Σάββατο, 24 Δεκεμβρίου 2011

Το ράφι

λίγα ψιλά
ένα παλιό κλειδί
ένα χτυπημένο εισιτήριο
ένα χαρτί με τρεις αράδες γραμμένες πάνω του
μολύβι και σβήστρα
ένας αναπτήρας
μια πένα
ένας δίσκος βινυλίου
τέσσερεις φωτογραφίες
και ένα κολιέ


Φωτ: Βεροια 2011

[Αυτά και η σκόνη ήταν η παρέα του ραφιού εδώ και αρκετά χρόνια. Ποιος θα μπορούσε να φανταστεί πως ένα κορίτσι θα μπορούσε να καταλήξει εκεί;]

Η Ευτυχία ήταν δημοφιλής κάποτε, βόλταρε στα σοκάκια φιγουράροντας και τραβούσε την προσοχή όλων. Μάγευε τους πάντες με το κουδουνιστό γέλιο και το μεθυστικό άρωμά της. Μα πάει καιρός από τότε.

Όλα άρχισαν όταν οι ενήλικες σταμάτησαν να της δίνουν την δέουσα προσοχή, ήταν τότε που τους κατάπιε η καθημερινότητα. Η Ευτυχία όμως τους δικαιολόγησε, "θα φταίει που είναι πιεσμένοι αυτόν τον καιρό", είπε. Αργότερα οι έφηβοι άρχισαν να την παραμερίζουν, προσπαθώντας να βρουν χρόνο για να κάνουν παρέα με τον Καταναλωτισμό και τα άλλα παιδιά.  Η Ευτυχία στεναχωρήθηκε γιατί νόμιζε πως πάντα θα μπορούσε να στηρίζεται στους εφήβους, οι οποίοι, παρόλο τις μπερδεμένες τους ζωές, πάντα την αναζητούσαν. Ακόμη και τότε όμως δεν είπε τίποτα, δεν θέλησε να τους στενοχωρήσει βλέπετε. Όμως έφτασε και ο καιρός που τα μικρά παιδιά σταμάτησαν να αναζητούν την συντροφιά της και συμβιβάζονταν με υποκατάστατά της. Για άλλη μια φορά έδειξε ανωτερότητα και μη θέλοντας να δημιουργήσει αμηχανία, απλώς χαμογέλασε και απομακρύνθηκε ήρεμα.

Τότε ήταν που βρήκε το ράφι με τα αντικείμενα που κάποτε σήμαιναν κάτι για κάποιους και αποφάσισε να καθίσει να ξαποστάσει για λίγο εκεί. Η μέρα πέρασε, και ήρθε η νύχτα, και μετά ήρθε ξανά η μέρα και ύστερα πάλι η νύχτα. Και ενώ είχε υποσχεθεί στον εαυτό της πως θα έμενε στο ράφι μόνο για λίγο καιρό, οι μέρες γίνανε μήνες και μήνες χρόνια, και έτσι ξεχάστηκε τελείως και έφτασε η μέρα που ένιωσε το ράφι "σαν το σπίτι της".

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου