Παρασκευή, 27 Απριλίου 2012

ΜΕΤΡΟ

                                                                             Φωτ: Bruce Davidson-Subways     

Κατεβαίνεις με απαλό βήμα τα σκαλιά που οδηγούν στο μετρό χωρίς να βιάζεσαι. Κάθεσαι στο παγκάκι και περιμένεις. Δεν περνάει πολύ ώρα και ακούς τον χαρακτηριστικό ήχο των φρένων. Ο κόσμος γύρω σου τρέχει, μπορείς άραγε να συμβαδίσεις μαζί του; Προς το παρόν αποφασίζεις πως όχι και έτσι κάθεσαι στο παγκάκι σου χαμογελώντας στους φουριόζους περαστικούς. Ξαφνικά σου έρχεται η επιθυμία να μπεις μέσα σε ένα βαγόνι. Προλαβαίνεις στο τσακ και ακούς την πόρτα να κλείνει πίσω σου. Προορισμός; Το άπειρο! Στο κάτω κάτω η διαδρομή είναι που μετράει για εσένα. Συζητάς για λίγο με την γριά κυρία που κάθεται δίπλα σου μέχρι που σου λέει "αυτή είναι η στάση μου". Εσύ απλώς κουνάς το κεφάλι σου καταφατικά. Δυο στάσεις αργότερα ανάμεσα στο πλήθος ξεχωρίζεις έναν νεαρό με ακουστικά στα αυτιά να μπαίνει μέσα. Τον παρατηρείς να βγάζει ένα βιβλίο από την τσάντα του και όταν σε κοιτάει και αυτός χαμογελάς. Κόσμος (!), πολύς κόσμος. "Είναι ωραία εδώ" σκέφτεσαι. Μα αργά ή γρήγορα πρέπει να επιστρέψεις στην πραγματικότητα. Σηκώνεσαι, κοιτάς για άλλη μια φορά τον κόσμο και βγαίνεις έξω. Αναστενάζεις ελαφρά και συνεχίζεις από εκεί που είχες μείνει.

2 σχόλια: