Σάββατο, 22 Μαρτίου 2014

Το πρόβατο

Απέναντι από την οικοδομή που μένω υπάρχει μια άλλη οικοδομή που ο κάτω τελευταίος όροφος έχει κήπο. Έναν μικρό αλλά όμορφο κήπο στη μέση της πόλης. Καθώς περνούσε ο καιρός έβλεπα αυτόν τον κήπο να αλλάζει, πρώτα εμφανίστηκαν παρτέρια με λουλούδια και ζαρζαβατικά και μαζί με αυτά μικρά φραχτάκια. Όταν οι ιδιοκτήτες πήραν σκύλο και αυτός χαλούσε τα παρτέρια, εμφανίστηκε η ανάγκη να χωρίσουν την αυλή με έναν κανονικό μεγαλοπρεπή φράχτη. Ακριβώς(!), ο σκύλος είχε τον χώρο του και τα φυτά τον δικό τους, φαινόταν αρκετά δίκαιο. Δεν μπόρεσα όμως παρά να παρατηρήσω πως ο χώρος που είχε ο μεγαλόσωμος σκύλος ήταν ένας στενός διάδρομος στρωμένος με τσιμέντο. Ένιωθα άσχημα πότε πότε για τον σκύλο, αλλά δεν με απασχολούσε ιδιαίτερα το θέμα, ίσως επειδή ο σκύλος γαύγιζε μανιωδώς μέρα νύχτα και φαινόταν να είναι ο πιο κακιασμένος σκύλος του κόσμου. Όταν γυρνούσα από το σχολείο και αναγκαστικά περνούσα μπροστά από την αυλίτσα, μου γαύγιζε με μίσος, λες και ήθελε να με ξεσκίσει.

Κάποια στιγμή πριν το Πάσχα ξύπνησα ένα πρωί από τον ήχο βελάσματος. Οι άνθρωποι με την αυλή είχαν πάρει ένα προβατάκι, ένα προβατάκι που έκλαιγε την περισσότερη ώρα. Δεν μπορώ να το κατηγορήσω είναι η αλήθεια. Το πρόβατο και ο σκύλος δεν μπορούσαν να είναι στον ίδιο χώρο, οπότε η αυλή ξαναχωρίστηκε. Το πρόβατο είχε τον χώρο του, ο σκύλος είχε τον χώρο του και τα παρτέρια τον δικό τους, όλοι οι χώροι διαχωρισμένοι με ωραίους συρματένιους φράχτες, το οποίο και πάλι μου είχε φανεί αρκετά δίκαιο. Το πρόβλημα ήταν πως ο σκύλος και πάλι είχε τον τσιμεντένιο διάδρομο, ενώ το πρόβατο είχε πάρει ένα χωματοστρωμένο τετράγωνο 3x3. Τις επόμενες μέρες συνειδητοποίησα πως ερχόταν το Πάσχα και μου ήρθε και η άλλη, η τόσο προφανής, συνειδητοποίηση πως το προβατάκι προοριζόταν για σφαγή. Αυτή ήταν η στιγμή που ένιωσα πραγματικά άσχημα. Αλλά οι μέρες πέρασαν, το Πάσχα ήρθε και πέρασε και το προβατάκι ήταν ακόμη εκεί, να βελάζει στεναχωρημένο. Το όλο θέμα έληξε κάποια στιγμή το καλοκαίρι, όπου ξύπνησα χωρίς να ακούω το γνώριμο πια κλάμα του.

Το οποίο μας φέρνει λίγα χρόνια αργότερα, στο σήμερα. Για άλλη μια φορά ξύπνησα ακούγοντας βέλασμα. Για άλλη μια φορά οι άνθρωποι με την αυλή έχουν πάρει ένα προβατάκι, ένα μικρό άσπρο προβατάκι που κλαίει την περισσότερη ώρα. Και για άλλη μια φορά δεν το κατηγορώ. Φέτος η αυλή δεν έχει λουλούδια, ούτε ζαρζαβατικά, μόνο οι ωραίοι συρματένιοι φράχτες έχουν μείνει και ο σκύλος έχει ακόμη τον τσιμεντένιο του διάδρομο. Αρχικά σκέφτηκα πως θα βάλουν το προβατάκι στην άχρηστη πια αυλή, αλλά σύντομα ανακάλυψα πως το έχουν βάλει σε μια τσιμεντένια, σοβατισμένη, άσπρη γωνία του κήπου τους που έχουν περιορίσει σε ένα δωμάτιο 1x2, με έναν από αυτούς τους ωραίους φράχτες. Κοιτάω από το μπαλκόνι μου το στεναχωρημένο πρόβατο που σαν χρυσόψαρο κάνει κύκλους στο δωματιάκι του. Αλλά δεν θέλω να γίνομαι άδικη, το μεσημέρι το βγάλαν από εκεί και το άφησαν για μισή ώρα στην αυλή, πρέπει να είναι πολύ γενναιόδωροι.