Κυριακή, 12 Φεβρουαρίου 2012

Ακούω την αγάπη

Πόσο θα ήθελα να περπατήσουμε μαζί στους ωκεανούς των συναισθημάτων μας. Να περπατάμε και να χανόμαστε στις ομορφιές της καθημερινότητας, της δικιάς μας καθημερινότητας.

Και να μην έχουμε προορισμό, παρά μόνο διαδρομή. Κι εσύ να μου πιάνεις το χέρι και να μου λες να μην φοβάμαι, κι εγώ -όπως πάντα- να γελάω περιπαιχτικά και να σου ψιθυρίζω πως δεν φοβάμαι.

Και να χαμογελάς και όλο το σύμπαν να σταματάει και να σε χαζεύει για λίγο.
Και να γελάς και να γίνομαι κομμάτια.
Και το δέρμα μου να παίρνει φωτιά κάθε φορά που με αγγίζεις.
Και το μόνο που θέλω να είναι να σε κάνω να χαμογελάς.
Και να με κοιτάς με αυτά τα φλεγόμενα μάτια και να σε θέλω.
Και όταν χάνεσαι μέσα στη βροχή να σε θέλω ακόμη περισσότερο.
Και να μου λες πόσο μου πάει το χιόνι και να γελάω.
Και να με φιλάς και ο χρόνος να σταματάει.
Και να θέλω να σου δείξω πόσο ερωτευμένη είμαι με την πάρτη σου γιατί δεν σου αξίζει τίποτα λιγότερο.
Και να ευχαριστιέμαι κάθε λεπτό μαζί σου γιατί δεν μου αξίζει τίποτα περισσότερο.


Τετάρτη, 1 Φεβρουαρίου 2012

Εφηβεία

Αλλάζεις διάθεση από στιγμή σε στιγμή.
Τα καλοκαίρια σαπίζεις στον ύπνο και τους χειμώνες κοιμάσαι μόνο για τυπικούς λόγους.
Εκβιάζεις τις καταστάσεις.
Γελάς με τα πιο απλοϊκά πράγματα.
Ερωτεύεσαι τον ήλιο, την θάλασσα, τα σύννεφα.

Φλερτάρεις με την ευτυχία. Φλερτάρεις με τον πόνο.
Ζεις για να αναπνέεις, δεν αναπνέεις για να ζεις.
Κλείνεις τα μάτια σου και βλέπεις την αγάπη.
Τα ανοίγεις για να δεις τον κόσμο.
Χαμογελάς, κλαις, νευριάζεις, θυμάσαι, νιώθεις.

Αγαπάς ότι γυρίζει.
Η αλήθεια είναι πως όλοι σε καταλαβαίνουν αλλά κανείς δεν σε νιώθει.