Παρασκευή, 27 Απριλίου 2012

ΜΕΤΡΟ

                                                                             Φωτ: Bruce Davidson-Subways     

Κατεβαίνεις με απαλό βήμα τα σκαλιά που οδηγούν στο μετρό χωρίς να βιάζεσαι. Κάθεσαι στο παγκάκι και περιμένεις. Δεν περνάει πολύ ώρα και ακούς τον χαρακτηριστικό ήχο των φρένων. Ο κόσμος γύρω σου τρέχει, μπορείς άραγε να συμβαδίσεις μαζί του; Προς το παρόν αποφασίζεις πως όχι και έτσι κάθεσαι στο παγκάκι σου χαμογελώντας στους φουριόζους περαστικούς. Ξαφνικά σου έρχεται η επιθυμία να μπεις μέσα σε ένα βαγόνι. Προλαβαίνεις στο τσακ και ακούς την πόρτα να κλείνει πίσω σου. Προορισμός; Το άπειρο! Στο κάτω κάτω η διαδρομή είναι που μετράει για εσένα. Συζητάς για λίγο με την γριά κυρία που κάθεται δίπλα σου μέχρι που σου λέει "αυτή είναι η στάση μου". Εσύ απλώς κουνάς το κεφάλι σου καταφατικά. Δυο στάσεις αργότερα ανάμεσα στο πλήθος ξεχωρίζεις έναν νεαρό με ακουστικά στα αυτιά να μπαίνει μέσα. Τον παρατηρείς να βγάζει ένα βιβλίο από την τσάντα του και όταν σε κοιτάει και αυτός χαμογελάς. Κόσμος (!), πολύς κόσμος. "Είναι ωραία εδώ" σκέφτεσαι. Μα αργά ή γρήγορα πρέπει να επιστρέψεις στην πραγματικότητα. Σηκώνεσαι, κοιτάς για άλλη μια φορά τον κόσμο και βγαίνεις έξω. Αναστενάζεις ελαφρά και συνεχίζεις από εκεί που είχες μείνει.

Τρίτη, 17 Απριλίου 2012

Ένα ακόμη Σαββατοκύριακο

".....and the sky may look blue......" 
Μα ναι, μα και βέβαια(!). Εκείνη τη νύχτα οι Floyd παίζανε την μουσική τους μόνο για τους εφήβους.

Ο καπνός αιωρούταν στην ατμόσφαιρα. Τα κεράκια τρεμόπαιζαν στις γωνίες του δωματίου. Η παρέα ευχάριστη. Μια βαθιά εισπνοή και μετά εκπνοή. Βγάζεις τον καπνό από τα ρουθούνια και τον παρατηρείς να απομακρύνεται και τελικά να διαλύεται. Τα χείλια σου τραβιούνται σε ένα μικρό χαμόγελο.
                                                                               Φωτ: Ζαγοροχώρια-Κήποι 2012

Και τότε ξυπνούσαν μέσα τους οι φιλόσοφοι την νύχτας. Γονείς (!) για πάρτε μάτι τα έφηβα παιδιά σας να μένουν άγρυπνα με όλες αυτές τις φιλοσοφικές συζητήσεις του μεταμεσονυκτίου. Που είστε τώρα άραγε; Μάλλον μέσα στο μυαλό τους.

"Άσε κάτω την μπύρα!"
"Σβήσε το τσιγάρο!"
"Πάνε για ύπνο σιγά σιγά!"

Και οι έφηβοι με την σειρά τους γελάνε ειρωνικά και κατεβάζουν άλλη μια γουλιά. Καλύτερα έτσι, μόνο έτσι θα μάθουν τον πραγματικό κόσμο πιστεύουν. Ίσως να έχουν και δίκιο τελικά.

Ρουφάς άλλη μια τζούρα ενώ νιώθεις τους μύες σου να χαλαρώνουν ολοένα και περισσότερο. Βγάζεις τον καπνό από το στόμα και ξαπλώνεις προς τα πίσω. Διαύγεια. Σαν να σου φαίνονται όλα λίγο πιο ποιητικά τώρα. Σαν να σου αρέσει η όλη ατμόσφαιρα τελικά.

Κεράκια στο τραπέζι, στη βιβλιοθήκη, στο πάτωμα. Ξαπλώνεις στο κρεβάτι και χαμογελάς παιχνιδιάρικα προς το μέρος μου. Το όλο σκηνικό θυμίζει ταινία μάλλον. Τώρα πια οι φιλόσοφοι της νύχτας έχουν χαθεί μέσα στα φιλιά και τις αγκαλιές. Τώρα πια λίγα πράγματα έχουν σημασία.