Πέμπτη, 27 Δεκεμβρίου 2012

Η αγάπη κρύβεται


Η αγάπη κρύβεται πίσω από τα χαμόγελα,
ο πόθος πίσω από τους αναστεναγμούς,
το μίσος πίσω από τα φρύδια
κι εγώ πίσω από την σκιά μου.

Η αμηχανία κρύβεται κάτω από την κουκούλα,
ο φόβος κάτω από το κρεβάτι,
η ζήλια κάτω από τον ήλιο
κι εγώ κάτω από το φεγγάρι.

Έτσι ξέχασα το σώμα μου κάτω από το φεγγάρι
και την ψυχή μου σε κάποια μεσάνυχτα,
στα ατέλειωτα μεσάνυχτα.

Έτσι έχασα το σώμα μου στο δικό σου
και την ψυχή μου στα μάτια σου,
ή μάλλον, στον τρόπο που με κοιτάνε.


Δευτέρα, 24 Δεκεμβρίου 2012

Μηδενίζοντας τις πιθανότητες

Μα ίσως
αυτό που βιώνουμε ως πραγματικότητα
είναι μια συνιστώσα των επιλογών που είχαμε,
όλες οι εναλλακτικές
συμπυκνωμένες σε μία και μόνο
μίζερη πραγματικότητα.

Τετάρτη, 12 Σεπτεμβρίου 2012

Νύχτα

Βέροια 09/12

Αρχίζουμε με τα πιτσιρίκια των 10. Πάντα κινούνται σε μπουλούκια και πάντα (μα πάντα) κάνουν φασαρία. Σέρνουν ποδήλατα, μπάλες και κάθε λογής παιχνίδια και ξεσηκώνουν όλη τη γειτονιά. Όσο αραιώνει το πλήθος, τόσο ησυχάζουν. Μέχρι που θα μείνει το τελευταίο αγοράκι που θα τρέξει τα τελευταία μέτρα μέχρι το σπίτι του.

Και να η δεύτερη παρέα(!), τα κορίτσια των 11. Μόλις άρχισαν να κάνουν εξόδους και η μαμά επιτρέπει να μένουν έξω μέχρι τις 11, κάποιες φορές 11:30 (βαριά-βαριά). Γελάνε πολύ, κοιτάνε με περιέργεια τους περαστικούς για τους οποίους μόλις αρχίζει η νύχτα και είναι ντυμένες λες και γυρίζουν από σχολική γιορτή. Αν κάποια γυρίσει μόνη της λίγο αργότερα πρέπει να αντιμετωπίσει τα αγόρια των 12.

Ορίστε και η παρέα των 12. Ξέβγαλτα αγοράκια γάλακτος, νομίζουν πως έγιναν άντρες, τώρα τελευταία κρατάνε και από μια μπύρα το καθένα. Κάνουν θόρυβο και ο μπαρμπα-Γιώργος από πάνω που έχει αϋπνίες τους βάζει τις φωνές. Όταν περάσει κάποιο κορίτσι σφυρίζουν και το καλούν στην παρέα τους.  Όταν βέβαια τύχει να γυρνάει κάποιος από την παρέα μόνος του κοιτάζει δεξιά και αριστερά, ελέγχει κάθε γωνιά, περπατάει γρήγορα και φοβάται τη σκιά του.

Μάλιστα! Κατέφθασε και το ατρόμητο δίδυμο των 1. Περπατάνε αγκαλιά, γελάνε και που και που φιλιούνται. Όταν αυτή τον χώρισε, αυτός την ακολουθούσε από απόσταση για να βεβαιωθεί πως θα γυρίσει πίσω ασφαλής. Μέχρι που τα ξαναβρήκαν. Δεν νομίζω να της το είπε ποτέ.

Καθ' όλη τη διάρκεια περνάνε και αυτοί που απλώς έτυχε να είναι στη γειτονιά. Κάθε νύχτα είναι διαφορετική αλλά πάντα εντοπίζω τον τύπο "ακουστικά στα αυτιά", την "βασίλισσα του χορού" και τον "από παρέα σε παρέα".

Με αυτά και με εκείνα έφτασε και η ώρα για το γκρουπ των 2. Αποτελείται από αγόρια και κορίτσια ντυμένα στην τρίχα, γελάνε πολύ, πίνουν πολύ και το μόνο που ψάχνουν είναι ένα σπίτι για να γαμήσουν.

Και τώρα αρχίζουν τα ωραία(!). Τα κορίτσια των 3 στρίβουν από τη γωνία. Φοράνε σχεδόν όλες καπέλο και τον χειμώνα κρατάνε από μια μεγάλη ομπρέλα. Φοράνε στενά σακάκια, γάντια, μακριές, αλλά μοδάτες φούστες, και μαύρα παπούτσια. Σίγουρα στο πακέτο είναι και ακριβά αρώματα τα οποία όμως δεν μπορώ να μυρίσω από εδώ. Το όλο σκηνικό μοιάζει να έχει βγει από κάποια άλλη εποχή. Αναρωτιέμαι σε ποια μαγαζιά πηγαίνουν.

Φτάσαμε και σε αυτές τις ώρες λοιπόν. Άνθρωποι των 4-6. Πουτάνες, μεθυσμένοι, ναρκομανείς, ομοφυλόφιλοι, νταβατζήδες, εγκληματίες και περίεργα τυπάκια.

Δειλά δειλά ανατέλλει ο ήλιος. Η νύχτα τελείωσε.

Τρίτη, 4 Σεπτεμβρίου 2012

Κενό (part2)



Μα το δωμάτιο φαντάζει μικροσκοπικό κάτι τέτοιες ώρες, φαντάζει ασφυκτικά γεμάτο.

Μα το κρεβάτι φαντάζει τεράστιο κάτι τέτοιες στιγμές, φαντάζει απελπιστικά άδειο.

Ξέρεις μια ελπίδα χωρίς λογική με κάνει να κοιμάμαι στην άκρη του κρεβατιού, μαζεμένη, να κοιτάζω όλο αυτό τον τεράστιο και μεγαλοπρεπές χώρο που άφησες πίσω σου.
Αυτή η παράλογη ελπίδα με κάνει να νιώθω το κρύο του τοίχου κάθε βράδυ.

Μέχρι που αυτή η ελπίδα αρχίζει και έχει ίδιο χρώμα μάτια
                                                                         με τον φόβο
                                                                        με τον πόνο
                                                                        με το κενό.

Πέμπτη, 30 Αυγούστου 2012

Γλυκιά μου


Μα ποιος, ο οποίος έχει ζήσει

την αρμύρα του νερού σου
την ομορφιά του βυθού σου
τη δροσιά της παραλίας σου
τις απόκοσμες σπηλιές σου
το καρδιοχτύπι στη θέα των ψαριών σου
τα ηλιοβασιλέματα σου που κόβουν την ανάσα
την μαγεία της φωτιάς που καίει από ξύλα σου

θα ήταν διατεθειμένος να σε αφήσει; Ποιος μωρός θα γυρνούσε την πλάτη του σε εσένα γλυκιά μου;


Τετάρτη, 15 Αυγούστου 2012

Κενό

Κενή η σελίδα.
Κενά και τα όνειρα.

Θα περίμενε κανείς να είχα κάτι να γράψω μέχρι τώρα
Χα(!)-γελάει περιπαιχτικά η κοινωνία στο αυτί μου.

Κενό το βλέμμα.
Κενή και η σκέψη.

Βλέπεις, πήρες ό,τι είχα να δώσω.
Χα(!)-γελάει περιπαιχτικά ο εγωισμός στο αυτί μου. Έχεις και άλλα! μου λέει.

Κενός ο τοίχος του δωματίου.
Κενός και ο εγκέφαλος.

Και η δημιουργικότητα μου; Ε; Που πήγε αν δεν την πήρες εσύ;
Χα(!)-γελάει περιπαιχτικά η αυτοεκτίμηση στο αυτί μου. Γιατί είχες ποτέ τέτοιο πράγμα; ρωτάει.

Κενή η καπνοθήκη.
Κενοί και οι πνεύμονες.

Περίεργο, συνήθως δεν αφήνω τον εαυτό μου να εθιστεί έτσι σε κάτι.
Χα(!)-γελάει περιπαιχτικά το σώμα στο αυτί μου.

Κενό το πεντάγραμμο.
Κενά και τα συναισθήματα.

Ακουμπάω την κιθάρα στο πάτωμα. Ξαπλώνω.
Βέροια 06-2012

Σάββατο, 23 Ιουνίου 2012

Νομίζω πως

Νομίζω πως σε είδα χθες το βράδυ στη συναυλία να χορεύεις.
Νομίζω πως με κοίταξες από μακριά και μου έκλεισες το μάτι.
Νομίζω πως ήρθες προς το μέρος μου και με έπιασες από τα χέρια.
Νομίζω πως χορεύαμε όλη νύχτα, μέχρι που φύγαν όλοι και μείναμε μόνοι μας να λικνιζόμαστε αγκαλιά στη μουσική.
Νομίζω πως έσκυψες και με τα χείλη σου έψαξες τα δικά μου.
Νομίζω πως γυρίσαμε σπίτι μαζί.
Νομίζω πως ξάπλωσες δίπλα μου και μας σκέπασες με το πάπλωμα.
Νομίζω πως όταν ξύπνησα το πρωί σε είδα στο πλάι μου να κοιμάσαι ήσυχα.
Νομίζω πως κοιτώντας σε να αναπνέεις γαλήνεψα.

Νομίζω

Τρίτη, 19 Ιουνίου 2012

Same shit, different day



Ένα τραγούδι που ακούω μανιωδώς τις τελευταίες μέρες {μιζέρια, μιζέρια, μιζέρια}.

Τετάρτη, 13 Ιουνίου 2012

Μάγος του Οζ

Μα για ποιον με πέρασες; Τον μάγο του Οζ;
Θέλεις καρδιά; Θέλεις μυαλό;
Πάρε ό,τι έχω.

Όμως, Ντόροθι, τα πήρες όλα.
Πήρες ό,τι είχα.
Ό,τι θεώρησα ποτέ δικό μου έγινε δικό σου.

Ξέρεις δεν είναι εύκολο να μαζεύεις τα κομμάτια σου.
Κουράζομαι και μόνο από τη σκέψη,
κι εσύ πρέπει να σταματήσεις να προσπαθείς να με βοηθήσεις.

Καληνύχτα λιοντάρι, θα σου φέρω πίσω το θάρρος σου.
Καληνύχτα σκιάχτρο, θα σου φέρω πίσω το μυαλό σου.
Καληνύχτα τενεκεδένιε, θα σου φέρω πίσω την καρδιά σου.

Μα εσύ Ντόροθι θα μείνεις μακριά μου αυτή τη φορά.

Σάββατο, 9 Ιουνίου 2012

Μια σχέση μισητής αγάπης

Μισώ να βρίσκομαι σε πόλη όταν έρχεται το Καλοκαίρι. Το μισώ με όλη μου την ψυχή. Μισώ τα αμάξια, μισώ την σκόνη που κολλάει πάνω μου, μισώ την αφόρητη και αποπνικτική ζέστη που πλανιέται την ημέρα στο αέρα, μισώ την υγρασία τα βράδια, μισώ το γεγονός πως είμαι μια κολλώδης μύγα όλη την ώρα, μισώ τον ήχο των τζιτζικιών, μισώ τον μίζερο εαυτό μου που λιώνει τον κώλο του στην καρέκλα του υπολογιστή τα μεσημέρια, μισώ το γεγονός ότι τα πρωινά ξυπνάω από την ζέστη. Μισώ εσένα.

Θα μπορούσα να περάσω όλο το Καλοκαίρι στο πιο απομακρυσμένο κολώνησο. Πραγματικά θα μπορούσα. Αγαπώ την θάλασσα, αγαπώ το γεγονός ότι το τελευταίο πράγμα που ακούω πριν κοιμηθώ και το πρώτο όταν ξυπνήσω είναι ο ήχος των κυμάτων, αγαπώ την δροσιά το πρωί, την γλυκιά ζέστη το μεσημέρι που μου φέρνει υπνηλία και το κρύο τα βράδια, αγαπώ το κολύμπι, αγαπώ τον ήχο των τζιτζικιών, αγαπώ την αρμύρα που πλανιέται στον αέρα μέρα και νύχτα, αγαπώ την σκιά, αγαπώ την παραλία, αγαπώ την φωτιά, αγαπώ το φεγγάρι. Αγαπώ εσένα.

Αναρωτιέμαι τι νιώθεις για εμένα Καλοκαίρι. Αποστροφή για την διχασμένη μου προσωπικότητα ίσως; Κουνάς τα μάτια σου κοροϊδευτικά όταν μένω μόνο με τα εσώρουχα για να σε αντέξω; Γελάς όταν κλείνω τα παντζούρια σε μια προσπάθεια να σε αποδιώξω; Χαμογελάς σαν γονιός όταν πλατσουρίζω στο νερό; Συμμερίζεσαι την ευτυχία μου όταν ξαπλώνω στην παραλία πριν την δύση;

Με μισείς καθόλου όπως σε μισώ εγώ; Με αγαπάς όπως σε αγαπάω εγώ;


                                                                                                          Χαλκιδική 2011

Παρασκευή, 27 Απριλίου 2012

ΜΕΤΡΟ

                                                                             Φωτ: Bruce Davidson-Subways     

Κατεβαίνεις με απαλό βήμα τα σκαλιά που οδηγούν στο μετρό χωρίς να βιάζεσαι. Κάθεσαι στο παγκάκι και περιμένεις. Δεν περνάει πολύ ώρα και ακούς τον χαρακτηριστικό ήχο των φρένων. Ο κόσμος γύρω σου τρέχει, μπορείς άραγε να συμβαδίσεις μαζί του; Προς το παρόν αποφασίζεις πως όχι και έτσι κάθεσαι στο παγκάκι σου χαμογελώντας στους φουριόζους περαστικούς. Ξαφνικά σου έρχεται η επιθυμία να μπεις μέσα σε ένα βαγόνι. Προλαβαίνεις στο τσακ και ακούς την πόρτα να κλείνει πίσω σου. Προορισμός; Το άπειρο! Στο κάτω κάτω η διαδρομή είναι που μετράει για εσένα. Συζητάς για λίγο με την γριά κυρία που κάθεται δίπλα σου μέχρι που σου λέει "αυτή είναι η στάση μου". Εσύ απλώς κουνάς το κεφάλι σου καταφατικά. Δυο στάσεις αργότερα ανάμεσα στο πλήθος ξεχωρίζεις έναν νεαρό με ακουστικά στα αυτιά να μπαίνει μέσα. Τον παρατηρείς να βγάζει ένα βιβλίο από την τσάντα του και όταν σε κοιτάει και αυτός χαμογελάς. Κόσμος (!), πολύς κόσμος. "Είναι ωραία εδώ" σκέφτεσαι. Μα αργά ή γρήγορα πρέπει να επιστρέψεις στην πραγματικότητα. Σηκώνεσαι, κοιτάς για άλλη μια φορά τον κόσμο και βγαίνεις έξω. Αναστενάζεις ελαφρά και συνεχίζεις από εκεί που είχες μείνει.

Τρίτη, 17 Απριλίου 2012

Ένα ακόμη Σαββατοκύριακο

".....and the sky may look blue......" 
Μα ναι, μα και βέβαια(!). Εκείνη τη νύχτα οι Floyd παίζανε την μουσική τους μόνο για τους εφήβους.

Ο καπνός αιωρούταν στην ατμόσφαιρα. Τα κεράκια τρεμόπαιζαν στις γωνίες του δωματίου. Η παρέα ευχάριστη. Μια βαθιά εισπνοή και μετά εκπνοή. Βγάζεις τον καπνό από τα ρουθούνια και τον παρατηρείς να απομακρύνεται και τελικά να διαλύεται. Τα χείλια σου τραβιούνται σε ένα μικρό χαμόγελο.
                                                                               Φωτ: Ζαγοροχώρια-Κήποι 2012

Και τότε ξυπνούσαν μέσα τους οι φιλόσοφοι την νύχτας. Γονείς (!) για πάρτε μάτι τα έφηβα παιδιά σας να μένουν άγρυπνα με όλες αυτές τις φιλοσοφικές συζητήσεις του μεταμεσονυκτίου. Που είστε τώρα άραγε; Μάλλον μέσα στο μυαλό τους.

"Άσε κάτω την μπύρα!"
"Σβήσε το τσιγάρο!"
"Πάνε για ύπνο σιγά σιγά!"

Και οι έφηβοι με την σειρά τους γελάνε ειρωνικά και κατεβάζουν άλλη μια γουλιά. Καλύτερα έτσι, μόνο έτσι θα μάθουν τον πραγματικό κόσμο πιστεύουν. Ίσως να έχουν και δίκιο τελικά.

Ρουφάς άλλη μια τζούρα ενώ νιώθεις τους μύες σου να χαλαρώνουν ολοένα και περισσότερο. Βγάζεις τον καπνό από το στόμα και ξαπλώνεις προς τα πίσω. Διαύγεια. Σαν να σου φαίνονται όλα λίγο πιο ποιητικά τώρα. Σαν να σου αρέσει η όλη ατμόσφαιρα τελικά.

Κεράκια στο τραπέζι, στη βιβλιοθήκη, στο πάτωμα. Ξαπλώνεις στο κρεβάτι και χαμογελάς παιχνιδιάρικα προς το μέρος μου. Το όλο σκηνικό θυμίζει ταινία μάλλον. Τώρα πια οι φιλόσοφοι της νύχτας έχουν χαθεί μέσα στα φιλιά και τις αγκαλιές. Τώρα πια λίγα πράγματα έχουν σημασία.


Τετάρτη, 21 Μαρτίου 2012

Ανθισμένη ψυχή

                                                                               Φωτ: Ζαγοροχώρια-Κήποι 2012

Κάθεσαι στο παγκάκι και κοιτάζεις τις αμυγδαλιές. "Άνθισαν και φέτος, όπως κάθε χρόνο" σκέφτεσαι. Ναι καρδιά μου, άνθισαν. Μόνο η ψυχή σου αρνιόταν να ανθίσει όλα αυτά τα χρόνια. Εσύ συνεχίζεις να κοιτάς τα κάτασπρα άνθη μαγεμένη. Η αλήθεια είναι πως η άνοιξη δεν ερχόταν ποτέ για την καμένη σου ψυχή. Κάθε χρόνο τέτοια εποχή ξεπετούσε ένα βλαστάρι εδώ, ένα πιο πέρα, αλλά ποτέ δεν άνθιζε. Ψυχοφθόρο το χαρακτηρίζω εγώ, ασφαλές εσύ. "Αν δεν ανθίσει δεν θα μαραθεί" μου ψιθύριζες και χαμογελούσες πικραμένα. "Αν δεν ανθίσει ΚΑΙ μαραθεί δεν ζεις την ζωή σου" σου φώναζα εγώ νευριασμένη. Στο παρόν τώρα κάθεσαι στο παγκάκι και σκέφτεσαι αυτές τις ατελείωτες συζητήσεις. Μάλλον θα έπρεπε να σταματήσεις να μιλάς στον εαυτό σου, δεν είναι υγιεινό. Μάλλον θα έπρεπε να σταματήσεις να συγχέεις τα όνειρα με την πραγματικότητα, δεν είναι σώφρον.


Αλλά από την άλλη για δες αυτό το άνθος που περήφανο στέκει στη μέση της ψυχής σου.
Κάτασπρο με μια κόκκινη κηλίδα στο ένα πέταλο.
Χαμογελάς.
"Είδες; Τα κατάφερα!" φωνάζεις.
Κλαις. Γελάς. Αναστενάζεις.


Κυριακή, 12 Φεβρουαρίου 2012

Ακούω την αγάπη

Πόσο θα ήθελα να περπατήσουμε μαζί στους ωκεανούς των συναισθημάτων μας. Να περπατάμε και να χανόμαστε στις ομορφιές της καθημερινότητας, της δικιάς μας καθημερινότητας.

Και να μην έχουμε προορισμό, παρά μόνο διαδρομή. Κι εσύ να μου πιάνεις το χέρι και να μου λες να μην φοβάμαι, κι εγώ -όπως πάντα- να γελάω περιπαιχτικά και να σου ψιθυρίζω πως δεν φοβάμαι.

Και να χαμογελάς και όλο το σύμπαν να σταματάει και να σε χαζεύει για λίγο.
Και να γελάς και να γίνομαι κομμάτια.
Και το δέρμα μου να παίρνει φωτιά κάθε φορά που με αγγίζεις.
Και το μόνο που θέλω να είναι να σε κάνω να χαμογελάς.
Και να με κοιτάς με αυτά τα φλεγόμενα μάτια και να σε θέλω.
Και όταν χάνεσαι μέσα στη βροχή να σε θέλω ακόμη περισσότερο.
Και να μου λες πόσο μου πάει το χιόνι και να γελάω.
Και να με φιλάς και ο χρόνος να σταματάει.
Και να θέλω να σου δείξω πόσο ερωτευμένη είμαι με την πάρτη σου γιατί δεν σου αξίζει τίποτα λιγότερο.
Και να ευχαριστιέμαι κάθε λεπτό μαζί σου γιατί δεν μου αξίζει τίποτα περισσότερο.


Τετάρτη, 1 Φεβρουαρίου 2012

Εφηβεία

Αλλάζεις διάθεση από στιγμή σε στιγμή.
Τα καλοκαίρια σαπίζεις στον ύπνο και τους χειμώνες κοιμάσαι μόνο για τυπικούς λόγους.
Εκβιάζεις τις καταστάσεις.
Γελάς με τα πιο απλοϊκά πράγματα.
Ερωτεύεσαι τον ήλιο, την θάλασσα, τα σύννεφα.

Φλερτάρεις με την ευτυχία. Φλερτάρεις με τον πόνο.
Ζεις για να αναπνέεις, δεν αναπνέεις για να ζεις.
Κλείνεις τα μάτια σου και βλέπεις την αγάπη.
Τα ανοίγεις για να δεις τον κόσμο.
Χαμογελάς, κλαις, νευριάζεις, θυμάσαι, νιώθεις.

Αγαπάς ότι γυρίζει.
Η αλήθεια είναι πως όλοι σε καταλαβαίνουν αλλά κανείς δεν σε νιώθει.

Τετάρτη, 25 Ιανουαρίου 2012

Never let me go

"Maybe none of us really understand what we've lived through, or feel we've had enough time."


Οι λέξεις χόρευαν μπροστά στα μάτια μου, με χλεύαζαν όλες, μα πιο πολύ αυτή η τελευταία, που έστεκε μόνη της στο λόγο, χωρίς κανένα ελαφρυντικό δίπλα της, χωρίς τίποτα από το οποίο θα μπορούσα να πιαστώ για να μην πέσω.

Τα κομμάτια της ζωής μου, που με τόσο κόπο είχα καταφέρει να συναρμολογήσω, να τα κάνω να βγάζουν νόημα πάλι, σπασμένα αιμορραγούσαν στο πάτωμα.

Καταστάσεις μπερδεμένες, καταστάσεις ανούσιες. Κενό.

Δευτέρα, 9 Ιανουαρίου 2012

Παρασκευή βράδυ


-Κουράστηκα, να κάνουμε μια στάση;
-Από τώρα; Μα είμαστε ακόμη στην αρχή του τέλους.
-Σε παρακαλώ, ο καπνός με πνίγει, ζαλίζομαι από το αλκοόλ.
-Αλήθεια; Θα ορκιζόμουν πως ένα λεπτό πριν η αδρεναλίνη έτρεχε στις φλέβες σου.
-Ένα λεπτό πριν, σαν ένας αιώνας μου φαίνεται.
-Έλα, κάνε κουράγιο.

-Να σε ρωτήσω κάτι; Τι είναι αγάπη;
-Μμμμ.... δύσκολη ερώτηση. Αγάπη είναι μια πληθώρα διαφορετικών συναισθημάτων και καταστάσεων.
-Δεν το κατάλαβα.
-Η αγάπη δεν είναι μίσος, ούτε απάθεια, χωρίς όμως αυτό να σημαίνει πως είναι λαγνεία.
-Δεν μπορείς να μου το εξηγήσεις καλύτερα;
-Δυστυχώς όχι, συγνώμη.

Όμως ποτέ δεν φανταζόμουν πως οι ζωές μας, οι οποίες ήταν τόσο στενά συνυφασμένες, θα μπορούσαν να ξετυλιχτούν με τέτοια ταχύτητα. Και το τέλος ήρθε πολύ πιο γρήγορα από ότι περιμέναμε. Και απελπισμένα ψάχναμε μια στάλα οικειότητας. Και η μόνη νησίδα σωτηρίας των φουρτουνιασμένων μου σκέψεων ήσουν εσύ, με τα φλεγόμενα μάτια σου, να μου λες πως αν ήταν να χαθείς, θα προτιμούσες να χαθείς στις εικόνες των μισοτελειωμένων μου ονείρων.




*Well guess what, I'm obviously a fool*