Ίσως μετά την πτώση να επέλθει η λύτρωση μας. Ίσως.

Και ποιος είσαι εσύ; Εσύ μάλλον είσαι ένας καθρέφτης της κοινωνίας που σε ανέθρεψε. Μμμμ.... θα ήταν πολύ ποιητικό αν ήταν αλήθεια. Μα στην πραγματικότητα εσύ πασχίζεις να κάνεις την διαφορά, πασχίζεις να διαψεύσεις όλους αυτούς που σε θέλουν πρόβατο.

Υ.Γ: Μα εγώ θα συνεχίσω να τραγουδάω φάλτσα ότι και να γίνει.

Τετάρτη, 2 Νοεμβρίου 2011

Εκπνοή


Αναπνοή
Χτύπος Χτύπος Χτύπος
Εκπνοή
και ξανά από την αρχή.

Αναπνοή
για δες που φτάσαμε τελικά,
όλα φαντάζουν ψεύτικα τώρα
Εκπνοή

Αναπνοή
Οι μέρες περνούν σε μια θολούρα,
πότε πότε το όνειρα γίνονται ένα με την πραγματικότητα
και μας συντροφεύουν γύρω από την φωτιά του μυαλού μας.
Τα όρια του χρόνου και του χώρου μεταβίας ξεχωρίζουν.
Εκπνοή

Είναι περίεργο. Αν είναι δυσάρεστο; Όχι, είναι όμορφο περίεργο.