Σάββατο, 22 Ιουνίου 2013

Επαναστατημένοι έρωτες ή ερωτικές επαναστάσεις;


Ξεκινάμε με ένα μούδιασμα,
παύση.
ή τώρα θα γίνει η επανάσταση
ή θα ήμαστε για πάντα
μέσα στα σκατά.

και ο έρωτας;
τι θα απογίνει μ' ετούτον;
Διάβασα σε ένα βιβλίο
πως ο έρωτας
δεν συμβαδίζει με την επανάσταση.

και οι απαναστατικοί έφηβοι;
πως θα τα βγάλουν πέρα
χωρίς τον έρωτα;
Για αυτούς είναι
σαν το οξυγόνο βλέπεις.

ο έρωτας είναι
μια επανάσταση
και η επανάσταση
ένας έρωτας.
Παρόλα αυτά όμως,

μαζί δεν τα συναντάς συχνά.
κάτι τέτοιες ώρες αυτά σκέφτομαι,
και αναρωτιέμαι
αξίζει να ερωτευτείς
ή μήπως να επαναστατήσεις;

Πέμπτη, 20 Ιουνίου 2013

Νέα περί του θανάτου της ψυχής

     Ήταν αυτό το κορίτσι. Περπατούσε και επέπλεε, τα πόδια της αέρινα φάνταζαν να μην ακουμπάνε το έδαφος, ίσως και να μην το ακουμπούσαν. Πάντα χαμογελαστή, πάντα καλοσυνάτη. Την έβλεπα να πίνει καφέ και τσάι (ποτέ το ίδιο δεύτερη φορά) στον Βάτραχο*, συνήθως με ένα βιβλίο στο χέρι. Άλλες φορές καθόταν με παρέα και συζητούσαν και πάντα φαινόταν λες και η κουβέντα τους ήταν ζωτικής σημασίας. Μια φορά μόνο έτυχε να της μιλήσω όταν πήγαμε να καθήσουμε στον Βάτραχο με τα παιδιά.
     Πλησίασα στο τραπέζι που καθόταν, διάβαζε ένα βιβλίο, "Ο διαρρήκτης που ζωγράφιζε σαν τον Μοντριάν" αυτή τη φορά, καθάρισα τον λαιμό μου, "Συγγνώμη, θα μπορούσα να πάρω την καρέκλα ή περιμένεις παρέα;". Αυτή ξαφνιάστηκε και με κοίταξε απότομα όλο απορία. Στεναχωρήθηκα που την έβγαλα από τον κόσμο που είχε χαθεί. Ευθύς η απορία έφυγε και ένα καθηλωτικό χαμόγελο πήρε την θέση της. "Βεβαίως" μου είπε γνέφοντας. Κατέβαλα μεγάλη προσπάθεια για να απεγκλωβιστώ από τα μάτια της. Τι μάτια και αυτά, άβυσσος της αβύσσου, τραγουδούσαν σε μα άγνωστη σε εμένα γλώσσα. Ξαφνικά συνειδητοποίησα πως χαμογελούσα. "Ευχαριστώ πολύ" είπα και η φωνή μου ακούστηκε βραχνή. Ξανακαθάρισα το λαιμό μου, σήκωσα την καρέκλα, "Να έχεις μια όμορφη ημέρα" άκουσα τον εαυτό μου να λέει. Ωσάν μεθυσμένη τρέκλισα μέχρι το τραπέζι μου. Κοίταξα πάνω από τον ώμο μου και την είδα να με κοιτάει με ένα στραβό χαμόγελο, για άλλη μια φορά πάλεψαν μέσα μου άγνωστα ένστικτα μέχρι να καταφέρω να πάρω τα μάτια μου από τα δικά της.
     Την επόμενη μέρα διάβασα στην εφημερίδα για τον θάνατό της. Χάθηκε λέει μέσα σε ένα όνειρο και αποφάσισε να μην ψάξει τον δρόμο του γυρισμού, έχασε το μυαλό της στις ομορφιές του ονείρου και την ψυχή της στην ελευθερία του. Το άρθρο δεν έγραφε τίποτα άλλο προς απογοήτευσή μου. Μόνο μετά από καιρό άκουσα πως το σώμα της έμοιαζε με το δικό μου και πως το πνεύμα της βρέθηκε στα μάτια μου.






















*καφετέρια

Σάββατο, 15 Ιουνίου 2013

Every little detail

I've missed that you know.
I've missed knowing every little detail of someone.
The way they smile, their facial expressions and the way they move.
The way they laugh, they breathe in and out and their heartbeat.

I've missed knowing every little detail of their bodies.
This scar on their left knee and the other one on their back.
Their magnificent collar bones and breathtaking spine.
I've missed tracing their little perfect imperfections with my fingers.

I've missed knowing the way they think and react to situations.
I've missed knowing their minds, their souls and their beings.

But most importantly, I've missed them knowing every detail of me.
Every little perfect imperfection of my body and every little sad corner of my soul.