Τετάρτη, 21 Μαρτίου 2012

Ανθισμένη ψυχή

                                                                               Φωτ: Ζαγοροχώρια-Κήποι 2012

Κάθεσαι στο παγκάκι και κοιτάζεις τις αμυγδαλιές. "Άνθισαν και φέτος, όπως κάθε χρόνο" σκέφτεσαι. Ναι καρδιά μου, άνθισαν. Μόνο η ψυχή σου αρνιόταν να ανθίσει όλα αυτά τα χρόνια. Εσύ συνεχίζεις να κοιτάς τα κάτασπρα άνθη μαγεμένη. Η αλήθεια είναι πως η άνοιξη δεν ερχόταν ποτέ για την καμένη σου ψυχή. Κάθε χρόνο τέτοια εποχή ξεπετούσε ένα βλαστάρι εδώ, ένα πιο πέρα, αλλά ποτέ δεν άνθιζε. Ψυχοφθόρο το χαρακτηρίζω εγώ, ασφαλές εσύ. "Αν δεν ανθίσει δεν θα μαραθεί" μου ψιθύριζες και χαμογελούσες πικραμένα. "Αν δεν ανθίσει ΚΑΙ μαραθεί δεν ζεις την ζωή σου" σου φώναζα εγώ νευριασμένη. Στο παρόν τώρα κάθεσαι στο παγκάκι και σκέφτεσαι αυτές τις ατελείωτες συζητήσεις. Μάλλον θα έπρεπε να σταματήσεις να μιλάς στον εαυτό σου, δεν είναι υγιεινό. Μάλλον θα έπρεπε να σταματήσεις να συγχέεις τα όνειρα με την πραγματικότητα, δεν είναι σώφρον.


Αλλά από την άλλη για δες αυτό το άνθος που περήφανο στέκει στη μέση της ψυχής σου.
Κάτασπρο με μια κόκκινη κηλίδα στο ένα πέταλο.
Χαμογελάς.
"Είδες; Τα κατάφερα!" φωνάζεις.
Κλαις. Γελάς. Αναστενάζεις.


7 σχόλια:

  1. Καταπληκτικό κείμενο=)
    πραγματικά.
    Καληνύχτα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. όταν Κλαις. Γελάς. Αναστενάζεις. υποθέτω ότι οι εαυτοί σου τα βρίσκουν για ΄΄ιγο και τότε σχηματίζεται κι η κόκκινη κυλίδα!
    Υπέροχο Δανάη=)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Το κείμενο δεν το έγραψα για τον εαυτό μου αλλά παρόλα αυτά κάπως έτσι έχουν τα πράγματα. Ευχαριστώ πολύ :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. ...κλαις, γελάς, αναστενάζεις
    κι ύστερα το καθρέφτισμα του κόσμου σου κοιτάζεις
    όνειρα τάζεις στο βλέμμα σου
    κι εκείνο, φως, με την σειρά του, στο γύρω χώρο
    εν χορώ με βήματα γυμνά.

    Καλό απόγευμα. Ανθισμένο. Βροχερό.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. @Dim, όμορφο αυτό που έγραψες. Καλό σου βραδάκι.
    @La Ramantique, ευχαριστώ πολύ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή