Τετάρτη, 25 Ιανουαρίου 2012

Never let me go

"Maybe none of us really understand what we've lived through, or feel we've had enough time."


Οι λέξεις χόρευαν μπροστά στα μάτια μου, με χλεύαζαν όλες, μα πιο πολύ αυτή η τελευταία, που έστεκε μόνη της στο λόγο, χωρίς κανένα ελαφρυντικό δίπλα της, χωρίς τίποτα από το οποίο θα μπορούσα να πιαστώ για να μην πέσω.

Τα κομμάτια της ζωής μου, που με τόσο κόπο είχα καταφέρει να συναρμολογήσω, να τα κάνω να βγάζουν νόημα πάλι, σπασμένα αιμορραγούσαν στο πάτωμα.

Καταστάσεις μπερδεμένες, καταστάσεις ανούσιες. Κενό.

Δευτέρα, 9 Ιανουαρίου 2012

Παρασκευή βράδυ


-Κουράστηκα, να κάνουμε μια στάση;
-Από τώρα; Μα είμαστε ακόμη στην αρχή του τέλους.
-Σε παρακαλώ, ο καπνός με πνίγει, ζαλίζομαι από το αλκοόλ.
-Αλήθεια; Θα ορκιζόμουν πως ένα λεπτό πριν η αδρεναλίνη έτρεχε στις φλέβες σου.
-Ένα λεπτό πριν, σαν ένας αιώνας μου φαίνεται.
-Έλα, κάνε κουράγιο.

-Να σε ρωτήσω κάτι; Τι είναι αγάπη;
-Μμμμ.... δύσκολη ερώτηση. Αγάπη είναι μια πληθώρα διαφορετικών συναισθημάτων και καταστάσεων.
-Δεν το κατάλαβα.
-Η αγάπη δεν είναι μίσος, ούτε απάθεια, χωρίς όμως αυτό να σημαίνει πως είναι λαγνεία.
-Δεν μπορείς να μου το εξηγήσεις καλύτερα;
-Δυστυχώς όχι, συγνώμη.

Όμως ποτέ δεν φανταζόμουν πως οι ζωές μας, οι οποίες ήταν τόσο στενά συνυφασμένες, θα μπορούσαν να ξετυλιχτούν με τέτοια ταχύτητα. Και το τέλος ήρθε πολύ πιο γρήγορα από ότι περιμέναμε. Και απελπισμένα ψάχναμε μια στάλα οικειότητας. Και η μόνη νησίδα σωτηρίας των φουρτουνιασμένων μου σκέψεων ήσουν εσύ, με τα φλεγόμενα μάτια σου, να μου λες πως αν ήταν να χαθείς, θα προτιμούσες να χαθείς στις εικόνες των μισοτελειωμένων μου ονείρων.




*Well guess what, I'm obviously a fool*