Σάββατο, 16 Φεβρουαρίου 2013

Έγινε η αγάπη μίσος

Μα κρύφτηκε ο ήλιος πίσω από τα μάτια σου
και το φεγγάρι πίσω από το χρώμα τους.

Μα το νησί έγινε πόλη και η θάλασσα καυσαέρια.
Και οι μέρες φαντάζουν εβδομάδες τώρα.

Μα η αγάπη μου έγινε μίσος και ο πόθος πόνος.
Και εσύ φαντάζεις σκιά αυτού που ήσουν.


Τετάρτη, 13 Φεβρουαρίου 2013

Πηγαίο μίσος

Μα ήταν σαν εχθές
που διαβάζαμε στα βιβλία για τα μπερδεμένα συναισθήματα των εφήβων
και βλέπαμε στις ταινίες τους τρελούς τους έρωτες.
Αλλά να που σήμερα τα ζούμε απογοητευμένοι
γιατί τα μπερδεμένα συναισθήματα δεν είναι παρά ανεξέλεγκτες σκέψεις
και οι τρελοί έρωτες πηγαίο μίσος.

Ίσως φταίει που οι ψυχές μας φαντάζουν κόκκινες τον περισσότερο καιρό
και τα μπλε διαλείμματα κρατάνε όλο και λιγότερο τώρα.
Ίσως φταίει που οι πρίγκιπες γινήκαν πρόστυχοι
και οι πριγκίπισσες σνομπαρία τριγυρνάν' στα πάρκα.
Ίσως φταίει που νιώθουμε την καρδιά μας να πονάει
και το μυαλό αφοπλισμένο την κοιτά.

                                                                                                      Βερολίνο 04-2012

Δευτέρα, 4 Φεβρουαρίου 2013

Αδρεναλίνη

Ήταν Κυριακή απόγευμα γύρω στις έξι. Η Άρτεμις περπατούσε κατευθυνόμενη προς το σπίτι της αφηρημένη. Σταμάτησε στο φανάρι μιας διάβασης και κοίταξε τον ουρανό, ενώ συνειδητοποιούσε πως είχε ακόμη πολύ φως για να είναι έξι. Χαμογέλασε καθώς σκέφτηκε πως οι ημέρες μεγάλωναν. Έστρεψε το βλέμμα της ξανά στον επίγειο κόσμο για να δει πως είχε ανάψει πράσινο. Άρχισε να περαπτάει και πάλι εξίσου αφηρημένη. Τα γεγονότα που συνέβησαν ύστερα κράτησαν δύο με τρία δευτερόλεπτα, αλλά αν ρωτούσες της Άρτεμις θα ορκιζόταν πως διέρκεσαν πολύ περισσότερο.

Είχε διασχίσει το ένα τρίτο της απόστασης και είχε όλο το βάρος της στο αριστερό πόδι όταν το μάτι της έπιασε μια κίνηση στα αριστερά της, ενώ σχεδόν ταυτόχρονα άκουσε φρένα να σκληρίζουν. Το αμάξι ήταν ένα Alfa Romeo και ο προφυλακτήρας του βρήκε ακριβώς το κέντρο του μηριαίου οστού. Το λίπος και οι μύες που το περιέβαλλαν δεν ήταν ούτε κατά διάνοια ικανά να το προστατεύσουν από τέτοια σύγκρουση. Το κόκαλο έσπασε με την ευκολία που θα έσπαγε μια οδοντογλυφίδα και η Άρτεμις ένιωσε στην σάρκα της τις μυτερές προεξοχές του κοκάλου της. Αιωρήθηκε για λίγα δέκατα του δευτερολέπτου και πέφτοντας ένιωσε ένα ένα τα πλευρά της να χτυπάνε με δύναμη στο καπό μέχρι που βρέθηκε ξέπνοη ξαπλωμένη ανάσκελα στο δρόμο.

Περίμενε υπομονετικά να φτάσει στον εγκέφαλό της η πληροφορία του πόνου, τον οποίο όμως δεν ένιωσε ποτέ καθώς την στιγμή που έφτανε η πληροφορία είχε ήδη αρχίσει η έκλυση αδρεναλίνης, η οποία και παραμέρησε κάθε άλλη αίσθηση. Η Άρτεμις χαμογέλασε. Αδρεναλίνη.