Τετάρτη, 12 Σεπτεμβρίου 2012

Νύχτα

Βέροια 09/12

Αρχίζουμε με τα πιτσιρίκια των 10. Πάντα κινούνται σε μπουλούκια και πάντα (μα πάντα) κάνουν φασαρία. Σέρνουν ποδήλατα, μπάλες και κάθε λογής παιχνίδια και ξεσηκώνουν όλη τη γειτονιά. Όσο αραιώνει το πλήθος, τόσο ησυχάζουν. Μέχρι που θα μείνει το τελευταίο αγοράκι που θα τρέξει τα τελευταία μέτρα μέχρι το σπίτι του.

Και να η δεύτερη παρέα(!), τα κορίτσια των 11. Μόλις άρχισαν να κάνουν εξόδους και η μαμά επιτρέπει να μένουν έξω μέχρι τις 11, κάποιες φορές 11:30 (βαριά-βαριά). Γελάνε πολύ, κοιτάνε με περιέργεια τους περαστικούς για τους οποίους μόλις αρχίζει η νύχτα και είναι ντυμένες λες και γυρίζουν από σχολική γιορτή. Αν κάποια γυρίσει μόνη της λίγο αργότερα πρέπει να αντιμετωπίσει τα αγόρια των 12.

Ορίστε και η παρέα των 12. Ξέβγαλτα αγοράκια γάλακτος, νομίζουν πως έγιναν άντρες, τώρα τελευταία κρατάνε και από μια μπύρα το καθένα. Κάνουν θόρυβο και ο μπαρμπα-Γιώργος από πάνω που έχει αϋπνίες τους βάζει τις φωνές. Όταν περάσει κάποιο κορίτσι σφυρίζουν και το καλούν στην παρέα τους.  Όταν βέβαια τύχει να γυρνάει κάποιος από την παρέα μόνος του κοιτάζει δεξιά και αριστερά, ελέγχει κάθε γωνιά, περπατάει γρήγορα και φοβάται τη σκιά του.

Μάλιστα! Κατέφθασε και το ατρόμητο δίδυμο των 1. Περπατάνε αγκαλιά, γελάνε και που και που φιλιούνται. Όταν αυτή τον χώρισε, αυτός την ακολουθούσε από απόσταση για να βεβαιωθεί πως θα γυρίσει πίσω ασφαλής. Μέχρι που τα ξαναβρήκαν. Δεν νομίζω να της το είπε ποτέ.

Καθ' όλη τη διάρκεια περνάνε και αυτοί που απλώς έτυχε να είναι στη γειτονιά. Κάθε νύχτα είναι διαφορετική αλλά πάντα εντοπίζω τον τύπο "ακουστικά στα αυτιά", την "βασίλισσα του χορού" και τον "από παρέα σε παρέα".

Με αυτά και με εκείνα έφτασε και η ώρα για το γκρουπ των 2. Αποτελείται από αγόρια και κορίτσια ντυμένα στην τρίχα, γελάνε πολύ, πίνουν πολύ και το μόνο που ψάχνουν είναι ένα σπίτι για να γαμήσουν.

Και τώρα αρχίζουν τα ωραία(!). Τα κορίτσια των 3 στρίβουν από τη γωνία. Φοράνε σχεδόν όλες καπέλο και τον χειμώνα κρατάνε από μια μεγάλη ομπρέλα. Φοράνε στενά σακάκια, γάντια, μακριές, αλλά μοδάτες φούστες, και μαύρα παπούτσια. Σίγουρα στο πακέτο είναι και ακριβά αρώματα τα οποία όμως δεν μπορώ να μυρίσω από εδώ. Το όλο σκηνικό μοιάζει να έχει βγει από κάποια άλλη εποχή. Αναρωτιέμαι σε ποια μαγαζιά πηγαίνουν.

Φτάσαμε και σε αυτές τις ώρες λοιπόν. Άνθρωποι των 4-6. Πουτάνες, μεθυσμένοι, ναρκομανείς, ομοφυλόφιλοι, νταβατζήδες, εγκληματίες και περίεργα τυπάκια.

Δειλά δειλά ανατέλλει ο ήλιος. Η νύχτα τελείωσε.

Τρίτη, 4 Σεπτεμβρίου 2012

Κενό (part2)



Μα το δωμάτιο φαντάζει μικροσκοπικό κάτι τέτοιες ώρες, φαντάζει ασφυκτικά γεμάτο.

Μα το κρεβάτι φαντάζει τεράστιο κάτι τέτοιες στιγμές, φαντάζει απελπιστικά άδειο.

Ξέρεις μια ελπίδα χωρίς λογική με κάνει να κοιμάμαι στην άκρη του κρεβατιού, μαζεμένη, να κοιτάζω όλο αυτό τον τεράστιο και μεγαλοπρεπές χώρο που άφησες πίσω σου.
Αυτή η παράλογη ελπίδα με κάνει να νιώθω το κρύο του τοίχου κάθε βράδυ.

Μέχρι που αυτή η ελπίδα αρχίζει και έχει ίδιο χρώμα μάτια
                                                                         με τον φόβο
                                                                        με τον πόνο
                                                                        με το κενό.