Πέμπτη, 7 Νοεμβρίου 2013

Με αεροπλάνα

"Κοίτα τα αεροπλάνα πως πετούν"
μου λες
πέρασαν οι ημέρες
που κοιτούσες ψηλά, χαμογελούσες
και μου έδειχνες
εκείνες τις "δυο χαρούμενες άσπρες πεταλούδες"
Τώρα ήρθαν οι παρελάσεις
και οι εθνικές εορτές,
με τις στολές
με τα συγχρονισμένα βήματα
και τα αεροπλάνα τους.
να πετούν στους κάποτε
καθάριους ουρανούς.
δήθεν για να τιμήσουμε τους νεκρούς,
ανάθεμα και αν ξέρει κανείς
γιατί πέθαναν
δήθεν για να μην
ευτελίσουμε την θυσία τους,
επιλέγοντας να την ευτελίζουμε
με τόσους άλλους τρόπους.
δήθεν.
Κι εσύ τώρα κοιτάς τα αεροπλάνα
γιατί σε συναρπάζει η ομορφιά τους,
λες

Θα ζω με την ελπίδα
πως κάποτε
θα ξαναδείς ομορφιά
στα όμορφα πράγματα
κι όχι
σε αυτά τα άσκημα
που σε έμαθαν
πως πρέπει να σου αρέσουν.
Θα ζω με την ελπίδα
πως θα φτάσεις σε τέτοιο σημείο
που το μόνο πράγμα
που θα μπορείς να κάνεις
είναι να γυρίσεις πίσω,
στις "δυο χαρούμενες άσπρες πεταλούδες"

Κυριακή, 20 Οκτωβρίου 2013

Άπειρες στιγμές

                                                                                Τουρκοπηγή-Πήλιο 16/08/13
Το πρώτο πράγμα που ακούω είναι η θάλασσα.
Αιώνια σκάει το κύμα της στις ακρογιαλιές,
όταν η θάλασσα χαθεί,
ίσως να χαθεί και το πνεύμα μου.
Από λίγο πιο πάνω ακούγονται indie μουσικές,
όμορφες μουσικές, μουσικές ψυχής.
Ο ουρανός φτιάχτηκε για εμάς απόψε
και το λαούτο πάλλει τα εγώ μας στις νότες του.
Συνομιλίες, γέλια, μουσικές,
εγώ κι εσύ.
Κυρίως εσύ.
Όλη η κούραση μετασχηματίστηκε σε συναισθηματική φόρτιση
που αδυνατεί να εκφραστεί με ανθρώπινους ήχους.
Ίσως αυτά που νιώθω να κρύβονται
πίσω από τη μουσική,
τη θάλασσα,
τον ουρανό
και το άγγιγμα μας.

Πέμπτη, 26 Σεπτεμβρίου 2013

Αμερικές

Μα θα έρθει και ο καιρός
που θα ανακαλύψουμε κι άλλες Αμερικές
σε κοντινά και μακρινά σύμπαντα.
Kαι το μόνο πράγμα για το οποίο
σκοτίζεται η σκέψη μου
είναι μήπως τις ευτελίσουμε κι αυτές,
μήπως η όποια φύση τους
γίνει διαστημικό τσιμέντο,
και η μορφή ζωής τους
γίνει όμοια με αυτήν
την εγωιστική δικιά μας.

Παρασκευή, 20 Σεπτεμβρίου 2013

Μ.Κ. #2

Μα νομίζω κατάλαβα γιατί δεν αδειάζεις την τσάντα σου. Αρχικά πίστευα πως απλώς βαριόσουν, αλλά τελικά ίσως να το κάνεις για να θυμάσαι αυτά που έζησες και πότε πότε να χαμογελάς στη θύμησή τους. Τα μολύβια του σχεδίου για να θυμίζεις στον εαυτό σου το γεγονός πως μπορείς να σκετσάρεις, τα σενάρια από παλιές παραστάσεις για να μην χάσεις τον εαυτό σου στην τρίτη λυκείου και να θυμάσαι τι είναι αυτό που πραγματικά θέλεις να κάνεις στη ζωή σου, τα βρώμικα και μολυβιασμένα φιλτράκια "του παππού" για να θυμάσαι την εποχή που έστριβες αντί να παίρνεις εργοστασιακά. Ύστερα έχουμε εισιτήρια ΚΤΕΛ, εισιτήρια αστικών, περιτυλίγματα από καραμέλες, χάπια ριγμένα χύμα, αποδείξεις, χίλια μύρια πράγματα να σου θυμίζουν αυτά που ήσουν και αυτά που είσαι.

Κυριακή, 1 Σεπτεμβρίου 2013

Μια βραδιά είδα τα φλεγόμενα μάτια σου

Και όλο λαχταρώ
να βλέπω
τα αστέρια πιο συχνά.
εδώ μας έφαγε το φως της πόλης
βλέπεις
και όλο προσμένω
πότε θα ξανακούσω
τη θάλασσα
να σκάει στην ακρογιαλιά ακούραστα
και πότε θα ξαναμυρίσω
την πανέμορφη
αρμύρα της.
Και ξέρεις,
δεν προσπαθώ να το παίξω
και καμιά ποιήτρια
επειδή αλλάζω σειρά
όταν κάνω παύση
με το μυαλό μου

αλλά μια βραδιά
πίσω από τα αστέρια
είδα τα φλεγόμενα μάτια σου
και πίσω από τον ήχο
της θάλασσας
άκουσα τον γδούπο
της καρδιάς σου.
και τέλος
μέσα στην αρμύρα
μύρισα το μεθυστικό
σου άρρωμα.
Αυτά τα λίγα
μπορώ να εκφράσω
με λέξεις απόψε
και ίσως αύριο
να βρω τρόπους
να εγκωμιάσω την ύπαρξή σου
καλύτερα



Σάββατο, 22 Ιουνίου 2013

Επαναστατημένοι έρωτες ή ερωτικές επαναστάσεις;


Ξεκινάμε με ένα μούδιασμα,
παύση.
ή τώρα θα γίνει η επανάσταση
ή θα ήμαστε για πάντα
μέσα στα σκατά.

και ο έρωτας;
τι θα απογίνει μ' ετούτον;
Διάβασα σε ένα βιβλίο
πως ο έρωτας
δεν συμβαδίζει με την επανάσταση.

και οι απαναστατικοί έφηβοι;
πως θα τα βγάλουν πέρα
χωρίς τον έρωτα;
Για αυτούς είναι
σαν το οξυγόνο βλέπεις.

ο έρωτας είναι
μια επανάσταση
και η επανάσταση
ένας έρωτας.
Παρόλα αυτά όμως,

μαζί δεν τα συναντάς συχνά.
κάτι τέτοιες ώρες αυτά σκέφτομαι,
και αναρωτιέμαι
αξίζει να ερωτευτείς
ή μήπως να επαναστατήσεις;

Πέμπτη, 20 Ιουνίου 2013

Νέα περί του θανάτου της ψυχής

     Ήταν αυτό το κορίτσι. Περπατούσε και επέπλεε, τα πόδια της αέρινα φάνταζαν να μην ακουμπάνε το έδαφος, ίσως και να μην το ακουμπούσαν. Πάντα χαμογελαστή, πάντα καλοσυνάτη. Την έβλεπα να πίνει καφέ και τσάι (ποτέ το ίδιο δεύτερη φορά) στον Βάτραχο*, συνήθως με ένα βιβλίο στο χέρι. Άλλες φορές καθόταν με παρέα και συζητούσαν και πάντα φαινόταν λες και η κουβέντα τους ήταν ζωτικής σημασίας. Μια φορά μόνο έτυχε να της μιλήσω όταν πήγαμε να καθήσουμε στον Βάτραχο με τα παιδιά.
     Πλησίασα στο τραπέζι που καθόταν, διάβαζε ένα βιβλίο, "Ο διαρρήκτης που ζωγράφιζε σαν τον Μοντριάν" αυτή τη φορά, καθάρισα τον λαιμό μου, "Συγγνώμη, θα μπορούσα να πάρω την καρέκλα ή περιμένεις παρέα;". Αυτή ξαφνιάστηκε και με κοίταξε απότομα όλο απορία. Στεναχωρήθηκα που την έβγαλα από τον κόσμο που είχε χαθεί. Ευθύς η απορία έφυγε και ένα καθηλωτικό χαμόγελο πήρε την θέση της. "Βεβαίως" μου είπε γνέφοντας. Κατέβαλα μεγάλη προσπάθεια για να απεγκλωβιστώ από τα μάτια της. Τι μάτια και αυτά, άβυσσος της αβύσσου, τραγουδούσαν σε μα άγνωστη σε εμένα γλώσσα. Ξαφνικά συνειδητοποίησα πως χαμογελούσα. "Ευχαριστώ πολύ" είπα και η φωνή μου ακούστηκε βραχνή. Ξανακαθάρισα το λαιμό μου, σήκωσα την καρέκλα, "Να έχεις μια όμορφη ημέρα" άκουσα τον εαυτό μου να λέει. Ωσάν μεθυσμένη τρέκλισα μέχρι το τραπέζι μου. Κοίταξα πάνω από τον ώμο μου και την είδα να με κοιτάει με ένα στραβό χαμόγελο, για άλλη μια φορά πάλεψαν μέσα μου άγνωστα ένστικτα μέχρι να καταφέρω να πάρω τα μάτια μου από τα δικά της.
     Την επόμενη μέρα διάβασα στην εφημερίδα για τον θάνατό της. Χάθηκε λέει μέσα σε ένα όνειρο και αποφάσισε να μην ψάξει τον δρόμο του γυρισμού, έχασε το μυαλό της στις ομορφιές του ονείρου και την ψυχή της στην ελευθερία του. Το άρθρο δεν έγραφε τίποτα άλλο προς απογοήτευσή μου. Μόνο μετά από καιρό άκουσα πως το σώμα της έμοιαζε με το δικό μου και πως το πνεύμα της βρέθηκε στα μάτια μου.






















*καφετέρια

Σάββατο, 15 Ιουνίου 2013

Every little detail

I've missed that you know.
I've missed knowing every little detail of someone.
The way they smile, their facial expressions and the way they move.
The way they laugh, they breathe in and out and their heartbeat.

I've missed knowing every little detail of their bodies.
This scar on their left knee and the other one on their back.
Their magnificent collar bones and breathtaking spine.
I've missed tracing their little perfect imperfections with my fingers.

I've missed knowing the way they think and react to situations.
I've missed knowing their minds, their souls and their beings.

But most importantly, I've missed them knowing every detail of me.
Every little perfect imperfection of my body and every little sad corner of my soul.

Δευτέρα, 20 Μαΐου 2013

Μην και τυχόν πούμε ευτυχώς

Μας φάγανε, βλέπεις, τα φροντιστήρια και τα διαβάσματα, μην και τυχόν μας μείνει χρόνος να κοιταχτούμε στα μάτια. Μην και τυχόν ερωτευθούμε στα σοκάκια της μικρής μας γειτονιάς. Μην και τυχόν οι έφηβοι γίνουν αθάνατοι.

Μας έφαγε, βλέπεις, η πόλη και το καυσαέριο σε αυτόν τον τόπο. Μην και τυχόν αναπνεύσουμε οξυγόνο. Μην και τυχόν δούμε καθάριο ουρανό. Μην και τυχόν ζήσουμε παραπάνω από αυτό που μας αναλογεί.

Ευτυχώς, να λέμε, που καταφέραμε να διατηρήσουμε τις σκέψεις μας άθικτες και τα πνεύματα μας ελεύθερα σε τούτους τους καιρούς. Και που και που τα καταφέρνουμε να χανόμαστε ο ένας στο βλέμμα του άλλου.

Τετάρτη, 1 Μαΐου 2013

Νιώσε


Κοίτα γύρω σου αγαπητή μου. Δες το μεγαλείο της φύσης. Νιώσε τον δροσερό αέρα στο πρόσωπό σου. Νιώσε κάθε κύτταρο του κορμιού σου να πάλλεται κάτω από τον απογευματινό ήλιο. Για μια φορά μόνο κλείσε τα μάτια σου και νιώσε.

Ζωή γύρω σου, ψάξε πέρα από τις πόλεις της ασφάλτου και βρες την ζωή. Όλα είναι τόσο απλά και ταυτόχρονα τόσο ιδιοφυή. Το ποτάμι κατεβαίνει το βουνό και χύνεται στη θάλασσα, ποιο ποτάμι το αψήφησε ποτέ αυτό; Το δυνατό ζώο τρώει το αδύναμο και το αδύναμο το πιο αδύναμο. Τελικά όλα βρίσκουν τον δρόμο τους.

Γιατί η αλήθεια είναι πως η ζωή δεν είναι περίπλοκη, εμείς είμαστε περίπλοκοι. Περίπλοκοι και μπερδεμένοι. Προσπαθούμε να ελέγξουμε τα πάντα, προσπαθούμε να δαμάσουμε τη φύση και να επιβληθούμε στη ζωή. Γιατί έτσι ήμαστε εμείς, περίπλοκοι και μπερδεμένοι.

Τετάρτη, 17 Απριλίου 2013

Αθάνατοι Έφηβοι (απόσπασμα)


Πάρε την ενέργεια όλου του σύμπαντος
και κλείσ' την στο πιο μικρό κουτάκι που θα βρεις.

Ύστερα πάρε την ύπαρξή σου
και βάλ' την κι αυτή στο κουτάκι.

Άσε τον εαυτό σου να γίνει ένα με το σύμπαν
και τότε ίσως νιώσεις όπως νιώθουν οι αθάνατοι έφηβοι.

Γιατί κάπως έτσι είμαστε εμείς οι αθάνατοι έφηβοι,
ένα με το σύμπαν και την ενέργειά του.

Κυριακή, 7 Απριλίου 2013

Πάει το όνειρο

Ίσως αύριο βράδυ ονειρευτώ πως ήρθες επιτέλους να με λυτρώσεις. Πως όλο το απόγευμα ακούγαμε τις μουσικές μας και μιλούσαμε για πράγματα απλά. Και πως αργότερα σε τύλιξα με μια κουβέρτα και καθίσαμε να δούμε χαζομάρες στο χαζοκούτι. Και πως, τέλος, αφού κουράσαμε το μυαλό μας στην κουβέντα και την ψυχή μας στο συναίσθημα μας πήρε ο ύπνος αγκαλιά.


Μα πάει το όνειρο, το τύλιξε η πραγματικότητα. Κι εγώ ακόμη νοσταλγώ τα καλοκαίρια που δεν ζήσαμε στη μικρή μας γειτονιά και τους χειμώνες που δεν χιόνισε αρκετά.

Πέμπτη, 28 Μαρτίου 2013

Μ.Κ.

Εκείνες τις νύχτες έπνιγα τον πόνο μου στο νέκταρ και την αμβροσία. Ξάπλωνα στο μπαλκόνι και το μόνο πράγμα που με ενδιέφερε πραγματικά ήταν το θεϊκό πιοτό. Έκλεινα τα μάτια μου και σταματούσα να υπάρχω, έτσι απλά. Όλη μου η ύπαρξη συρρικνωνόταν σε αυτήν τη μικρή μπάλα φωτός που περιέκλειε την αίσθηση πως κάποτε έζησα. Και κάθε ώρα που περνούσε έπνιγα τον πόνο μου όλο και περισσότερο, όλο και καλύτερα. Θα περίμενε κανείς πως θα ερχόταν το πρωί κάποια στιγμή, αλλά το αστείο είναι πως δεν ήρθε ποτέ. Όσο περνούσε η ώρα απλώς σκοτείνιαζε όλο και περισσότερο, μέχρι που άρχισαν να σβήνουν και τα αστέρια, ενώ τελευταία χάθηκε και η μεγαλοπρέπεια του φεγγαριού, αφήνοντας πίσω σκοτάδι και χάος. Σκοτάδι και μεγαλοπρεπές χάος. Εγώ, από την άλλη πλευρά, είχα πάρει την συρρικνωμένη ύπαρξη μου και είχα κλειστεί στα μπουντρούμια της κρύας από το μάρμαρο καρδιάς μου. Για να πω την αλήθεια νομίζω πως μου άρεζε εκεί κάτω. Δεν υπήρχε χρόνος, ούτε χώρος, υπήρχε μόνο το κρύο μάρμαρο, ο αέρας που φυσούσε την ύπαρξή μου κι εγώ. Ήταν ωραία εκεί κάτω.

Παρασκευή, 22 Μαρτίου 2013

Ένας χρόνος


Μα το φθινόπωρο θα έρθει και πάλι και θα ξεπλύνει με τις βροχές του τις πληγές του καλοκαιριού. Το κρύο του χειμώνα θα παγώσει την ανόητη καρδιά μου και το χιόνι γλυκά θα θάψει κάθε ανάμνηση σου. Μα σαν έρθει η άνοιξη και με βγάλει από την άσπρη λήθη μου, οι δροσεροί αέρηδες θα πάρουν μακριά την θλίψη μου και θα νιώσω ζωντανή ξανά.
Το μόνο που εύχομαι, είναι να μην έρθει το καλοκαίρι και φέρει μαζί του τις αβάσταχτα όμορφες ημέρες και τις επίπονα μαγευτικές νύχτες του. Φοβάμαι μην και μετατρέψει όλα αυτά που έχουν σημασία σε φαντάσματα ξανά, μην και γίνει ό,τι έγινε εκείνο το καλοκαίρι.

Σάββατο, 16 Φεβρουαρίου 2013

Έγινε η αγάπη μίσος

Μα κρύφτηκε ο ήλιος πίσω από τα μάτια σου
και το φεγγάρι πίσω από το χρώμα τους.

Μα το νησί έγινε πόλη και η θάλασσα καυσαέρια.
Και οι μέρες φαντάζουν εβδομάδες τώρα.

Μα η αγάπη μου έγινε μίσος και ο πόθος πόνος.
Και εσύ φαντάζεις σκιά αυτού που ήσουν.


Τετάρτη, 13 Φεβρουαρίου 2013

Πηγαίο μίσος

Μα ήταν σαν εχθές
που διαβάζαμε στα βιβλία για τα μπερδεμένα συναισθήματα των εφήβων
και βλέπαμε στις ταινίες τους τρελούς τους έρωτες.
Αλλά να που σήμερα τα ζούμε απογοητευμένοι
γιατί τα μπερδεμένα συναισθήματα δεν είναι παρά ανεξέλεγκτες σκέψεις
και οι τρελοί έρωτες πηγαίο μίσος.

Ίσως φταίει που οι ψυχές μας φαντάζουν κόκκινες τον περισσότερο καιρό
και τα μπλε διαλείμματα κρατάνε όλο και λιγότερο τώρα.
Ίσως φταίει που οι πρίγκιπες γινήκαν πρόστυχοι
και οι πριγκίπισσες σνομπαρία τριγυρνάν' στα πάρκα.
Ίσως φταίει που νιώθουμε την καρδιά μας να πονάει
και το μυαλό αφοπλισμένο την κοιτά.

                                                                                                      Βερολίνο 04-2012

Δευτέρα, 4 Φεβρουαρίου 2013

Αδρεναλίνη

Ήταν Κυριακή απόγευμα γύρω στις έξι. Η Άρτεμις περπατούσε κατευθυνόμενη προς το σπίτι της αφηρημένη. Σταμάτησε στο φανάρι μιας διάβασης και κοίταξε τον ουρανό, ενώ συνειδητοποιούσε πως είχε ακόμη πολύ φως για να είναι έξι. Χαμογέλασε καθώς σκέφτηκε πως οι ημέρες μεγάλωναν. Έστρεψε το βλέμμα της ξανά στον επίγειο κόσμο για να δει πως είχε ανάψει πράσινο. Άρχισε να περαπτάει και πάλι εξίσου αφηρημένη. Τα γεγονότα που συνέβησαν ύστερα κράτησαν δύο με τρία δευτερόλεπτα, αλλά αν ρωτούσες της Άρτεμις θα ορκιζόταν πως διέρκεσαν πολύ περισσότερο.

Είχε διασχίσει το ένα τρίτο της απόστασης και είχε όλο το βάρος της στο αριστερό πόδι όταν το μάτι της έπιασε μια κίνηση στα αριστερά της, ενώ σχεδόν ταυτόχρονα άκουσε φρένα να σκληρίζουν. Το αμάξι ήταν ένα Alfa Romeo και ο προφυλακτήρας του βρήκε ακριβώς το κέντρο του μηριαίου οστού. Το λίπος και οι μύες που το περιέβαλλαν δεν ήταν ούτε κατά διάνοια ικανά να το προστατεύσουν από τέτοια σύγκρουση. Το κόκαλο έσπασε με την ευκολία που θα έσπαγε μια οδοντογλυφίδα και η Άρτεμις ένιωσε στην σάρκα της τις μυτερές προεξοχές του κοκάλου της. Αιωρήθηκε για λίγα δέκατα του δευτερολέπτου και πέφτοντας ένιωσε ένα ένα τα πλευρά της να χτυπάνε με δύναμη στο καπό μέχρι που βρέθηκε ξέπνοη ξαπλωμένη ανάσκελα στο δρόμο.

Περίμενε υπομονετικά να φτάσει στον εγκέφαλό της η πληροφορία του πόνου, τον οποίο όμως δεν ένιωσε ποτέ καθώς την στιγμή που έφτανε η πληροφορία είχε ήδη αρχίσει η έκλυση αδρεναλίνης, η οποία και παραμέρησε κάθε άλλη αίσθηση. Η Άρτεμις χαμογέλασε. Αδρεναλίνη.

Παρασκευή, 25 Ιανουαρίου 2013

Να είσαι νέος

Ω! Μα τι ωραίο αίσθημα το να είσαι νέος. Να είσαι ερωτευμένος, παράλογος, παθιασμένος, ηλίθιος και παρορμητικός. Οι ηλιόλουστες μέρες να υπάρχουν για το γέλιο σου και οι βροχερές για τα μπερδεμένα αισθήματά σου. Και τις νύχτες να έχεις πάντα πολύ καλύτερα πράγματα να κάνεις από τον ύπνο.

Οh....να είσαι νέος... Να είσαι εγκλωβισμένος ανάμεσα στο πρωινό σχολείο και το μεσημεροαπογευματινό φροντιστήριο. Οι ηλιόλουστες μέρες να υπάρχουν για τις ασκήσεις σου και οι βροχερές για την αποστήθιση. Και τις νύχτες να υπάρχει πάντα μια επανάληψη που πρέπει να γίνει.