Σάββατο, 9 Ιουνίου 2012

Μια σχέση μισητής αγάπης

Μισώ να βρίσκομαι σε πόλη όταν έρχεται το Καλοκαίρι. Το μισώ με όλη μου την ψυχή. Μισώ τα αμάξια, μισώ την σκόνη που κολλάει πάνω μου, μισώ την αφόρητη και αποπνικτική ζέστη που πλανιέται την ημέρα στο αέρα, μισώ την υγρασία τα βράδια, μισώ το γεγονός πως είμαι μια κολλώδης μύγα όλη την ώρα, μισώ τον ήχο των τζιτζικιών, μισώ τον μίζερο εαυτό μου που λιώνει τον κώλο του στην καρέκλα του υπολογιστή τα μεσημέρια, μισώ το γεγονός ότι τα πρωινά ξυπνάω από την ζέστη. Μισώ εσένα.

Θα μπορούσα να περάσω όλο το Καλοκαίρι στο πιο απομακρυσμένο κολώνησο. Πραγματικά θα μπορούσα. Αγαπώ την θάλασσα, αγαπώ το γεγονός ότι το τελευταίο πράγμα που ακούω πριν κοιμηθώ και το πρώτο όταν ξυπνήσω είναι ο ήχος των κυμάτων, αγαπώ την δροσιά το πρωί, την γλυκιά ζέστη το μεσημέρι που μου φέρνει υπνηλία και το κρύο τα βράδια, αγαπώ το κολύμπι, αγαπώ τον ήχο των τζιτζικιών, αγαπώ την αρμύρα που πλανιέται στον αέρα μέρα και νύχτα, αγαπώ την σκιά, αγαπώ την παραλία, αγαπώ την φωτιά, αγαπώ το φεγγάρι. Αγαπώ εσένα.

Αναρωτιέμαι τι νιώθεις για εμένα Καλοκαίρι. Αποστροφή για την διχασμένη μου προσωπικότητα ίσως; Κουνάς τα μάτια σου κοροϊδευτικά όταν μένω μόνο με τα εσώρουχα για να σε αντέξω; Γελάς όταν κλείνω τα παντζούρια σε μια προσπάθεια να σε αποδιώξω; Χαμογελάς σαν γονιός όταν πλατσουρίζω στο νερό; Συμμερίζεσαι την ευτυχία μου όταν ξαπλώνω στην παραλία πριν την δύση;

Με μισείς καθόλου όπως σε μισώ εγώ; Με αγαπάς όπως σε αγαπάω εγώ;


                                                                                                          Χαλκιδική 2011

2 σχόλια:

  1. ή μήπως... αγαπημένου μίσους;
    κάπως έτσι όμως δεν είναι όλόκληρη η ζωή; Υπό βροχή, υπό το σεληνόφως, επί της μουσικής, επί αγάπης και πάθους ίσως, υπέρ του δέοντος, υπέρ ασφάλειας και αποστροφής μάλλον.
    Κάπως έτσι δεν είναι;
    Χαμογελαστά με δύο πέτρες στην τσέπη, όσφρηση στα ρουθούνια, πανδαισίες στον ουρανίσκο, κούραση στα πέλματα, κόκκινο στα χείλη.
    "πόσο πολύ μ´αρέσει να σε κοιτάζω, κι όσο σε αγγίζω κι άλλο τόσο που δεν σ´αγγίζω, τόσο να σε αγαπώ
    τον ήλιο να βλέπω όπου γυρίζει να γυρνάω κι εγώ
    με το φεγγάρι παλεύω, τον χειμώνα γυρεύω"
    Συμπέρασμα; Αμοιβάιο είναι. Αμφέβαλλε κι αφέσου!

    Καλό μεσημέρι...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Καλησπέρα αγαπητέ dim!
    Τα λόγια σου με αφήνουν άφωνη, μπορώ να πω πως ταυτίζομαι με την λογική σου κάτι παραπάνω από πολύ.

    Εύχομαι ένα ενδιαφέρον απόγευμα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή