Κυριακή, 12 Φεβρουαρίου 2012

Ακούω την αγάπη

Πόσο θα ήθελα να περπατήσουμε μαζί στους ωκεανούς των συναισθημάτων μας. Να περπατάμε και να χανόμαστε στις ομορφιές της καθημερινότητας, της δικιάς μας καθημερινότητας.

Και να μην έχουμε προορισμό, παρά μόνο διαδρομή. Κι εσύ να μου πιάνεις το χέρι και να μου λες να μην φοβάμαι, κι εγώ -όπως πάντα- να γελάω περιπαιχτικά και να σου ψιθυρίζω πως δεν φοβάμαι.

Και να χαμογελάς και όλο το σύμπαν να σταματάει και να σε χαζεύει για λίγο.
Και να γελάς και να γίνομαι κομμάτια.
Και το δέρμα μου να παίρνει φωτιά κάθε φορά που με αγγίζεις.
Και το μόνο που θέλω να είναι να σε κάνω να χαμογελάς.
Και να με κοιτάς με αυτά τα φλεγόμενα μάτια και να σε θέλω.
Και όταν χάνεσαι μέσα στη βροχή να σε θέλω ακόμη περισσότερο.
Και να μου λες πόσο μου πάει το χιόνι και να γελάω.
Και να με φιλάς και ο χρόνος να σταματάει.
Και να θέλω να σου δείξω πόσο ερωτευμένη είμαι με την πάρτη σου γιατί δεν σου αξίζει τίποτα λιγότερο.
Και να ευχαριστιέμαι κάθε λεπτό μαζί σου γιατί δεν μου αξίζει τίποτα περισσότερο.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου