Πέμπτη, 20 Ιουνίου 2013

Νέα περί του θανάτου της ψυχής

     Ήταν αυτό το κορίτσι. Περπατούσε και επέπλεε, τα πόδια της αέρινα φάνταζαν να μην ακουμπάνε το έδαφος, ίσως και να μην το ακουμπούσαν. Πάντα χαμογελαστή, πάντα καλοσυνάτη. Την έβλεπα να πίνει καφέ και τσάι (ποτέ το ίδιο δεύτερη φορά) στον Βάτραχο*, συνήθως με ένα βιβλίο στο χέρι. Άλλες φορές καθόταν με παρέα και συζητούσαν και πάντα φαινόταν λες και η κουβέντα τους ήταν ζωτικής σημασίας. Μια φορά μόνο έτυχε να της μιλήσω όταν πήγαμε να καθήσουμε στον Βάτραχο με τα παιδιά.
     Πλησίασα στο τραπέζι που καθόταν, διάβαζε ένα βιβλίο, "Ο διαρρήκτης που ζωγράφιζε σαν τον Μοντριάν" αυτή τη φορά, καθάρισα τον λαιμό μου, "Συγγνώμη, θα μπορούσα να πάρω την καρέκλα ή περιμένεις παρέα;". Αυτή ξαφνιάστηκε και με κοίταξε απότομα όλο απορία. Στεναχωρήθηκα που την έβγαλα από τον κόσμο που είχε χαθεί. Ευθύς η απορία έφυγε και ένα καθηλωτικό χαμόγελο πήρε την θέση της. "Βεβαίως" μου είπε γνέφοντας. Κατέβαλα μεγάλη προσπάθεια για να απεγκλωβιστώ από τα μάτια της. Τι μάτια και αυτά, άβυσσος της αβύσσου, τραγουδούσαν σε μα άγνωστη σε εμένα γλώσσα. Ξαφνικά συνειδητοποίησα πως χαμογελούσα. "Ευχαριστώ πολύ" είπα και η φωνή μου ακούστηκε βραχνή. Ξανακαθάρισα το λαιμό μου, σήκωσα την καρέκλα, "Να έχεις μια όμορφη ημέρα" άκουσα τον εαυτό μου να λέει. Ωσάν μεθυσμένη τρέκλισα μέχρι το τραπέζι μου. Κοίταξα πάνω από τον ώμο μου και την είδα να με κοιτάει με ένα στραβό χαμόγελο, για άλλη μια φορά πάλεψαν μέσα μου άγνωστα ένστικτα μέχρι να καταφέρω να πάρω τα μάτια μου από τα δικά της.
     Την επόμενη μέρα διάβασα στην εφημερίδα για τον θάνατό της. Χάθηκε λέει μέσα σε ένα όνειρο και αποφάσισε να μην ψάξει τον δρόμο του γυρισμού, έχασε το μυαλό της στις ομορφιές του ονείρου και την ψυχή της στην ελευθερία του. Το άρθρο δεν έγραφε τίποτα άλλο προς απογοήτευσή μου. Μόνο μετά από καιρό άκουσα πως το σώμα της έμοιαζε με το δικό μου και πως το πνεύμα της βρέθηκε στα μάτια μου.






















*καφετέρια

2 σχόλια: