Τετάρτη, 21 Μαΐου 2014

ΕΝΕΡΓΕΙΑ


 
 Φανταστείτε το σκοτάδι. Όχι, όχι έτσι! Όχι το σκοτάδι δωματίου που δεν έχει αναμμένα φώτα, όχι το σκοτάδι της νύχτας, ούτε το σκοτάδι στα βάθη των ωκεανών, φανταστείτε το απόλυτο, συντριπτικό σκοτάδι. Το σκοτάδι που αλλοιώνει έννοιες όπως ο χώρος ή χρόνος. Κατά την θρησκεία όμως ο Θεός είπε γενηθήτω φως και το φως, θέλοντας και μη, γεννήθηκε. Ενώ παράλληλα, μαζί με το φως, γεννήθηκαν και τόσα άλλα πράγματα, όπως η ενέργεια. Φανταστείτε τώρα θάλασσες, βουνά, κοιλάδες, δέντρα, ποτάμια, τα αστέρια, το φεγγάρι, τον ήλιο, τον ουρανό, το σύμπαν ολόκληρο και μέσα σε όλη αυτήν την ιδιοφυία ύπαρξης, τον άνθρωπο. Το είδος αυτό που είναι τόσο περίεργο που πάντα αποζητά απαντήσεις σε ερωτήματα που το ίδιο θέτει, ενώ πολλές φορές όταν αδυνατεί να τις βρει, τις εφευρίσκει.
      Κάπως έτσι φτάνουμε στον Θαλή τον Μιλήσιο, τον Εμπεδοκλή και τον Γαλιλαίο οι οποίοι πρώτοι μίλησαν για την ενέργεια, και τέλος, το κερασάκι στην τούρτα, τον Gottfried Wilhelm Leibniz, ο οποίος έθεσε τα θεμέλια της αρχής της διατήρησης της ενέργειαςΕίναι λογικό να τους καταλογίσουμε πως ήταν από τους πρωτοπόρους που ανόρθωσαν περήφανα το ανάστημά τους και αψήφισαν τον δημιουργό του φωτός και της ενέργειας. Αψήφισαν τον Θεό.
     Η βασική ιδέα είναι πως ενέργεια δεν δημιουργείται, ούτε χάνεται, απλώς αλλάζει μορφές. Αρκετά απλό προς χώνεψη. Παραδείγματος χάριν, όταν το πιτσιρίκι εκσφενδονίζει το αμαξάκι του, του δίνει με το χέρι κάποια ενέργεια. Το αμαξάκι σταματάει, όχι επειδή αυτή η ενέργεια χάθηκε σε κάποια μαύρη τρύπα που καταπίνει ενέργειες, αλλά επειδή άλλαξε μορφή, έγινε κίνηση και θερμότητα.  Επομένως είναι λογικό να συμπεράνουμε πως δεν υπήρξε κανένας δημιουργός, πως όλη η ενέργεια του σύμπαντος ήταν από πάντα ορισμένη, ήταν προκαθορισμένη. Όμως τότε αξίζει να αναρωτηθούμε, αν η ενέργεια είναι προκαθορισμένη, πόση αντιστοιχεί στη Γη(;), πόση στα φυτά(;), στα ζώα(;), πόση ενέργεια αντιστοιχεί στον καθένα μας;
    Οι οργανισμοί είναι πολύπλοκα σχεδιασμένοι μηχανισμοί, ιδιοφυέσταστα πολύπλοκα. Εν συντομία, το γενετικό υλικό βρίσκεται στα κύτταρα, τα κύτταρα δομούν ιστούς, οι ιστοί όργανα και τα όργανα τον οργανισμό. Όλη μας η σύσταση είναι κύτταρα που υπακούν στη γενετική πληροφορία. Όμως οι οργανισμοί δεν αποτελούνται μόνο από ύλη. (Επειδή δεν θέλω να μπλέξω με τα δύο αντίπαλα στρατόπεδα, που πραγματεύονται για το αν και το τι είναι αυτό που διαχωρίζει τους ανθρώπους από τα ζώα και τα φυτά, θα μιλήσω συγκεκριμένα για τον άνθρωπο, όπου οι περισσότεροι συμφωνούν πως διαθέτει τόσο σκέψη όσο και ψυχή). Θα ήταν λοιπόν πραγματικά χαζό να προσποιηθούμε πως απουσιάζει από τον άνθρωπο η σκέψη, η ψυχή και το πνεύμα. Όμως είναι και εξαιρετικά δύσκολο να διανοηθούμε ένα τέτοιο σενάριο καθώς το ίδιο μας το μυαλό μας αποδεικνύει το αντίθετο. Όμως τι είναι σκέψη, τι ψυχή και τι πνεύμα; Αυτό το θέμα απασχολούσε ανέκαθεν τους φιλοσόφους της εκάστοτε εποχής. Είναι μια συζήτηση δίχως αρχή και τέλος, μια μάταιη αναζήτηση για τους ερωτικούς, δίχως να μπορεί να βρεθεί κάποιο απτό πόρισμα, ακριβώς επειδή η σκέψη, η ψυχή και το πνεύμα δεν είναι ύλη, δεν είναι κάτι το εξετάσιμο, είναι αφηρημένες έννοιες.
     Έτσι ο περίεργος άνθρωπος γεννάει την ανάγκη να προσδιορίσει τα προαναφερθέντα με μια εξίσου αφηρημένη και άπιαστη έννοια. Κάπου εδώ βεβαίως έρχεται και η μάταιη αναζήτηση των ερωτικών. Ελπίζω να είχες τον χρόνο να σκεφτείς τα περί ενέργειας, μετά την εκτενέστατη αναφορά σε αυτήν, γιατί πρόκειται να ισχυριστώ πως ήμαστε να ενέργεια.
     Τα κύτταρα μας δομούνται από ενέργεια, το γενετικό μας υλικό είναι καθαρή ενέργεια. Κάθε σκέψη είναι ενέργεια, η ψυχή και το πνεύμα είναι ενέργεια. Και η ενέργεια είναι αυτή που περικλείει το άυλο και το υλικό σε μια ευρύτερη έννοια. Προσπάθησε να νιώσεις όλη την ενέργεια του σύμπαντος να ρέει γύρω σου, στη συνέχεια ψάξε μέσα σου και βρες την ψυχή σου και θα ανακαλύψεις πως αυτά τα δύο δεν διαφέρουν και τόσο πολύ.


     Αλλά, όπως προαναφέρθηκε, η ενέργεια δεν δημιουργείται ούτε χάνεται, αλλάζει μορφές. Όταν περπατάμε, όταν τρέχουμε, όταν μιλάμε, όταν σκεφτόμαστε μετατρέπουμε συνεχώς την ενέργεια που μας χαρακτηρίζει σε άλλες μορφές. Όμως ο θάνατος είναι αναπόφευκτος, και σχετίζεται με την κούραση. Από ένα σημείο και μετά το υλικό που περικλείει την ύπαρξή μας κουράζεται, αποδυναμώνεται, φθείρει, χαλάει. Όλη η ενέργεια είναι δανεική και όταν πεθάνουμε θα κληθούμε να την δώσουμε πίσω.
    Αξίζει να κρατήσουμε στο μυαλό μας τον Gottfried Wilhelm Leibniz και την αρχή της διατήρησης της ενέργειας. Αξίζει να πιστέψουμε πως η ενέργεια που μας χαρακτηρίζει δεν θα χαθεί σε κάποια μαύρη τρύπα που καταπίνει ενέργειες, αλλά θα αλλάξει μορφή μετά τον θάνατό μας και θα γίνει ένα με την ενέργεια του σύμπαντος. Η μοναδική επιθυμία μου ίσως είναι όταν κληθούμε να την επιστρέψουμε να της έχουμε προσδώσει ένα κομμάτι αυτού που ήμασταν.
     Όμως τελικά όλα αυτά δεν είναι παρά άλλη μια μάταιη αναζήτηση των ερωτικών, είναι η ελπίδα πως η λήθη δεν είναι αναπόφευκτη και πως όταν η ύλη πεθάνει, η σκέψη, η ψυχή και το πνεύμα δεν θα χαθούν στο κενό. Είναι η ελπίδα πως όταν χαθούμε θα έχουμε αφήσει πίσω ίχνη της ύπαρξης μας.
    

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου